காதலர் தினம் அறிவியல் மற்றும் வரலாற்று பார்வை Lion Raja Ganesan

September 02, 2026

காதலர் தினம் அறிவியல் பார்வை

கள்ளம் கபடமில்லா காதல் வந்தால் காடுகளும் தீப்பற்றும் மரங்கள் எல்லாம் தேன் சொட்டும் வழிகின்ற வியர்வையிலே வாசனையும் களைகட்டும்

காதலர் தினம் – ஒரு வரலாற்றுக் கதை

இன்று உலகம் முழுவதும் பிப்ரவரி 14 ஆம் தேதி “காதலர் தினம்” எனக் கொண்டாடப்படுகிறது. மலர்கள், வாழ்த்துகள், அன்பின் பரிமாற்றங்கள் — இவை எல்லாம் இன்றைய காலத்தின் வடிவம். ஆனால் இந்த நாளுக்குப் பின்னால் ஒரு பழைய வரலாற்றுக் கதை உள்ளது.

ரோமப் பேரரசின் காலத்தில் கிளாடியஸ் என்ற பேரரசர் ஆட்சி செய்தார். அவரின் நம்பிக்கை என்னவெனில் — திருமணம் செய்த படைவீரர்கள் தங்கள் குடும்பத்தை நினைத்து மனதில் பாசம் கொள்ளுவர்; அதனால் போரில் முழுமையாக ஈடுபட முடியாது. “காதலும், குடும்பமும் வீரத்தை குறைக்கும்” என்று அவர் கருதினார். அதனால் படைவீரர்கள் திருமணம் செய்யத் தடை விதித்தார்.

ஆனால் அந்நாட்டில் வேலண்டைன் என்ற கிறித்தவ ஆசாரியர் இருந்தார். மனிதர்களின் இயல்பான அன்பை அவர் புனிதமானதாகக் கண்டார். காதலித்த இளைஞர்களின் துயரைப் பார்த்த அவர், பேரரசரின் உத்தரவை மீறி, ரகசியமாக பல ஜோடிகளுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார்.

இந்தச் செய்தி கிளாடியஸின் காதில் விழுந்தது. வேலண்டைன் கைது செய்யப்பட்டார். சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அவர், தனது நம்பிக்கையையும் அன்பையும் விடாமல் காத்தார். இறுதியில், கிபி 270 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 14 அன்று அவர் மரண தண்டனைக்குள்ளானார்.

அந்த நாளைத் தொடர்ந்து, வேலண்டைன் அன்பிற்காக உயிர் தியாகம் செய்தவராக நினைவுகூரப்பட்டார்.

அதே காலத்தில், ரோமானியர்கள் “லூப்பர்கேலியா” (Lupercalia) என்ற வசந்த விழாவைக் கொண்டாடினர். இது இயற்கை, வளம், மற்றும் இனப்பெருக்கத்தை கொண்டாடும் திருவிழா. காலப்போக்கில், இந்த விழாவும் வேலண்டைனின் நினைவும் ஒன்றோடொன்று கலந்துவிட்டு, பிப்ரவரி 14 காதலர் தினமாக உருமாறியது.

இன்று நாம் கொண்டாடும் காதலர் தினம், மலர்களும் பரிசுகளும் மட்டுமல்ல — அன்பை மதித்து, காதலின் உரிமையை காக்க உயிர் தியாகம் செய்த ஒருவரின் நினைவு நாளும் ஆகும்.

அன்பு தடை செய்யப்படலாம்.
ஆனால் அன்பு அழிக்கப்பட முடியாது.

அன்பும் காமமும் – ஒரு அறிவியல் பார்வை

(ஹெலன் ஃபிஷர் மற்றும் பிற நரம்பியல் விஞ்ஞானிகளின் ஆய்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு)

அமெரிக்காவின் ரூட்கர்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த உயிரியல் மனிதவியல் ஆராய்ச்சியாளர் ஹெலன் ஃபிஷர், அன்பை மூன்று முக்கிய நிலைகளாக விளக்குகிறார். அவை காமம் (Lust), ஈர்ப்பு (Attraction), மற்றும் பிணைப்பு (Bonding). இந்த மூன்று நிலைகளும் மனித உடலில் சுரக்கும் தனித்தனி ஹார்மோன்கள் மற்றும் நரம்பியல் ரசாயனங்களால் இயக்கப்படுகின்றன.

முதல் நிலை: காமம் (Lust)

அன்பின் முதல் நிலை காம உணர்வு. இது ஆண்களிலும் பெண்களிலும் சுரக்கும் டெஸ்டோஸ்டிரோன் மற்றும் ஈஸ்ட்ரோஜன் என்ற ஹார்மோன்களால் தூண்டப்படுகிறது.
இந்த நிலை உடல் இச்சை மற்றும் இனப்பெருக்க ஆவலை அதிகரிக்கிறது.

பொதுவாக இந்த நிலை நீண்ட காலம் நீடிக்காது. மோக நிலை (Infatuation) சுமார் 30 நாட்களும், தீவிரமான ஆசை சுமார் 60 நாட்களும் நீடிக்கலாம். இதில் உணர்ச்சி பிணைப்பை விட உடல் ஈர்ப்பே அதிகமாக இருக்கும்.

இரண்டாம் நிலை: ஈர்ப்பு (Attraction)

இது அன்பின் மிக வலிமையான மற்றும் போதைபோன்ற நிலை. இந்த நிலையில், நாம் விரும்பும் நபரைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்க முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.
இந்த நிலைக்கு முக்கிய காரணமாக மூன்று நரம்புத் தகவல் பரிமாற்றிகள் (Neurotransmitters) உள்ளன: அட்ரெனலின், டோபமின், செரோட்டோனின்.

அட்ரெனலின் (Adrenaline)

புதிய காதலில் விழும்போது இதயத் துடிப்பு அதிகரிப்பதும், வாயில் உலர்ச்சியும், உடல் சூடாவதும் அட்ரெனலின் காரணமாகும். இதுவே “வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சிகள் பறப்பது” போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

டோபமின் (Dopamine)

டோபமின் என்பது மகிழ்ச்சியையும் பரிசு உணர்வையும் உருவாக்கும் நரம்பியல் ரசாயனம். காதல் மற்றும் பாலியல் அனுபவங்களில் இது அதிகமாக சுரக்கிறது.
புதிய காதலில் இருப்பவர்களின் மூளையில் டோபமின் அளவு மிக அதிகமாக இருப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அதனால் தான் காதல் கோகைன் போதை போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது என விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

பசி இல்லாமை, தூக்கமின்மை, அதிக உற்சாகம்—இவை அனைத்துக்கும் டோபமினே காரணம். நமது காதலரைப் பற்றிய சிறிய விஷயங்கள்கூட மிக முக்கியமாக தோன்றுவதற்கும் இதுவே காரணம்.

செரோட்டோனின் (Serotonin)

செரோட்டோனின் பொதுவாக மன அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஆனால் காதல் ஆரம்ப நிலையில் இதன் அளவு குறைகிறது.
இத்தாலியின் பிசா பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த மனநல மருத்துவர் டாக்டர் டோனடெல்லா மரசிட்டி, புதிதாக காதலிக்கும் நபர்களின் இரத்தத்தில் செரோட்டோனின் அளவு, obsessive compulsive disorder (OCD) உள்ளவர்களின் அளவைப் போலவே இருப்பதை கண்டறிந்தார்.

அதனால் தான் காதலர்கள் எப்போதும் தங்கள் காதலரைப் பற்றியே நினைத்து கொண்டிருப்பார்கள்.

இந்த ரசாயன மாற்றங்களே “காதலுக்கு கண்கள் இல்லை” என்ற சொற்றொடருக்குக் காரணம். நம் காதலரின் குறைகளைப் பார்க்காமல், நல்லவற்றை மட்டுமே நாம் காண்கிறோம்.

https://www.lilywashere.gr/en/blog/2021/january/the-three-love-theory-of-helen-fisher.html

மூன்றாம் நிலை: பிணைப்பு (Bonding)

இந்த நிலை நீண்டகால உறவு, திருமணம், குழந்தை வளர்ப்பு போன்றவற்றுக்கு அடிப்படை அமைக்கிறது.
இந்த நிலையில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும் ஹார்மோன்கள் ஆக்சிடோசின் மற்றும் வாசோபிரெசின்.

ஆக்சிடோசின் (Oxytocin)

“அணைப்பு ஹார்மோன்” என அழைக்கப்படும் ஆக்சிடோசின், உடல் தொடுதல், பாலியல் உறவு, உச்சக்கட்ட அனுபவம் மற்றும் பிரசவத்தின்

போது சுரக்கிறது.
இது காதலர்களுக்கிடையேயான நம்பிக்கையையும், நெருக்கத்தையும், ஆழமான பிணைப்பையும் உருவாக்குகிறது.

தாயும் குழந்தையும் இடையேயான பாசம், குழந்தையின் அழுகை, தாய்ப்பால் சுரப்பது—all these are due to oxytocin.

வாசோபிரெசின் (Vasopressin)

வாசோபிரெசின் நீண்டகால உறவையும் உறுதியையும் நிலைநிறுத்த உதவுகிறது.
பிரெய்ரி வோல் என்ற எலி வகையில் செய்யப்பட்ட ஆய்வுகளில், இந்த ஹார்மோன் இல்லையெனில் ஜோடிகள் விரைவில் பிரிந்து விடுகின்றன என்பது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

மனிதர்களிலும் வாசோபிரெசின் உறவு பற்றுதல், விசுவாசம், நீண்டகால இணை வாழ்வு போன்றவற்றுக்கு உதவுகிறது.

அறிவியல் பார்வையில், காதல் என்பது கவிதை உணர்வு மட்டுமல்ல; அது மூளையிலும் உடலிலும் நடைபெறும் ஒரு சக்திவாய்ந்த உயிரியல் செயல்முறை.

காமம் ஆசையைத் தூண்டும், ஈர்ப்பு மயக்கத்தை ஏற்படுத்தும், பிணைப்பு நீண்டகால வாழ்வை உறுதி செய்கிறது.

இந்த அறிவியல் விளக்கம், காதல் ஏன் நம்மை ஆட்கொள்கிறது, ஏன் நியாயமற்றதாக தோன்றுகிறது, மற்றும் ஏன் அது வாழ்க்கையை மாற்றும் சக்தி கொண்டது என்பதைக் காட்டுகிறது.

"தடைசெய்யப்பட்ட பரிசு"

மிக நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, ரோமானியப் பேரரசின் அந்திமக் காலங்களில், அன்பு இரத்தம் மற்றும் தியாகத்தால் எடைபோடப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில், லூபெர்கஸ் கோவிலில் ஒரு வைராக்கியமிக்க தலைமைப் பூசாரியாக இருந்த காசியன் என்ற மனிதர் வாழ்ந்து வந்தார். அப்போது வேலன்ஸ் டைஸ் என்று அழைக்கப்பட்ட நாளில், எண்ணற்ற மனிதர்கள் கடவுள்களுக்குப் பலியிடப்படுவதை அவர் கண்டிருந்தார். அன்பு செய்ய 'தகுதியற்றவர்களை' அகற்றுவதன் மூலம் சமூகத்தைச் சுத்திகரிக்கும் ஒரு கொடூரமான சடங்காக அது இருந்தது.

ஆனால், தன் தலைமுடியில் நரையும், இதயத்தில் தீயும் கொண்ட, கணவனை இழந்த ஒரு குணப்படுத்துபவரான ஆரேலியா அவரது வாழ்க்கையில் நுழைந்தபோது எல்லாம் மாறியது.

ஆரேலியா நகரத்தின் ஓரத்தில் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தாள்; மூலிகைகளாலும், பழங்கால ஞானத்தின் கிசுகிசுப்புகளாலும் நோயாளிகளைக் குணப்படுத்தி வந்தாள். அவள் ஒருமுறை காதலித்திருந்தாள், ஒருமுறை இழந்திருந்தாள், மீண்டும் தன் இதயத்தை யாரிடமும் சிக்க வைக்கக்கூடாது என்று சபதம் செய்திருந்தாள். ஆனாலும், ஒரு கசப்பான பிப்ரவரி நாளில், காயமடைந்த ஒரு விலங்கிற்கு, புனிதமாகக் கருதப்பட்ட ஒரு வெள்ளைப் மானுக்குச் சிகிச்சையளிக்க அவள் கோவிலுக்கு அழைக்கப்பட்டாள். அங்கே, அவளுடைய கைகள் காசியனின் கண்களைச் சந்தித்தன—அவை அமைதியானவை, கணக்கிடும் தன்மை கொண்டவை, ஆனால் ஒரு விசித்திரமான துக்கத்தால் நிறைந்திருந்தன.

அவர்கள் பேசத் தொடங்கினர். பிறகு நடக்கத் தொடங்கினர். பிறகு மௌனமாக அமர்ந்து, ஒரே கவிதைப் பக்கங்களைப் படித்தனர், அந்த மௌனமே ஒரு மொழியாக மாறும் வரை.

ஆனால் அவர்களுடையது ஒரு தடைசெய்யப்பட்ட காதல். ஒழுங்குக்கும் இரத்தத்திற்கும் கட்டுப்பட்ட ஒரு பூசாரியான காசியன், ரோமானிய வழக்கங்களுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட, சுதந்திரமான ஒரு பெண்ணின் மீது காதல் கொள்வது தேசத்துரோகமாக இருந்தது. அடுத்த வேலன்ஸ் டைஸ் நாளில் அவர் ஒரு மனிதப் பலியைச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது, மேலும் நகரத்தின் புதிய ஆளுநரால் — பொறாமை மற்றும் பயத்தின் காரணமாக — ஆரேலியா பலிக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாள்.

சடங்கு நடந்த நாளில், காசியன் பலிபீடத்திற்கும் ஆரேலியாவிற்கும் இடையில் நின்றார். அவர் குரல் நடுங்கியது, ஆனால் அவர் இதயம் அமைதியாக இருந்தது. "காதலுக்காக கடவுள்களுக்கு இரத்தம் தான் தேவை என்றால்," என்றார் அவர், "என் இரத்தத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால், அவள் கண்களில், நான் வணங்க விரும்பும் கடவுளைக் காண்கிறேன்."

அவர் கைது செய்யப்பட்டார். ஆனால், இரத்தத்தால் சலித்துப்போன மக்களும், காதலுக்காகச் செய்யப்பட்ட அந்தத் தியாகத்தின் தூய்மையால் நெகிழ்ந்தவர்களும் கிளர்ச்சி செய்தனர். அந்தச் சடங்கு அன்றே முடிவுக்கு வந்தது.

நூற்றாண்டுகள் கடந்தன. அந்தத் திருவிழா உருமாறியது. ஒரு காலத்தில் வேலன்ஸ் டைஸ் என்று அழைக்கப்பட்ட நாள், காதலர் தினமாக மாறியது; அது இனி இரத்தத்திற்கான நாள் அல்ல, மாறாக இதயத்தின் அன்பைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் நாளாக மாறியது.

மூளையின் பகுதிகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன?

காதலில் விழுந்த ஒருவரின் மூளையை fMRI (Functional Magnetic Resonance Imaging) ஸ்கேன் செய்து பார்த்தபோது வியக்கத்தக்க உண்மைகள் தெரிந்துள்ளன:

வென்ட்ரல் டெக்மெண்டல் பகுதி (VTA): காதலிக்கும் போது மூளையின் இந்த பகுதி மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படுகிறது. இதுவே உடலின் டோபமைன் தொழிற்சாலை ஆகும்.

செயலிழக்கும் பகுதிகள்: காதல் தீவிரமடையும் போது, மூளையின் அமிக்டலா (Amygdala) மற்றும் பிரீஃப்ரண்டல் கார்டெக்ஸ் (Prefrontal Cortex) ஆகிய பகுதிகள் தற்காலிகமாகச் மந்தமடைகின்றன. இவைதான் பயம், சந்தேகம் மற்றும் ஒருவரைப் பற்றி தவறாக மதிப்பிடும் (Judgmental skill) பகுதிகள் ஆகும். அதனால்தான் "காதலுக்குக் கண் இல்லை" என்ற பழமொழி அறிவியல் பூர்வமாக உண்மையாகிறது.

காதலின் நரம்பியல் கால அளவு (Shelf Life)

அறிவியல் ஆய்வுகளின்படி, தீவிரமான காதலின் ஆரம்பக்கட்ட பரவச நிலை (The 'In Love' Phase) 12 முதல் 18 மாதங்கள் மட்டுமே நீடிக்கும். அதன் பிறகு மூளை அந்த தீவிர ஹார்மோன் சுரப்புக்கு பழகிவிடுகிறது (Tolerance). இந்த கட்டத்திற்குப் பிறகுதான் காதல், 'வசீகரம்' (Attraction) என்ற நிலையிலிருந்து 'ஆழமான பிணைப்பு' (Attachment) என்ற நிலைக்கு மாறுகிறது. இந்த மாற்றம் நிகழாத போதுதான் உறவுகளில் முறிவுகள் ஏற்படுகின்றன.

மரபணுக்களின் ரகசியம் (MHC Genes)

நாம் ஒருவரை நேசிப்பதற்கும் நம்முடைய மரபணுக்களுக்கும் தொடர்பு உண்டு. நம் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு மண்டலத்தை தீர்மானிக்கும் MHC (Major Histocompatibility Complex) மரபணுக்கள் நம் வியர்வையின் வாசனையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஆய்வுகளின்படி, நம்முடைய மரபணு அமைப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட MHC மரபணு கொண்ட ஒருவரின் உடல் வாசனை நமக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஆரோக்கியமான அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்க இயற்கை அமைத்த வேதியியல் வலை இதுவாகும்.

டாக்டர் ஹெலன் ஃபிஷர், டாக்டர் டேனியல் ஆமென், மற்றும் டாக்டர் எரிக் கண்டேல் போன்ற மருத்துவர்களும் நரம்பியல் விஞ்ஞானிகளும், காதலும் காமமும் மூளையின் தனித்தனி நிலைகள் என்று விளக்குகிறார்கள். காமம் என்பது டெஸ்டோஸ்டிரோன் மற்றும் ஈஸ்ட்ரோஜன் போன்ற பாலியல் ஹார்மோன்களால் இயக்கப்படுகிறது. காதல் என்பது டோபமைன், ஆக்ஸிடோசின் மற்றும் வாசோபிரசின் போன்ற மூளை இரசாயனங்களால் இயக்கப்படுகிறது. காமத்தின் அறிவியல்: அடிப்படை உயிர்வாழும் உள்ளுணர்வுகளால் இயக்கப்படுகிறது. மூளையில் உள்ள ஹைப்போதாலமஸால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. டெஸ்டோஸ்டிரோன் மற்றும் ஈஸ்ட்ரோஜன் போன்ற பாலியல் ஹார்மோன்களால் இயக்கப்படுகிறது. உடல் ரீதியான ஈர்ப்பு மற்றும் உடனடி பாலியல் திருப்தியில் கவனம் செலுத்துகிறது. காதலின் அறிவியல்: சமூகப் பிணைப்பின் மூலம் உயிர்வாழ்வதால் இயக்கப்படுகிறது. மூளையின் வெகுமதி அமைப்பால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. ஏக்கம் மற்றும் இன்பத்திற்காக டோபமைனால் இயக்கப்படுகிறது. ஆழ்ந்த பிணைப்பு மற்றும் நீண்ட காலப் பிணைப்பிற்காக ஆக்ஸிடோசின் மற்றும் வாசோபிரசினால் நிலைப்படுத்தப்படுகிறது. முக்கிய வேறுபாடுகள்: மூளைப் பகுதிகள்: காமம் பாலியல் வெகுமதியுடன் தொடர்புடைய பகுதிகளைச் செயல்படுத்துகிறது. காதல் ஆழ்ந்த வெகுமதி, பச்சாதாபம் மற்றும் நீண்ட காலப் பழக்கவழக்கங்களுடன் தொடர்புடைய பகுதிகளைச் செயல்படுத்துகிறது. கால அளவு: திருப்திக்குப் பிறகு காமம் விரைவாக மங்கிவிடுகிறது. காதல் மெதுவாக உருவாகி, வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கக்கூடியது. கவனம்: காமம் ஒரு பௌதீக உடலைக் குறிவைக்கிறது. காதல் ஒரு முழுமையான மனிதரை மதிக்கிறது மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான பாதுகாப்பை நாடுகிறது. இந்தத் தலைப்பில் டாக்டர் ஹெலன் ஃபிஷர் எழுதிய ஒரு குறிப்பிட்ட புத்தகம் அல்லது கட்டுரையை நான் பகிர்ந்துகொள்ளட்டுமா?

காதல், காமம், பாசம் — எளிய விளக்கம்

காமம் (Lust) என்பது ஒருவரிடம் ஏற்படும் உடல் ஈர்ப்பு. இது பெரும்பாலும் உடலுறவு மற்றும் இனப்பெருக்கம் தொடர்பான இயற்கையான உணர்வு.

காதல் (Love) என்பது ஒருவருடன் மனதளவில் நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு. இதில் அன்பு, பாசம், நம்பிக்கை, பாதுகாப்பு போன்றவை முக்கியம்.

நம் மூளையில் சில ரசாயனங்கள் இந்த உணர்வுகளை உருவாக்குகின்றன:

டெஸ்டோஸ்டிரோன், ஈஸ்ட்ரோஜன் → உடல் ஈர்ப்பையும் காம உணர்வையும் அதிகரிக்கின்றன.
டோபமைன் → ஒருவரைப் பற்றியே அடிக்கடி நினைக்கவும், அவரை மீண்டும் மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்றும் தூண்டுகிறது.
ஆக்ஸிடோசின், வாசோபிரசின் → நெருக்கம், பாசம், நம்பிக்கை போன்றவற்றை அதிகரித்து நீண்டகால உறவை உருவாக்க உதவுகின்றன.

காதலில் மனிதர்களின் அணுகுமுறை

1. பாதுகாப்பான மனநிலை (Secure)
இவர்கள் காதலையும் உடல் ஈர்ப்பையும் எதிரெதிரான விஷயங்களாக பார்க்க மாட்டார்கள்.
அன்பும் உடல் நெருக்கமும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்கலாம் என்று நினைப்பார்கள். துணையிடம் மனதைத் திறந்து பேசவும், தங்கள் விருப்பங்களைச் சொல்லவும் தயங்கமாட்டார்கள்.

2. அதிகப் பற்றுதல் கொண்ட மனநிலை (Anxious)
இவர்களுக்கு துணை தன்னை விட்டுப் போய்விடுவாரோ என்ற பயம் அதிகமாக இருக்கும். அதனால் அடிக்கடி அன்பையும் உறுதியையும் எதிர்பார்ப்பார்கள்.
சில நேரங்களில் உடல் நெருக்கத்தையே “நீ என்னை விட்டு போகமாட்டாயே?” என்ற உறுதியைப் பெறுவதற்கான வழியாக நினைக்கலாம்.

3. விலகி இருக்கும் மனநிலை (Avoidant)
இவர்களுக்கு அதிகமான நெருக்கம் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். காதல் இருந்தாலும் தங்களுடைய சுதந்திரம் போய்விடுமோ என்று பயப்படுவார்கள்.
அதனால் உடல் ஈர்ப்பையும் காதலையும் தனித்தனியாக வைத்துக்கொள்ள விரும்பலாம்.

4. பயமும் காதலும் கலந்த மனநிலை (Fearful-Avoidant)
இவர்களுக்கு ஒருவரை மிகவும் நெருக்கமாக விரும்புவார்கள். ஆனால் அதே நேரத்தில் அந்த நெருக்கத்தைக் கண்டு பயப்படுவார்கள்.
அதனால் ஒருபக்கம் “என்னுடன் இரு” என்பார்கள்; மறுபக்கம் “என்னை விட்டு விலகி இரு” என்பார்கள்.

மிக எளிமையாகச் சொன்னால்:

காமம் → “இந்த நபரிடம் எனக்கு உடல் ஈர்ப்பு இருக்கிறது.”

காதல் → “இந்த நபர் எனக்கு முக்கியம்; அவருடன் நெருக்கமாகவும் தொடர்ந்து இருக்கவும் விரும்புகிறேன்.”

பாசம் / பிணைப்பு → “இந்த நபர் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இருக்க வேண்டும்; அவருடன் பாதுகாப்பாகவும் நம்பிக்கையுடனும் வாழ விரும்புகிறேன்.”

கேள்விக்கான சரியான பதில்

1. பாதுகாப்பான மனநிலை கொண்டவர்கள் காதலையும் காமத்தையும் எப்படி பார்க்கிறார்கள்?

சரியான பதில்: A

அவர்கள் மனதின் அன்பையும் உடலின் ஈர்ப்பையும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்கும் உணர்வுகளாக பார்க்கிறார்கள்.

இது
மதத்திற்கும்,
அதிகாரத்திற்கும்,
ஜாதிக்கும்,
பெண் அடக்குமுறைக்கும்
எதிரான
காதல் புரட்சியின் நாள்.

பெரியார் சொன்னது போல:
“அறிவு விடுதலை தான்
உண்மையான அன்பு.”

காதல் குறித்த மூன்று கவிஞர்களின் கருத்துகள்

கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான்

காதல் என்பது குருதியில் கலக்கும் மின்சாரம்; அது உடலின் எல்லைகளைத் தாண்டி ஆன்மாவைத் தொடும் பேரலை."

வைரமுத்து

"உடல்களின் வழியே தொடங்கும் தீ காதலாகி, அணைந்த பின்னும் சாம்பலில் நிற்குமோர் தவம்."

மூத்த கவிஞர் மு. மேத்தா

"காமம் ஒரு கண நேரப் பசி; காதல் தலைமுறை தலைமுறை தொடரும் நதி."

காதல் குறித்து விஞ்ஞான பார்வை கவிஞர்களின் பார்வை இனி வரலாற்று பார்வை இங்கேயும் தமிழனும் தமிழனும் தான் முதலில் நிற்கிறது

https://www.timesnownews.com/lifestyle/people/martanda-bhairava-tondaiman-the-raja-who-gave-up-his-throne-for-the-woman-he-loved-article-113321051

*1,காதலுக்காக அரசத்தை விட்ட மன்னன்,

மார்த்தாண்ட பைரவ தொண்டைமான் – ஒரு வரலாற்றுக் காதல் காவியம்**

காதலும் காமமும் ஒன்றல்ல.
காமம் உடலைத் தேடும்;
காதல் ஆன்மாவைத் துறக்கவும் துணியும்.

அத்தகைய காதலுக்காக,
ஒரு அரசன் தனது முடி, அரியாசனம், அதிகாரம் அனைத்தையும் கழற்றி வைத்த வரலாறு உண்டு.
அந்த அரசன்—
தமிழ்நாட்டின் புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தை ஆண்ட
மார்த்தாண்ட பைரவ தொண்டைமான்.

இளவரசரும் தொலைதூர நட்சத்திரமும்

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்,
புதுக்கோட்டையின் செம்மண் மண்ணிலும்,
அரண்மனைச் சுவர்களிலும்
பாரம்பரியத்தின் நிழல் கனமாகப் படர்ந்திருந்த காலம்.

அந்தச் சூழலில்,
ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ மன்னனாகப் பிறந்தாலும்,
சிந்தனையில் நவீனனாக,
மனதில் கலக்கத்தோடு வாழ்ந்தார் மார்த்தாண்ட பைரவ தொண்டைமான்.

அரச மரபுகளுக்கும்
பிரிட்டிஷ் காலனிய கட்டுப்பாடுகளுக்கும்
அப்பால் ஒரு உலகம் இருக்கிறதா என்ற தேடலில்,
1915ஆம் ஆண்டு
அவர் ஆஸ்திரேலியாவுக்குப் பயணமானார்.

மெல்போர்னில் மலர்ந்த காதல்

மெல்போர்ன்—
புதிய சிந்தனைகள் பிறந்தாலும்
இனவெறியும் நிறவெறியும்
வேரூன்றியிருந்த மண்.

அங்கேதான்,
தாகூரின் கவிதைகள் குறித்த ஒரு பல்கலைக்கழக உரையில்,

விதி அவரை அவளிடம் கொண்டு சென்றது.

எஸ்மே மோலி ஃபின்க்.

பழங்குடியினர் உரிமைகளுக்காகப் போராடிய
யூத-ஆஸ்திரேலிய வழக்கறிஞரின் மகள்.
ஒரு கலைஞர்.
பிரெஞ்சும் சமஸ்கிருதமும் பேசும் அறிவாளர்.
பேரரசு நெறிகளை
அச்சமின்றி கேள்வி கேட்கும் கிளர்ச்சியாளர்.

அவளது பொன்னிற முடி மட்டுமல்ல,
அவள் கேட்ட கேள்விகளே
மார்த்தாண்டனின் மனதை ஆட்டின.

அந்த நாளிலிருந்து,
அவர்கள் இருவரும்
ஒரே சிந்தனையின் இரண்டு கரைகளாக இணைந்தனர்.

உலகம் எதிர்த்த காதல்

ஆனால்,
அவர்களைக் சூழ்ந்த உலகம் கருணையற்றது.

“வெள்ளை ஆஸ்திரேலியக் கொள்கை”
மனிதத்தை நிறத்தால் அளந்தது.
பத்திரிகைகள் அவளை
“இளவரசனைத் துரத்தும் பெண்” என்றன.
அவனை
“கிழக்கிலிருந்து வந்த கருப்பு வசீகரன்” என்று இழிவுபடுத்தின.

ஆனால்,
எல்லைகளைக் கடந்து ஒளிர்வது
சந்திரன் மட்டும் அல்ல—
காதலும்.

திருமணமும், அரசியல் புயலும்

மரபுகளையும், மதத்தையும்,
அரச மரியாதைகளையும் மீறி,
அவர்கள் சிட்னியில்
அமைதியாகத் திருமணம் செய்துகொண்டனர்.

ஒரு பல்கலைக்கழக உரையில்,
விதி அவரை அவளிடம் கொண்டு சென்றது.

திருமணமும், அரசியல் புயலும்

பிறந்த மகனுக்கு
சிட்னி மார்த்தாண்டன் என்று பெயரிட்டனர்—
இரு உலகங்களின் இணைப்பு.

இதற்கிடையில்,
இந்தியாவில் கொந்தளிப்பு.

புதுக்கோட்டை அரசவையும்,
பழமைவாத தேசியவாதிகளும்,
“வெளிநாட்டுப் பெண்ணை மணந்த மன்னன்
தர்மத்தை காக்க முடியாது”
என்று தீர்ப்பளித்தனர்.

அந்த எதிர்ப்புகளின் முன்
மண்டியிட அவர் தயாரில்லை.

அரசத்தைத் துறந்த காதல்

அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க
காதலைத் துறக்கவில்லை அவர்.
மாறாக,
அரசத்தையே துறந்தார்.

இருபது லட்சம் பொற்காசுகளுடன்,
மனைவியையும் மகனையும் அழைத்துக் கொண்டு,
இந்தியாவை விட்டு வெளியேறினார்.

லண்டனுக்கு அல்ல—
பாரிஸ்.
நாடுகடத்தப்பட்டவர்கள்,
கவிஞர்கள்,
மறக்கப்பட்ட மன்னர்கள் வாழும் நகரம்.

பாரிஸில் ஒரு முன்னாள் மன்னன்

மான்மார்ட்ரே அருகே
ஒரு சிறிய குடியிருப்பில்,
அரியாசனம் இன்றி
ஒரு அரச வாழ்க்கை.

எஸ்மே ஓவியம் வரைந்தாள்.
சிட்னி தமிழ், பிரெஞ்சு பேசக் கற்றான்.
மார்த்தாண்டன் எழுதியான்—
கவிதைகள், அரசியல் கட்டுரைகள்,
தாய்நாட்டிற்கு அனுப்பப்படாத கடிதங்கள்.

அமைதியாக,
ஒரு நாளில்
மாரடைப்பால் அவர் மறைந்தார்.

கிழக்கும் மேற்கும் சேர்ந்த இறுதி சடங்கு

அவரது உயிலின்படி,
உடல் இங்கிலாந்துக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

லண்டனில்,
ஒரு அந்நிய வானின் கீழ்,
இந்து சடங்குகளின்படி தகனம்.

வேதங்கள்
அந்நிய உச்சரிப்பில் ஒலித்தன.
சந்தனப் புகை
குளிர்ந்த வானில் உயர்ந்தது.

மரணத்திற்குப் பிந்தைய மரியாதை

எஸ்மே
நினைவுகளைச் சுமந்து நீண்ட நாட்கள் வாழ்ந்தாள்.

சிட்னி மார்த்தாண்டன்
பின்னர் இந்தியாவுக்குத் திரும்பினார்—
அரசராக அல்ல,
இரு உலகங்களுக்கு இடையே ஒரு பாலமாக.

மற்றொரு வரலாற்றுச் சிறப்பு

மார்த்தாண்ட பைரவ தொண்டைமானின்
மற்றொரு பெருமை:

இந்தியாவின் முதல் பெண் மருத்துவரின் கல்விக்கு
வழிவகுத்தவர் இவரே.

பெண்கள் கல்வி மறுக்கப்பட்ட காலத்தில்,
ஒரு பெண்ணை
திரைக்குப் பின்னால் அமர வைத்து,
மேசை, நாற்காலி, பணம்—
அனைத்தையும் தனது வீட்டிலிருந்து அனுப்பினார்.

அவள்தான்
டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி—
தேவதாசி முறையை எதிர்த்து
சட்டமன்றத்தில் நிமிர்ந்து நின்ற பெண்.
உலகின் முதல் பெண் துணை சபாநாயகர்.

தேவதாசி முறையை ஆதரித்த
சத்தியமூர்த்தி ஐயருக்கு
அவள் கூறிய வார்த்தைகள்
வரலாற்றில் எரியும் தீப்பொறி:

“உங்களுக்கு அந்த முறை வேண்டுமென்றால்,
உங்கள் வீட்டுப் பெண்களை
தேவதாசிகளாக்குங்கள்.”

தமிழக கோவில்களில் தேவதாசி முறை வேண்டும் என்று வாதாடிய சத்தியமூர்த்தி ஐயர் தான் மார்த்தாண்ட பைரவனின் காதலுக்கும் எதிராக நின்றார் அவர் ஆதரித்த சனாதர்ம மனுதர்ம நீதிபடி மன்னருக்கு எதிராக வாதாடி பெரிய சிக்கலை உருவாக்கினார்

2,காதலைத் தேர்ந்தெடுத்த மன்னன்

https://www.youtube.com/watch?v=SVx5oq72RzA

எட்வர்ட் தன்னுடைய டைரி குறிப்பில் மன்னருக்கான புரோட்டோகால் அடிப்படை விதிகள் அறவே எனக்கு பிடிக்கவில்லை என்று எழுதுகிறார் ,அதாவது தன் தாய் மகாராணியை சந்திக்க வேண்டும் என்றால் முன்னமே அனுமதி பெற வேண்டும் வலது புறம் 10 அடி தூரம் நின்று பேச வேண்டும் ,

ஒரு விருந்து நடந்தால் மன்னர் கரண்டியை எடுத்து சாப்பிட்ட பிறகு தான் விருந்துக்கு வந்த மற்றவர்களும் சாப்பிட வேண்டும் குழந்தைகள் உட்பட மன்னர் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டால் அதாவது கரண்டியையும் Fork and Spoon

திருப்பி வைத்து விட்டால் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த அத்தனை பேரும் சாப்பாட்டை முடித்து விட வேண்டும்

மன்னர் நகைச்சுவை என்று எதையாவது உளறினால் எல்லோரும் சிரிக்க வேண்டும் இது போன்ற வீணான சடங்குகளை வெறுத்ததுனாலே அவர் காதல் மனைவியோடு இங்கிலாந்து விட்டு பிரான்சுக்கு குடியேறினார்

பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையின் பிரம்மாண்டமான மண்டபங்களில், காலம் தங்கமும் வெல்வெட்டும் போர்த்திக் கொண்டு உறைந்து கிடப்பது போலத் தோன்றும். அங்கு ஒவ்வொரு சுவாசமும் மரபின் கட்டுப்பாட்டுக்குள், ஒவ்வொரு புன்னகையும் விதிகளின் அனுமதிக்குள் மட்டுமே. காதல் அங்கே ஒரு உணர்வல்ல; அது அரசியல் கணக்கீடுகளும் சம்பிரதாய ஒப்புதல்களும் சேர்ந்த ஒரு ஒப்பந்தம்.

அந்தக் கடுமையான சூழலுக்குள், ஒரு மனிதன் மட்டும் சுதந்திரமாக சுவாசிக்கத் துணிந்தான்.
அவன்—வேல்ஸ் இளவரசர் எட்வர்ட்.
பிற்காலத்தில் உலகம் அறிந்த எட்டாம் எட்வர்ட் மன்னர்.

பிறப்பால் மன்னன், இயல்பால் மனிதன்.
சடங்குகளின் கூண்டில் வளர்ந்தாலும், அதில் அடைந்து வாழ மறுத்தவன். மற்றவர்கள் பட்டங்களுக்கு முன்னால் தலை குனிந்தபோது, அவன் மனிதர்களின் முகங்களைப் பார்த்தான். சிரிக்கத் தடை இருந்த இடத்தில் சிரித்தான்; புன்னகைக்க வேண்டிய நேரத்தில் முகம் சுளித்தான். அரச மரபுகள் வடிவமைத்த காதலை அவன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவன் தேடியது—உண்மையான, ஆபத்தான, கட்டுப்பாடற்ற காதல்.

அந்தத் தேடலில்தான் வாலிஸ் சிம்ப்சன் அவன் வாழ்க்கையில் வந்தாள்.

அவள் பேரழகி அல்ல; ஆனால் பேரழகைக் காட்டிலும் ஆழமான ஒன்று அவளிடம் இருந்தது—சுதந்திரம். கூர்மையான புத்திசாலித்தனம், நேரான பார்வை, யாருக்கும் சொந்தமாகாத ஆன்மா. ஏற்கனவே திருமணமான ஒரு அமெரிக்கப் பெண் என்பதே அவளுடைய “குற்றம்”.
எட்வர்ட் அவளைக் கண்ட முதல் கணமே, அவளுடைய முகம் அவனை ஈர்க்கவில்லை—அவளுடைய சுதந்திரமே அவனை கட்டிப்போட்டது.

அவர்கள் இரண்டு எதிர்துருவங்கள்.
ஒருவன்—உலகின் மிகப் பழமையான சிம்மாசனத்தின் வாரிசு.
மற்றொருத்தி—அதே சிம்மாசனத்தால் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பெண்.

ஆனால் பொய்களால் கட்டப்பட்ட அந்த உலகில், அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் உண்மை போல பொருந்தினார்கள்.

காதல் ஆழமடைய, அரண்மனைச் சுவர்கள் மேலும் நெருங்கின.
இங்கிலாந்து திருச்சபை மறுத்தது—விவாகரத்து பெற்ற பெண்ணை ராணியாக ஏற்க முடியாது.

நாடாளுமன்றம் எதிர்த்தது—அவள் ஒரு அவமானம் என்று தீர்ப்பளித்தது.
மரபுகளைக் காக்கும் அரசியல் வலயம் முழுவதும், அந்தக் காதலுக்கு எதிராக நின்றது.

அப்போது, 1936-ஆம் ஆண்டு, ஒரு குளிர்ந்த டிசம்பர் நாளில், எட்வர்ட் ஒரு முடிவை எடுத்தான்.
அது ஒரு அரசியல் முடிவல்ல.
அது ஒரு மன்னனின் முடிவுமல்ல.
அது ஒரு மனிதனின் முடிவு.

உலகத்திற்கான வானொலி உரையில், அவன் அமைதியான குரலில் கூறினான்:

“நான் நேசிக்கும் பெண்ணின் உதவியும் ஆதரவும் இல்லாமல், இந்தப் பெரும் பொறுப்பை நான் சுமக்க இயலாது என்பதை உணர்ந்தேன்.”

அவன் சிம்மாசனத்தைத் துறந்தான்.
அதிகாரத்திற்காக அல்ல.
தேசத்திற்காக அல்ல.
ஒரு பெண்ணுக்காக.

தன் தம்பி—பின்னர் ஆறாம் ஜார்ஜ் மன்னராக ஆனவரின் முன், எட்வர்ட் மண்டியிட்டு வணங்கினான். தன்னால் அறியப்பட்ட ஒரே உலகை விட்டு விலகினான். வாலிஸுடன் கை கோர்த்து, இங்கிலாந்தை விட்டு பிரான்சுக்குச் சென்றான்.

அவர்கள் மீண்டும் அரச குடும்பத்தின் அரவணைப்பைப் பெறவில்லை.
முடிசூட்டு விழா இல்லை.
பட்டங்கள் இல்லை.
ஆனால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கொண்டிருந்தார்கள்.

பல தசாப்தங்கள் அவர்கள் சாதாரண மனிதர்களைப் போல வாழ்ந்தார்கள். ஒரே மேசையில் சேர்ந்து உணவு உண்டார்கள். அனுமதி கேட்காமல் சிரித்தார்கள். கடமையால் அல்ல—அன்பால் கட்டப்பட்ட வீட்டில் ஒவ்வொரு இரவும் உறங்கினார்கள்.

எட்வர்ட் 1972-ஆம் ஆண்டு பிரான்சிலேயே இறந்தார். விதியின் விசித்திரமான திருப்பமாக, அவர் தனது மனைவி வாலிஸின் அருகில், ஃப்ராக்மோரில் உள்ள அரச குடும்பப் புதைகுழியிலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டார்—ஒருகாலத்தில் தங்களை விலக்கிய அதே குடும்பத்தினருக்கு அருகில்.

வரலாறு அங்கே நிற்கவில்லை.

பின்னாளில், அதே அரச குடும்பத்தில் சார்லஸ்–டயானா திருமணம் முறிந்தது. டயானா சுதந்திரத்தைத் தேடி டோடியை காதலித்தார்; அந்தப் பயணம் ஒரு சோக விபத்தில் முடிந்தது.
மீண்டும் ஒருமுறை, காதலும் மரபும் மோதின.

அடுத்த தலைமுறையில், இளவரசர் ஹாரி—மேகன் என்ற அமெரிக்க நடிகையை மணந்து, அரச மரபுகளை விட்டு விலகி, தன் குடும்பத்துடன் அமைதியான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

மன்னர்கள் முதல் சாதாரண மனிதர்கள் வரை, வரலாறு ஒன்றையே சொல்லிக்கொடுக்கிறது:
அரண்மனை விதிகளைவிட, காதல் பெரும்பாலும் வலிமையானது.

அப்படியாக, காதலுக்காக எல்லாவற்றையும் துறந்த அந்த மன்னன், இறுதியில் அமைதியைக் கண்டான்.
அரண்மனையில் அல்ல.
அதிகாரத்தில் அல்ல.
அவன் உண்மையிலேயே விரும்பிய ஒரே கிரீடத்தில்—அவளுடைய கரங்களில்.

இளவரசி மார்கரெட், இரண்டாம் எலிசபெத் மகாராணியின் தங்கை ஆவார். அவரது மிக முக்கியமான காதல் உறவுகள் பீட்டர் டவுன்சென்ட் மற்றும் ஆண்டனி ஆம்ஸ்ட்ராங்-ஜோன்ஸ் ஆகியோருடன் இருந்தன.

தடுக்கப்பட்ட காதல்

1950-களின் முற்பகுதியில், இளவரசி மார்கரெட் அரச விமானப்படை அதிகாரியான பீட்டர் டவுன்சென்ட் மீது காதல் கொண்டார். அவர் விவாகரத்து பெற்றவர், மேலும் அந்த நேரத்தில் இங்கிலாந்து திருச்சபையும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமும் ஒரு மூத்த அரச குடும்ப உறுப்பினர் விவாகரத்து பெற்ற ஒருவரைத் திருமணம் செய்ய அனுமதிக்கவில்லை.

1955-ல், பல அழுத்தங்களுக்குப் பிறகு, மார்கரெட் அவரைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தார். தனது தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியை விட முடிக்குரிய தனது கடமையையே தேர்ந்தெடுத்ததாக அவர் கூறினார்.

காதல் திருமணம்

பின்னர், 1958-ல் ஒரு விருந்து நிகழ்ச்சியில் மார்கரெட் ஒரு புகைப்படக் கலைஞரான ஆண்டனி ஆம்ஸ்ட்ராங்-ஜோன்ஸை சந்தித்தார். அவர்கள் காதல் கொண்டு, மே 6, 1960 அன்று வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் அபேயில் திருமணம் செய்துகொண்டனர். அவர்களின் திருமணம் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட முதல் அரச குடும்பத் திருமணமாகும், மேலும் இது உலகம் முழுவதும் மில்லியன் கணக்கான மக்களால் பார்க்கப்பட்டது.

திருமணத்திற்குப் பிறகு, ஆண்டனிக்கு 'ஏர்ல் ஆஃப் ஸ்னோடன்' என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது, மேலும் மார்கரெட் 'கவுண்டஸ் ஆஃப் ஸ்னோடன்' ஆனார்.

பிற்கால வாழ்க்கை

இந்தத் திருமணம் காதலின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தாலும், அது மகிழ்ச்சியானதாக இல்லை. தம்பதியினருக்குள் பல தனிப்பட்ட பிரச்சனைகள் இருந்தன, இறுதியாக 1978-ல் விவாகரத்து பெற்றனர். இது நவீன வரலாற்றில் ஒரு மூத்த பிரிட்டிஷ் அரச குடும்ப உறுப்பினரின் முதல் விவாகரத்து ஆகும்.

ஒரு அரச குடும்பத்தில் காதலையும் கடமையையும் சமநிலைப்படுத்துவது எவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்பதை இளவரசி மார்கரெட்டின் வாழ்க்கை காட்டுகிறது.

https://www.youtube.com/watch?v=nwFtDNZ8JiI

பிற்காலத்தில் இவரின் காதல் கதையை ரோமன் ஹாலிடேஸ் என்ற பெயரில் எடுத்தார்கள் ரொமாண்டிக் படங்களில் முதல் ஐந்தில் ஒன்றாக இந்த படத்தை சொல்லலாம் இப்போது பார்த்தாலும் மிக அழகியலோடு பார்க்க வேண்டிய படம்

https://www.youtube.com/watch?v=wBn06A-sdok

https://people.com/royals/princess-mako-japan-breaks-silence-starting-new-life-after-leaving-royal-family-marrying-commoner/

இந்து மதம், கிறிஸ்தவ மதம் மன்னர்களின் காதலுக்கு எதிராக இருந்தது அப்படி என்றால் பௌத்த மதத்தை தழுவிய ஜப்பான் அங்கேயும் மன்னர்களுக்கும் மதங்களுக்கும் எதிராகவே காதல் இருக்கும்

3,கிறிசாந்தமம் சிம்மாசனத்தைத் தாண்டிய காதல் – இளவரசி மாக்கோ

ஜப்பானின் ஆயிரம் ஆண்டுகால அரச பாரம்பரியத்தின் நடுவில், அமைதியான புன்னகையும் உறுதியான மனதையும் கொண்ட ஒரு இளவரசி வாழ்ந்தாள். அவள்தான் இளவரசி மாக்கோ.
அவள் பிறந்தது கிறிசாந்தமம் சிம்மாசனத்தின் நிழலில்.
அவளுக்காக எழுதப்பட்ட வாழ்க்கை—கடமை, கட்டுப்பாடு, தியாகம்.
ஆனால் அவளுடைய இதயம், தன்னிச்சையாக வேறு ஒரு கதையை எழுதத் தொடங்கியது.

பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் நாட்களில், சாதாரண கனவுகளோடும் நேர்மையான சிரிப்போடும் வாழ்ந்த ஒரு இளைஞனை மாக்கோ சந்தித்தாள்.
அவன் பெயர் கெய் கொமுரோ.
சட்டம் படிக்கும் மாணவன்.
அரச மரியாதைகளும் இல்லை, பட்டங்களும் இல்லை—ஆனால் உண்மை, அன்பு, புரிதல் மட்டும் இருந்தது.

அவர்கள் காதல் மெதுவாக மலர்ந்தது.
அது அரச அரங்குகளில் அல்ல, புத்தகங்களுக்கும் உரையாடல்களுக்கும் இடையில் வளர்ந்தது.
பதவி பார்த்த காதல் அல்ல.
மனிதனை மனிதனாக நேசித்த காதல்.

ஆனால் அரச குடும்பத்தில் காதல் எளிதானது அல்ல.
ஒரு அரச குடும்பப் பெண், சாதாரண குடிமகனைத் திருமணம் செய்தால்—
அவள் தன் பட்டத்தை இழக்க வேண்டும்.
அவள் தன் அரச வாழ்க்கையை விட்டு விலக வேண்டும்.

மாக்கோ இதை அறிவாள்.
அந்த விலை அவளுக்கு தெரியும்.
ஆனாலும் அவள் பயப்படவில்லை.

2017-ல் அவர்களின் நிச்சயதார்த்தம் அறிவிக்கப்பட்டபோது, நாடு முழுவதும் பேசப்பட்டது.
வதந்திகள். விமர்சனங்கள். தாமதங்கள்.
ஆண்டுகள் கழிந்தன.
காதல் சோதிக்கப்பட்டது.

ஆனால் உண்மையான காதல் காத்திருக்கும். இறுதியில், மாக்கோ தன் முடிவை எடுத்தாள்.

அவள் சிம்மாசனத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.
அவள் காதலைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

2021-ஆம் ஆண்டு, எந்த அரச விழாவும் இல்லாமல், எந்த ஆடம்பரமும் இல்லாமல்,
ஒரு சாதாரண தம்பதியினரைப் போல, மாக்கோவும் கெய்யும் திருமணம் செய்துகொண்டனர்.
அவள் அரச பட்டத்தை விட்டுவிட்டாள்.
அவள் அரச குடும்பத்துக்கான பண உதவியையும் மறுத்துவிட்டாள்.
அவள் தன் பெயரையும் மாற்றிக்கொண்டாள்—மாக்கோ கொமுரோ.

“நான் நேசிப்பது ஒரே ஒருவரை மட்டுமே,”
என்று அவள் கூறிய அந்த வார்த்தை, அவள் வாழ்க்கையின் மையமாக மாறியது.

இன்று, அவர்கள் அரண்மனைச் சுவர்களை விட்டு வெகு தொலைவில்,
நியூயார்க்கில் அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள்.
பெரும் சிம்மாசனம் இல்லை.
ஆனால் கைபிடித்த காதல் இருக்கிறது.

இந்தக் கதை நமக்கு சொல்லுவது ஒன்றே—
சில நேரங்களில்,
சிம்மாசனத்தில் அமர்வது அல்ல பெரிய துணிச்சல்.
அதை விட்டு விலகி,
நீ நேசிப்பவருடன் கைகோர்த்து நடப்பதுதான்
உண்மையான அரச செயல். 💛

மகுடத்துக்கு எதிரான காதல்

ஹாரி – மேகன்

ஒரு காலத்தில்,
இங்கிலாந்து என்ற நாடு
மகுடம், மரபு, இரத்தம்
இவையெல்லாம் மனிதனை விட மேலானவை என்று நம்பிய சமூகம்.

அந்தச் சமூகத்தில்தான்
ஹாரி பிறந்தார்.
அரச குடும்பம்.
ஆனால் அடிமை மனம் இல்லாதவன்.
கட்டுப்பாடுகளை கேள்வி கேட்டவன்.

அதே நேரத்தில்,
அமெரிக்காவில் மேகன்.
நடிகை.
பெண்.
கருப்பினப் பெண்.
சுய சிந்தனை கொண்டவள்.
“பெண்ணுக்கு உரிமை உண்டு”
“மனிதனுக்கு மரியாதை உண்டு”
என்று பேசும் குரல்.

இரண்டு பேரும் சேர்ந்தது
அரச மரபுக்கு பிடிக்கவில்லை.
ஏனெனில்,
அது இரத்தத்தை மதிக்கும் சமூகம்.
மனிதத்தைக் கண்டு பயப்படும் சமூகம்.

அவர்கள் காதலித்தார்கள்.
அது அரசவையில் நடந்த திருமணம் அல்ல.
அது
மனிதன் மனிதனைத் தேர்ந்தெடுத்த நிகழ்வு.

ஆனால்,
அரண்மனை என்பது
தங்கம் அல்ல.
அது ஒரு சிறை.அங்கே பெண்ணுக்கு சுதந்திரம் இல்லை.

நிறத்துக்கு மரியாதை இல்லை.
மனநலத்திற்கு மதிப்பு இல்லை.

மேகனை
பத்திரிகைகள் வேட்டையாடின.
பெண்ணென்று,
கருப்பென்று,
சுயமாக பேசுகிறாளென்று.

ஹாரி புரிந்துகொண்டார்.
“என் தாயை கொன்ற அமைப்பு
என் மனைவியையும் கொல்லத் தயாராக இருக்கிறது” என்று.

அந்தக் கணத்தில்
அவர் ஒரு முடிவு எடுத்தார்.

👉 மகுடம் வேண்டாம்
👉 பட்டம் வேண்டாம்
👉 அரச அடையாளம் வேண்டாம்

மனித மரியாதை போதும் என்றார்.

அரச குடும்பத்தை விட்டு வெளியேறினார்கள்.
அது கிளர்ச்சி இல்லை.
அது சுயமரியாதை இயக்கம்.

அமெரிக்காவில்
ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை.
வேலை.
குழந்தைகள்.
அமைதி.

அவர்கள் நிரூபித்தார்கள்—

அரசன் என்பவன்
பிறப்பால் அல்ல,
சிந்தனையால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

காதல் என்பது
மரபை காப்பாற்றுவதற்கல்ல,
மனிதனை காப்பாற்றுவதற்கே.

ஹாரி – மேகன்
அரச கதையல்ல.
அது
மகுடத்திற்கு எதிராக நின்ற
மனிதர்களின் கதை.

காதல் உணர்வுகள் மனிதனை மேன்மையாக்குமா இல்லை அவ்வப்போது காமம் காதலாக வேடம் போடும் அப்படித்தான் இந்த மன்னர்களும், மிகப்பெரிய காதல் ஓவியங்களை வரைந்த ஹிட்லர் இறக்கும் தருவாயில் தன் காதலிக்கு முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டு இறந்து போனான் அவனிடமிருந்து காதல் உணர்வு அவனை மேன்மையான மனிதனாக மாற்றவில்லை அதற்கு சாட்சி அவன் வரைந்த ஒரு ஓவியம்

உலகமே கொண்டாடும் இந்த காதலர் தினத்தில் தமிழ்நாட்டில் சுதந்திரத்திற்கு 7 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பெரியார் நடத்தி வைத்த ஒரு காதல் திருமணத்தை தான் இந்த பிளாக்கரின் கடைசியாக நான் வைக்க விரும்புகிறேன் அவர் வேறு யாரும் இல்லை தமிழகத்தில் இன்றைக்கு இருக்கும் பெண் தாழ்த்தப்பட்ட பழங்குடி மக்களுக்கு கல்வியை கொண்டு வருவதற்கு காரணமாக இருந்தவர்

நெ.து.சுந்தரவடிவேலு – காந்தம் திருமணம் என்பது ஒரு சாதாரண காதல் திருமண வரலாறு அல்ல. அது, சுயமரியாதை இயக்கம் கொள்கையாக மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்த “சாதி மறுப்பு” என்ற சொல்லை வாழ்வில் நிகழ்த்திக் காட்டிய ஒரு சமூகப் புரட்சி. அந்தப் புரட்சியின் மையத்தில் நின்றவர் தந்தை பெரியார்.

சென்ற நூற்றாண்டின் நாற்பதுகளில், சாதி என்பது வெறும் பழக்கம் அல்ல; மனிதர்களின் மூச்சோடு கலந்திருந்த கட்டுப்பாடு. அப்போது உயர்சாதி, கீழ்சாதி என்ற பிரிவுகள் குடும்பங்களையே பிரித்து வைத்திருந்தன. அப்படிப்பட்ட காலத்தில், வட தமிழகத் தொண்டைமண்டல வேளாளர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த, உயர்கல்வி கற்ற நெ.து.சுந்தரவடிவேலு — இசை வேளாளர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த, கல்வியறிவும் சுயமரியாதை உணர்வும் கொண்ட டி.எஸ்.காந்தம் அம்மையாரைத் திருமணம் செய்ய முன்வந்தது சாதாரண முடிவு அல்ல. அது சமூகத்திற்கு எதிராக எழுப்பப்பட்ட அறிவுப் புரட்சி.

இந்த இணைப்புக்குப் பின்னால் இருந்தது சுயமரியாதை இயக்கத்தின் உறவுப்பிணைப்பு. குத்தூசி குருசாமி – குஞ்சிதம் அம்மையார் தம்பதியரின் வழியாக நெதுசுவுக்கும் காந்தத்துக்கும் அறிமுகம் உருவாகிறது. நெதுசு வெறும் படித்த இளைஞன் அல்ல; கொள்கைக்காக வாழத் தயாரான மனிதன் என்பதை அறிந்த காந்தம், தன் விருப்பத்தை ஒரு கடிதத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார். அந்தக் கடிதம் காதல் மொழியல்ல; சமத்துவத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட இரு மனங்களின் அமைதியான ஒப்புதல்.

இந்தச் செய்தி பெரியாரிடம் சென்றதும், அவர் அதை ஒரு குடும்பத் தலைவனின் பொறுப்போடு எடுத்துக் கொள்கிறார். திருமணம் நடக்கட்டும் என்று சொல்வது மட்டும் பெரியாரின் பங்கு அல்ல. “இரு குடும்பங்களின் சம்மதமும் கிடைக்குமா?”, “பெற்றோர் மனம் உடையாமல் செய்வது எப்படி?”, “சமூகத்தில் இது நல்ல முன்னுதாரணமாக அமைய வேண்டாமா?” — இவையே அவரின் கவலைகள்.

சென்னையில் நடந்த சந்திப்பில் நேரம் இல்லாததால், “அரக்கோணம் வரை ரயிலில் கூட வரலாமா?” என்று நெதுசுவை அழைக்கிறார் பெரியார். மூன்றாம் வகுப்பு ரயில் பெட்டியில் நடந்த அந்த உரையாடல், பெரியாரின் மனிதநேயத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறது.

“பெற்றோர் சம்மதித்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும் தம்பி…” என்று அவர் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார். சுயமரியாதைத் திருமணம் என்பது குடும்பங்களை உடைப்பதற்கான கருவி அல்ல; சமூக மாற்றத்தை உறவுகளோடு சேர்த்து கொண்டு செல்ல வேண்டிய ஒரு நடைமுறை என்பதை பெரியார் உணர்ந்திருந்தார்.

ஆனால் நெதுசு உறுதியாக இருந்தார். “அவர்கள் சம்மதிக்க மாட்டார்கள்” என்று தெளிவாகச் சொல்கிறார். அதற்குப் பிறகும் பெரியார் விடாமல், “நான் யாரையாவது அனுப்பிப் பேசட்டுமா?” என்று கேட்பது, அவர் கொள்கை மனிதர் மட்டுமல்ல; மனிதர்களின் மனநிலையையும் கவனித்த சமூகத் தலைவர் என்பதைக் காட்டுகிறது.

திருமணத்தை மிகப்பெரிய விழாவாக நடத்த வேண்டும் என்பது பெரியாரின் ஆசை. ஏனெனில், உயர்சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு படித்த இளைஞன் — இசை வேளாளர் பெண்ணை, புரோகிதம் இல்லாமல், சாதி மறுப்பு சுயமரியாதை முறையில் திருமணம் செய்வது அந்தக் காலத்தில் மிகப் பெரிய அரசியல் அறிவிப்பு. “கொள்கை மக்கள் மத்தியில் பரவ வேண்டும் என்றால், இப்படிப்பட்ட திருமணங்கள் வெளிப்படையாக நடக்க வேண்டும்” என்று பெரியார் கருதினார்.

ஆனால் நெதுசு மிகவும் எளிமையான பதிவுத் திருமணத்தையே விரும்பினார். அழைப்பிதழ் கூட வேண்டாம் என்றார். உறவினர்கள் பிரச்சினை செய்வார்களோ என்ற பயமும், பெற்றோரின் மனவேதனைக்கான கவலையும் அவருக்குள் இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் பெரியார் சொன்ன ஒரு வரி, அவரது உள்ளத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:

“சங்கடந்தான்… பெற்றோரிடம் பாசம் மிகுந்திருக்கும்போது இது தவிர்க்க முடியாத சங்கடம்…”

இந்த ஒரு வரியில் பெரியார் வெறும் புரட்சியாளர் அல்ல; மனித மனதைப் புரிந்த தந்தை என்று தெரிகிறார்.

இந்த உரையாடலின் உச்சம் — “தாலி” பற்றிய பகுதி.

“தாலி கட்ட மட்டும் ஒப்புக் கொள்ளுங்கள்…” என்று பெரியார் கேட்டபோது, நெதுசு அதிர்ச்சியடைந்தார். “அது அடிமைச் சின்னம் என்று சொல்லும் நீங்கள் ஏன் அதைச் சொல்கிறீர்கள்?” என்று நேராகக் கேட்கிறார்.

அதற்கு பெரியார் அளித்த பதில், அவரது சமூகப் புரிதலின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:

“அந்தச் சமுதாயம் பெரிதும் ஏமாற்றப்பட்ட சமுதாயம். தாலி கட்டும் அளவு இசைந்தால் அவர்களுக்கு ஒரு நிறைவு இருக்கும்…”

இது வெறும் தாலி பற்றிய பேச்சல்ல. இசை வேளாளர் பெண்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக மறுக்கப்பட்ட மரியாதையைப் பற்றிய பேச்சு. ஒரு சமூகத்தின் மனக்காயத்தை உணர்ந்த மனிதனின் பதில்.

பெரியாருக்கு கொள்கை இருந்தது; ஆனால் அதைவிட மனிதர்களின் வாழ்க்கை முக்கியம். சமூக மாற்றம் என்பது கோஷமிடுவதால் மட்டும் வராது; மக்களின் மனநிலையையும் வரலாற்றுக் காயங்களையும் புரிந்து கொண்டால்தான் வரும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

ஆனால் நெதுசு தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றவில்லை. நகை வேண்டாம், தாலி வேண்டாம், புதிய உடை கூட வேண்டாம் என்றார். “நான் என்னைக் கொடுப்பது போதாதா?” என்ற அவரது வார்த்தை, அந்த தலைமுறையின் கொள்கைத் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

பெரியார் கோபப்படவில்லை. “சரி, உங்கள் விருப்பப்படி செய்வோம்” என்று அமைதியாக ஒப்புக் கொள்கிறார். அதுவே அவரது பெருமை. கட்டாயப்படுத்தாமல் மாற்றத்தை உருவாக்கும் தலைவர் அவர்.

இறுதியில் 15.10.1940 அன்று, நெ.து.சுந்தரவடிவேலு – டி.எஸ்.காந்தம் திருமணம் பதிவுச் சட்டப்படி நடைபெற்றது. பின்னர் 27.10.1940 அன்று பெரியார் தலைமையில் பாராட்டுக் கூட்டமும் நடைபெற்றது. ஏனெனில் இது இரண்டு மனிதர்களின் திருமணம் மட்டுமல்ல; சமூகத்திற்கு விடுக்கப்பட்ட அறிவிப்பாக இருந்தது.

இந்த வரலாறு நமக்குச் சொல்லும் மிகப் பெரிய உண்மை என்னவென்றால் — பெரியார் வெறும் கோபத்தின் மனிதர் அல்ல. அவர் மனித உறவுகளின் சிக்கல்களையும், சமூகத்தின் காயங்களையும், மாற்றத்தின் அவசியத்தையும் ஒன்றாகப் புரிந்த தலைவர். கொள்கையை மனிதர்களுக்கு மேல் வைக்காமல், மனிதர்களை உயர்த்துவதற்காகக் கொள்கையைப் பயன்படுத்தியவர்.

அதனால்தான் அவர் “தந்தை பெரியார்”.
ஒரு இயக்கத்தின் தலைவர் என்பதற்காக மட்டும் அல்ல; மனிதர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றிப் புதிய சமூகத்தை கனவுகண்ட தந்தை என்பதற்காக.