நான் ரசித்த இசைஅமைப்பாளர்கள் 🎶 அதன் அரசியல் 🎻 Lion Raja Ganesan

 “ரோசாப்பூ ரவிக்கைக்காரி”

"பரசங்கத கெண்டெத்திம்மா"

நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு தலைச்சுமை  வியாபாரி  குறித்த நியாயமான விடயங்களை படத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள் அதற்காக அவர்களை பாராட்டுவோம்,

இரவு…

1947-க்கு முன்பான ஒரு காலம்.
மின்சாரம் எட்டாத தேனாத்தங்கரை கிராமம்…

ஒரு சிறிய பண்ணையாரின் வீடு.
இரவுணவு முடிந்த பின், வீட்டின் வெளியே நெருப்பு மூட்டிய சுற்றத்தில் குடும்பம் ஒன்று கூடுகிறது.
ஒரு லாந்தல் விளக்கின் மந்தமான ஒளி… அந்த இரவின் அமைதியை மெதுவாக வருடுகிறது.

பண்ணையார் கட்டிலில் சாய்ந்து கிடக்கிறார்.
அவரது மனைவி அருகில்…
அவள் மடியில், இன்னும் குழந்தைத்தனத்தை விடாத பன்னிரண்டு வயது செல்லாயி…

அந்த அமைதியை உடைக்கும் ஒரு சிறிய குரல்—
“செம்பட்டை… நீ இப்போ கதை சொல்லவே இல்ல… பாட்டு பாடவே இல்ல… ஒரு பாட்டு பாடு…”

ஆனால் செம்பட்டை மன வருத்தத்தில் இருக்கிறான். அவன் மனைவி நந்தினியைப் பற்றி, வெள்ளைக்கார துரையிடம் வேலை பார்க்கும் மாணிக்கத்துடன் சேர்த்து தவறாக பேசிய ஒருவருடன் அவன் அன்றே சண்டை போட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறான்.

அதனால் அவன் துயரமாக,
“என் வாழ்க்கையே பெரிய பாட்டாக இருக்குது… நான் என்ன பாட்டு பாடுறது?” என்று சொல்லி பாட ஆரம்பிக்கிறான்.

முதலில் மோர்சிங், கடம் போன்ற இசைக்கருவிகளின் ஒலி மெதுவாக தொடங்குகிறது. பின்னர் புல்லாங்குழல் சேரும்போது மனம் உருகுகிறது. அந்த இசை சூழலை இன்னும் உணர்ச்சிமிக்கதாக மாற்றுகிறது.

அதற்கிடையில் கேமரா, கட்டியிருக்கும் ஆடுகள், உறங்கும் கோழிகள், இருளில் நிற்கும் மரங்கள் போன்ற காட்சிகளை காட்டுகிறது.

“உச்சி வகுந்தெடுத்து…” என்ற பாடல் SPB-யின் இனிய குரலில் தொடங்குகிறது. அந்த நிமிடம் மனதை முழுவதும் கொள்ளை கொள்கிறது.

இந்தப் பாடலை நான் முன்பே பலமுறை கிராம விழாக்களில் கேட்டிருந்தேன். ஆனால், 17 வயதில் தான் முதன்முறையாக இதை படக்காட்சியுடன் திரையரங்கில் பார்த்தேன் — தேவகோட்டை லட்சுமி தியேட்டரில்.

அந்த நாள் முழுவதும் என் மனம் செம்பட்டையையும், இசையமைப்பாளர் இளையராஜாவின் இசையையும் சுற்றியே இருந்தது.

“ரோசாப்பூ ரவிக்கைக்காரி” திரைப்படம், தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் உண்மையில் நடந்த ஒரு அற்புதம். இது எந்த சர்வதேச தரத்துக்கும் குறையாத சிறந்த படைப்பு.

இந்த படம், சுதந்திரத்திற்கு முன் இருந்த ஒரு கிராமத்தின் வாழ்க்கை, பழமையும் புதுமையும் இடையே மாறிக்கொண்டிருந்த சமூக நிலை, குடும்ப உறவுகளின் உணர்ச்சிகளை மிகவும் உண்மையாக காட்டுகிறது.

இயக்குநர்கள் தேவராஜ்–மோகன், கதையாசிரியர் விஜய் கிருஷ்ணராஜு, செம்பட்டையாக நடித்த சிவக்குமார் (இந்தப் படத்திற்காக ஃபிலிம்‌ஃபேர் விருது பெற்றார்), பாடலாசிரியர்கள் கங்கை அமரன் மற்றும் புலமைப்பித்தன் — அனைவரும் பாராட்டிற்குரியவர்கள்.

https://www.youtube.com/watch?v=G76VN6Yxbo8&list=RDG76VN6Yxbo8&start_radio=1

சேலம் அருகிலுள்ள வண்டிச்சோலை கிராமம்—மின்சாரம் இன்னும் முழுமையாக வராத, பழமையான வாழ்வியல் ததும்பும் ஒரு இடம். அங்கேயே தனது அம்மா, அண்ணன், அண்ணி, அவர்களின் மகள் குப்பாயியுடன் வாழ்ந்து வருகிறான் செம்பட்டை. கூடை தோளில் தூக்கி, ஊர் ஊராகச் சென்று வெற்றிலை விற்று வாழ்வை நடத்தும் சாதாரண மனிதன்.

அந்தக் கிராமத்தில் இன்னும் நவீன வாழ்க்கையின் சுவடுகள் எட்டாதவை—ரவிக்கை, பாவாடை, ப்ரா, முகப்பவுடர், சீப்பு, கிராமஃபோன், ரிப்பன், செண்ட் போன்றவை எல்லாம் அங்கே புதுமை. இப்படிப் பட்ட சூழலில் செம்பட்டையின் வாழ்க்கையில் நுழைகிறாள் நந்தினி—சேலம் மன்னார்பாளையத்தைச் சேர்ந்தவள். அந்தக் காலத்திலேயே எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்திருந்தாள்; பூப்போட்ட ரவிக்கை அணியும் நாகரிகம் கொண்டவள். அவள் வருகை, அந்த கிராம வாழ்க்கைக்கு ஒரு புதிய வண்ணம் சேர்க்கிறது.

இந்தக் கதையை உயிரோட்டமாக்கியது இசை. இளையராஜாவின் பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் வைரம் போல ஜொலிக்கின்றன. “என்னுள்ளில் எங்கோ…” என்ற பாடலில் வாணி ஜெயராமை தேர்வு செய்தது இன்னும் ஆச்சர்யமாய் இருக்கிறது. மாணிக்கம் தோன்றும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அந்தப் பாடலின் இசை பின்னணியில் ஒலிப்பது காட்சிகளுக்கு ஆழம் தருகிறது.

“மாமன் ஒரு நாள்…” பாடலில் எஸ்.பி.பி மற்றும் சைலஜாவின் குரல்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து இனிமையைக் கொட்டுகின்றன. “வெத்தல வெத்தல…” பாடலில் வாசுவின் ஆட்டம், செம்பட்டையன் மற்றும் அவன் நண்பர்கள் கோணவாயன், சட்டித்தலையன் ஆகியோரின் நடை—அந்தக் கிராமத்தின் உயிரை நம்முன் நிறுத்துகிறது.

“ரோசாப்பூ ரவிக்கைக்காரி” வெளியாகி இன்றோடு பல தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டாலும், அந்தப் படம் இன்னும் புதிதாய், பசுமையாய் மனதில் தங்கி நிற்கிறது.

இந்தப் படத்தின் மூலமாக உருவான கன்னடப் படம் “பரசங்கத கெண்டெத்திம்மா”. அது ஒரு பெரிய எழுத்தாளரின் சிந்தனையிலிருந்து வந்தது. அந்தப் படம் சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளைத் திறந்தவெளியில் பேசுகிறது—குறிப்பாக பார்ப்பன

சுரண்டலை மிகவும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. கூட்டு குடும்ப அமைப்பில் பெண்களின் ஆசைகள் எவ்வாறு ஒடுக்கப்படுகின்றன என்பதையும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகிறது.

Ennullil Engo Video Song - Rosappu Ravikkaikari | Sivakumar |Deepa |Malaysia Vasudevan |Music Studio

Ninna Roopu Edeya Kalaki| Parasangada Gendethimma| Reeta Anchan | Manu |Kannada Video Song

கன்னடப் பதிப்பின் தொடக்கம் மிகவும் இயல்பானது—நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் வரகு அரைக்கும் கல்லின் சத்தத்தோடு, எந்த பின்னணி இசையும் இல்லாமல் ஆரம்பிக்கிறது. அந்த இயல்பு, வாழ்க்கையின் உண்மைத் தன்மையை உணர்த்துகிறது.

தமிழ் பதிப்பில் அதே கதை, ஆனால் வேறு கோணத்தில் சொல்லப்படுகிறது. இளையராஜா, கங்கை அமரன் ஆகியோர் அதை ஆங்கிலேயர் சுரண்டல் நோக்கில் வடிவமைத்துள்ளனர். தொடக்கக் காட்சியும் நெல்லு குத்தும் காட்சியுடன் ஆரம்பித்து, தமிழின் கிராமிய உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.

இரண்டு மொழிப் படங்களையும் பார்த்தவர்களுக்கு, கலாச்சாரம், பண்பாடு, வாழ்க்கை நோக்கு—இவற்றில் உள்ள வித்தியாசம் தெளிவாகப் புரியும். ஒரே கதை, இரண்டு பார்வைகள்; ஆனால் இரண்டுமே தத்தம் வழியில் ஆழமான உண்மைகளைச் சொல்லும் சிறப்புடையவை.

 

மாலைக்காற்று வீசும் நேரம்…
மண்ணின் வாசம் மனசை வருடும் வேளை…
“நான் எண்ணும் பொழுது…”ன்னு
ஒரு பாடல் தொலைவில் ஒலிக்குது…

எண்ணங்கள் அப்போதே
கால்களை மண்ணிலிருந்து தூக்கிக்கிட்டு,
காற்றோட சேர்ந்து எங்கோ போயிடுது…

நெஞ்சுல நான் போட்ட கோலம்,
மழை வந்தாலும் அழியல…
காலம் போனாலும் மாறல…
அது மாதிரி தான் அந்தப் பாடல் —
மறக்க முடியாத நினைவு…

அந்த இசை கேட்டா…
“இது நம்ம Ilaiyaraaja இசையோ?”ன்னு தோணும்…
ஆனா காற்று மெதுவா சொல்லும் —
“அது Salil Chowdhury ஓசை கலந்த இசைடா”

ஞாயிறு பகல்…
வீட்டுக்குள்ள சாம்பார் வாசம்…
வெளியில் வெயில் மெதுவா படருது…

டிவில ஓடுது “செம்மீன்”…
கடலோசை காதுல விழும்…
“மானச மைனே…”ன்னு பாடல்
மனசை எங்கோ தள்ளிடும்

அசாம் மலைகளில்
தேயிலைத் தோட்டங்களுக்குள் வளர்ந்த
ஒரு இளைஞன் — சலீல்…

மலைமக்கள் பாடும் குரல்,
மழை தட்டும் இலை சத்தம்,
அவை எல்லாம் சேர்ந்து
அவரோட உள்ளம் ஒரு இசை ஆனது…

அதே நேரம்…
தேனி மண்ணில்,
பசும்புல்லின் வாசத்துல வளர்ந்த
நம்ம இளையராஜா…

தாலாட்டு, தெம்மாங்கு,
மாட்டுத் தொட்டில் ஓசை —
அதெல்லாம் அவரோட ரத்தத்திலே ஓடியது…

இரண்டு இடம்…
இரண்டு வாழ்க்கை…
ஆனா ஒரே உண்மை…

🎶 மக்கள் இசை தான் அடிப்படை…
🎻 மேற்கு இசை அதன் அலங்காரம்

அதனால தான்…
அவர்களோட இசை
நம்ம மனசுக்கு வீட்டுபோல இருக்கும்…

கேட்டா கண்ணில் நீர் வரும்…
சிரிச்சா உள்ளம் நிறையும்…

காலம் கடந்து போகலாம்…
ஆனா அந்த இசை…
அந்த உணர்ச்சி…
அந்த நெஞ்சுக்கோலம்…

எப்பவும் அழியாது… 🌾

https://www.youtube.com/watch?v=Tenc7hCPF4M

மலையாள திரையுலகின் தனித்துவ இசை மேதை சலீல் சௌத்ரி. அவர் இசையில் பிறந்த ‘மதனோத்சவம்’, தமிழில் ‘பருவ மழை’ ஆக மாறியபோது, அது வெறும் மொழி மாற்றம் அல்ல — உணர்வுகளின் மறுபிறப்பு.

கமல்ஹாசன், ஜரினா வஹாப் நடித்த அந்தப் படத்தில்,
கவிஞர் கண்ணதாசன் எழுதிய வரிகள்,
கே.ஜே. யேசுதாஸ் குரலில் கரைந்தபோது,
“மாடப்புறாவே வா…” என்ற பாடல், காதலின் மென்மையான அழைப்பாக மாறியது.

யேசுதாஸ் “புறாவே” என்பதை “ப்றாவே” என்று மலையாளச் சாயலில் உச்சரித்த அந்தச் சிறு நுணுக்கமே — அந்தப் பாடலுக்கு ஒரு உயிர்.

“காலமகள் மேடை நாடகம்” — வாழ்க்கையை மேடையாக்கும் தத்துவம்.
“தேன்மலர் கன்னிகள்…” — தேவாலய ஜெபமென்னும் புனித உணர்வு.
“அங்கே செங்கதிர் சாய்ந்தான்…” — மாலையின் சோக அழகு.

அந்த ஆறு பாடல்களும் — வெறும் இசை அல்ல, ஆறு விதமான உணர்ச்சி உலகங்கள்.

அதன் பின் வந்த ‘அழியாத கோலங்கள்’.
அந்தப் படம், சலீலின் இசையை தமிழர்களின் இதயத்தில் நிரந்தரமாக வரைந்தது.

“பூவண்ணம் போல நெஞ்சம்…”
இந்த வரிகள் காதலை ஒரு தெய்வீக அனுபவமாக மாற்றின.

“இனிக்கும் வாழ்விலே என் சொந்தம் நீ…
எனக்குள் வாழ்ந்திடும் என் தெய்வம் நீ…”

இது ஒரு காதல் வரி மட்டுமல்ல —
ஒருவரை மற்றொருவர் உள்ளத்தில் தெய்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை.

தூர்தர்ஷன் காலம்…
ஒரு படம் வர நான்கு மாதம் காத்திருக்கும் நாட்கள்…
அந்த இரவு — தீபாவளிக்கு முந்தைய அமைதியான இருள்…

திடீரென்று ஒளிபரப்பானது ‘அழியாத கோலங்கள்’.

டைட்டிலில் “பாடல்கள் – கங்கை அமரன்” என்று பார்த்ததும்,
“இசை இளையராஜாவாகத்தான் இருக்கும்” என்று மனசு நினைத்தது.

ஆனால்…
“இசை – சலீல் சௌத்ரி” என்று தெரிந்த அந்த நொடி —
ஒரு இனிய அதிர்ச்சி!

அந்த ட்யூன்கள், அந்த இசை நுணுக்கங்கள் —
இளையராஜாவின் பாதையை உருவாக்கிய அடித்தளம்தான் என்று பின்னர் புரிந்தது.

‘தூரத்து இடி முழக்கம்’ — விஜயகாந்தின் தொடக்கப் பயணம்.
அதில் வந்த “உள்ளமெல்லாம் தள்ளாடுதே…”
யேசுதாஸ்–ஜானகி குரலில் காதல் ஊஞ்சலாடியது.

“மணிவிளக்கே…”
“செவ்வல்லிப் பூவே…”
ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரு இனிய நினைவுப் பரிசு.

அதோடு,
“There is rainbow in the distant sky…”
ஆங்கில வரிகளுக்குப் பின்னாலும் சலீலின் இசைத் தனித்துவம் தெரிந்தது.

சலீல் சௌத்ரி —
தமிழ், மலையாளம், ஹிந்தி, கன்னடம்…
எந்த மொழியிலும் இசையை எல்லை கடந்த ஒரு உணர்வாக மாற்றியவர்.

கன்னடத்தில் ‘கோகிலா’ படத்தில் அவர் பின்னணி இசை —
ஒரு கவிதை போல ஓடியது.

ஆனால், ஒரு சோக உண்மை…

25 ஆண்டுகள் கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சி இருந்த மேற்கு வங்கத்தில் கூட,
அவருக்கு உரிய மரியாதை முழுமையாக கிடைக்கவில்லை.

இசை மேதைகளின் மதிப்பு,
அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் அல்ல —
அவர்கள் விட்டுச் சென்ற ஒலியில் தான் அளக்கப்படுகிறது.

இன்று…
அந்தப் பாடல்களை மீண்டும் கேட்கும் போது,
அது வெறும் நொஸ்டால்ஜியா அல்ல.

அது —
ஒரு காலத்தின் வாசனை,
ஒரு காதலின் மென்மை,
ஒரு இசை மேதையின் உயிர்.

சில இசைகள் மறைந்து போகாது…
அவை நம்முள் “அழியாத கோலங்கள்” ஆகவே நிற்கும்.

‘நான் எண்ணும் பொழுது…’ — அந்த ஒரு வரி துவங்கினாலே மனசு எங்கோ பறந்து போய்விடும். எண்ணங்களை கைப்பிடித்து அழைத்துச் செல்லும் ஒரு மென்மையான இசைப் பயணம் அது. காலம் கடந்து விட்டாலும், அந்த வசந்தத்தின் நறுமணம் இன்னும் மனதில் மிதக்கிறது. உதிர்ந்த நாட்களும் கூட அழிந்துபோகவில்லை; “நெஞ்சில் இட்ட கோலமெல்லாம் அழிவதில்லை… என்றும் அது கலைவதில்லை… எண்ணங்களும் மறைவதில்லை…” என்று உதடுகள் தானாகவே முணுமுணுக்கத் தொடங்கும்.

அந்தப் பாடலை கேட்டபோது, பின்னணி இசை முதல் கோரஸ் வரை — எங்கோ இளையராஜா நம்மோடு நடக்கிறாரோ என்ற உணர்வு. பின்னர் தான் தெரிந்தது — அந்த இசையின் பின்னால் சலீல் சௌத்ரி என்ற மந்திரவாதி இருக்கிறார் என்று. மேலும் ஆச்சர்யம் — இளையராஜா அவரிடம் பணியாற்றி, கிடார் வாசித்திருக்கிறார்! அந்த இணைப்பு இசையின் இரகசியங்களை இன்னும் இனிமையாக்கியது.

ஒரு ஞாயிறு மதியம், தூர்தர்ஷன் திரையில் ஒளிபரப்பான ‘செம்மீன்’. கடற்காற்று வீசும் அந்தப் படத்தில், “கடலின் அக்கரை போனோரே…”, “மானச மைனே வரூ…”, “பெண்ணாளே… பெண்ணாளே…” — ஒவ்வொரு பாடலும் நெஞ்சை வருடியது. அவற்றின் பின்னணியில் இருந்தது மீண்டும் சலீல் சௌத்ரியின் இசை.

“இவர் யார்? எங்கிருந்து வந்தார்?” என்ற ஆர்வம் அப்போது மனதை நிரப்பியது.

வங்காளத்தின் மண்ணில் பிறந்த அவர், அசாம் தேயிலைத் தோட்டங்களில் வளர்ந்தவர். மலைமக்களின் நாட்டுப்புற இசை — அவரது ரத்தத்திலே கலந்து ஓடியது. அதே நேரத்தில், அவரது அப்பா சேகரித்திருந்த மேற்கத்திய இசைத்தட்டுகள் — மொசார்ட், பீத்தோவன் போன்ற மேதைகளின் இசை — அவரது கற்பனைக்கு வானம் திறந்தன. நாட்டுப்புறத்தின் மண்வாசனையும், மேற்கத்தியத்தின் இசை கட்டுமானமும் — இரண்டும் கலந்த ஒரு புதிய உலகம் அவரது உள்ளத்தில் உருவானது.

அவர் இசை மட்டும் உருவாக்கவில்லை; ஒரு சிந்தனையையும் உருவாக்கினார். மார்க்சிய எண்ணங்களோடு, உழைப்பாளர்களின் குரலாக நாடகங்களுக்குப் பாடல் எழுதி, இசை அமைத்தார். அந்த குரல் பின்னர் திரைப்படங்களிலும் ஒலித்தது.

அதேபோல், மேற்கு தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில் பிறந்த இளையராஜாவும் நாட்டுப்புற இசையோடு வளர்ந்தவர். அவருக்கு வழிகாட்டியவர் — அண்ணன் பாவலர் வரதராசன். மக்கள் இசையை மேடைகளில் கொண்டு சென்ற அந்த அனுபவம், பின்னர் மேற்கத்திய இசைப் பயிற்சியோடு சேர்ந்து, ராஜாவின் இசையை உருவாக்கியது.

இரண்டு வேறு நிலங்கள்… இரண்டு வேறு வாழ்க்கைகள்… ஆனால் ஒரே இசை உணர்வு. அதனால் தான் சலீல் சௌத்ரியும், இளையராஜாவும் — மக்கள் மனதைத் தொடும் இசையை அளித்தார்கள். அதனால் தான் ‘அழியாத கோலங்கள்’ போல, அவர்கள் இசை மனதில் நிரந்தரமாக பதிந்தது.

இந்தி திரைப்படங்களில் வெற்றிகரமாகப் பயணித்த சலீல், ‘செம்மீன்’ மூலம் மலையாளத்திலும் தனி அடையாளம் பெற்றார். தமிழிலும் அவரது தடம் உள்ளது. ‘உயிர்’ படத்தின் பின்னணி இசை, தொடங்கியதும் நிறைவேறாத ‘கரும்பு’ படத்தின் பாடல்கள் — இவை எல்லாம் இன்னும் உயிரோடு பேசுகின்றன.

அவரது இசையின் உச்சம் — சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகளைத் தொட்ட தருணம்.
“திங்கள் மாலை வெண்குடையான்…” — இரண்டாம் நூற்றாண்டு தமிழ் இலக்கியம், இருபதாம் நூற்றாண்டு காதுகளுக்கு இசையாக வந்து சேர்ந்தது. யேசுதாஸ் குரலில் அது ஓர் ஆற்றைப் போல பாய்ந்தது; பி. சுசீலாவின் குரலில் அது ஒரு மலராக மலர்ந்தது.

“கண்ணே கண்மணியே…” — அவரது துணைவியார் சபீதா சலீலின் குரலில் அந்தப் பாடல் ஒரு தாலாட்டாய் மாறியது.

சலீல் சௌத்ரியின் இசை — அது ஒரு பாலம்.
நாட்டுப்புறம் முதல் நகரம் வரை…
கிழக்கு முதல் மேற்கு வரை…
கடந்த காலம் முதல் இன்று வரை…

அவர் உருவாக்கிய இசை உலகில் நுழைந்தால், நாம் கேட்பது பாடல்கள் மட்டுமல்ல — ஒரு காலத்தின் நினைவுகள், ஒரு மனதின் கனவுகள், ஒரு மனிதனின் ஆன்மா.

அதனால் தான், இன்னும் இன்றும்…
“நான் எண்ணும் பொழுது…” என்று தொடங்கும் அந்த வரி —
நம்மை நாமே மறக்கச் செய்கிறது.

https://www.youtube.com/watch?v=0PpfFy0mIvM

மலையாளத்தின் மெல்லிசை மழையாக
சலீல் சௌத்ரி தன் ராகங்களை பொழிந்த ‘மதனோத்சவம்’,
தமிழில் ‘பருவ மழை’ ஆகி நம் உள்ளங்களில் இறங்கியது.
கமல்ஹாசன் – ஜரினா வஹாப் நடிப்பின் நிழலில்,
கண்ணதாசன் சொற்கள் மலர்ந்து வாசம் வீசின.

கே.ஜே. யேசுதாஸ் குரலில்
“மாடப்புறாவே வா…” என்று அழைத்த அந்த ஒலி,
ஒரு பறவையைக் கூப்பிடுவது அல்ல —
நம் நினைவுகளையே திரும்ப அழைத்தது.
“புறாவே” என்ற சொல்லில் கூட,
மலையாள மழையின் ஈரம் இருந்தது — “ப்றாவே” என உருகியது.

“காலமகள் மேடை நாடகம்” —
காலம் தானே மேடையேறி நடிக்கிறதென உணர்த்தும் ஒரு இசை.

எஸ். ஜானகி குரலில்
“தேன்மலர் கன்னிகள்…” ஒலிக்கையில்,
அது ஒரு பாடல் அல்ல —
அது ஒரு பிரார்த்தனை,
அமைதியாக உள்ளத்தை தழுவும் தேவாலய மணி ஓசை.

‘அழியாத கோலங்கள்’ —
ஒரு படம் அல்ல,
நினைவுகளில் வரைந்துவிட்ட ஓர் ஓவியம்.

விஜயகாந்த் தொடக்கக் காலத்தின் தடம்,
‘தூரத்து இடி முழக்கம்’ வழியாகவும்
சலீலின் இசை இடியென முழங்கியது.
கே. விஜயன் கைவண்ணத்தில்,
கு.மா. பாலசுப்ரமணியம் சொற்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்றன.

“உள்ளமெல்லாம் தள்ளாடுதே…” —
யேசுதாசும் ஜானகியும் இணைந்த அந்த ராகம்,
காதல் மடியில் ஊஞ்சலாடும் ஒரு மென்மையான மாலை.

“மணிவிளக்கே…
வலை ஏந்தி…
செவ்வல்லிப் பூவே…”
ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரு இனிய நிழல்.

தொலைவிலே வானவில் போல,
“There is a rainbow in the distant sky…”
என்று சலீல் எழுதிய வரிகளில்,
ஜெயச்சந்திரன் மற்றும்
சபீதா சலீல் சௌத்ரி குரல்கள் வானத்தைத் தொட்டன.

இந்தப் படத்தின் முக்கோணக் காதல்,
மனித உணர்வுகளின் நுணுக்கமான ஓவியம்.
ஆனால் அதற்கும் மேலே உயர்ந்து நிற்கும் ஒன்று —
சலீலின் பின்னணி இசை.
அது கதையைச் சொல்லவில்லை…
அதை உணர வைத்தது.

இனிக்கும் வாழ்விலே
என் சொந்தம் நீ…
எனக்குள் வாழ்ந்திடும்
என் தெய்வம் நீ…

“பூவண்ணம் போல நெஞ்சம்…”
இந்தப் பாடல் ஒலிக்கும்போது,
இதயம் ஒரு விசித்திரமான வலியை உணர்கிறது.
மகிழ்ச்சிக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு மென்மையான சோகத்தை.

அதற்கான காரணம் என்ன?
கேள்வி எளிது… பதில் ஆழம்.

அது —
கழிந்துபோன பால்யம்.

பசுமை நிறைந்த நாட்கள்,
பள்ளி மணி ஒலி,
ஒரு ஆசிரியையின் முகம்,
ஒரு நண்பனின் சிரிப்பு —
அனைத்தும் மீண்டும் உயிர்பெறும்.

ஒரு காலத்தில் நாம் இருந்த அந்த சிறுவன்,
இன்னும் எங்கோ நம்முள் வாழ்கிறான்.

ஒரு தோழன்…
ஒரு நினைவு…
ஒரு இழப்பு…
அனைத்தும் மெல்ல வந்து மனதைத் தொட்டுச் செல்கின்றன

https://www.youtube.com/watch?v=DwlkE0SijEg

“நெஞ்சில் இட்ட கோலம்
அழிவதில்லை…
என்றும் அது கலைவதில்லை…”

இந்த வரிகள் போலவே,
நினைவுகளும் அழிவதில்லை.
அவை மங்கினாலும் மறைவதில்லை.

ஒரு பழைய நேஷனல் கசெட் ரெக்கார்டர்…
ரேடியோ சிலோனின் “பொங்கும் பூம்புனல்”…
அதில் ஒலித்த இந்தப் பாடல்…

அது ஒரு காலம்.
அது ஒரு வாழ்க்கை.
அது…
நாம் இழந்துவிட்ட ஒரு அழகான உலகம்.

 https://www.youtube.com/watch?v=4kpnuJZWttU

இன்னமும் சிலர் குழப்பமாய் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்கள்—
“அவள் அப்படித்தான்” படத்தில் வரும் “உறவுகள் தொடர்கதை” பாடலை ஜெயச்சந்திரன் பாடியதாக.
ஆனால் அந்த நிழலின் உள்ளே ஒளிந்திருப்பது,
கான கந்தர்வன் கே.ஜே.யேசுதாஸ் அவர்களின் குரலின் மாயம் தான்.

அதே உணர்வின் இன்னொரு பரிமாணம்—
“பூவண்ணம் போல நெஞ்சம்” என்ற தமிழ்ப்பாடல்,
மலையாளத்தில் “பூமானம்…” என்று மறுபிறவி எடுத்தது.
அது ஏதோ ஒரு ஸ்வப்னம் என்ற படத்தின் கனவுலகில் ஒலித்தது.

https://www.youtube.com/watch?v=S3xNcBXDiQE

அந்த இசையின் பின்னணியில்
சிறு நிழல் மாற்றங்களைக் கொண்டு
ஒரு புதிய மனநிலையை உருவாக்கியவர்
இசை மந்திரவாதி சலீல் சௌத்ரி.

. கே.ஜே.யேசுதாஸ் குரலில்

https://www.youtube.com/watch?v=eayNB4fDH6Y

பி.சுசீலா குரலில்

https://www.youtube.com/watch?v=ZtwYjL1gbuI

அவரின் இசை—
ஒரு பெரு ஆற்றல்ல…
ஒரு அமைதியான ஓடை…
அதன் அடியில் தான் ஆழமான உணர்ச்சிகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

“பூவண்ணம் போல நெஞ்சம்” பாடலில்
ஜெயச்சந்திரன் மற்றும் பி. சுசீலா குரல்கள்
ஒரே அலைவரிசையில் கலந்த போது
அது ஒரு பாடல் இல்லை—
ஒரு காதல் உரையாடலாய் மாறிவிட்டது.

அந்தக் காட்சியைப் படமாக்கிய
பாலுமகேந்திரா
நாயகன், நாயகியை இயக்கவில்லை…
அவர்களை அவர்கள் உணர்ச்சிகளில் விட்டார்…
அதனால் தான் அந்தப் பாடல் “நடிப்பதில்லை”—
“வாழ்கிறது”.

பின்னர் வந்த பயணம்—
கோகிலா,
அழியாத கோலங்கள்—
இவை இரண்டும்
சலீல் சௌத்ரியும் பாலுமகேந்திராவும் சேர்ந்து
உருவாக்கிய இசை நினைவுகள்.

“அழியாத கோலங்கள்” படத்தில்
இளையராஜா இல்லாத இடத்தை
கங்கை அமரன் நிரப்பியிருந்தாலும்,
அதன் உள்ளம் முழுவதும்
சலீலின் இசை நிழல் பரவி இருந்தது.

ஒரு வேறு அழகான சந்திப்பு—
கரும்பு.
அதில்
“திங்கள் மாலை வெண்குடையான்”—
சிலப்பதிகாரம் என்ற
பண்டை இலக்கியத்தின் ஒலி,
யேசுதாஸ் குரலில் மீண்டும் பிறந்தது.

“மாடப் புறாவே வா…”
இந்தப் பாடல்—
ஒரு இனிமையான வேதனை.

https://www.youtube.com/watch?v=MMFAKOUFQV8

 

https://www.youtube.com/watch?v=y4MAh-S8KZk

“உள்ளம் எல்லாம் தள்ளாடுதே”

https://www.youtube.com/watch?v=7pxZqzajmsk

என்று கே.ஜே.ஜேசுதாஸ் & எஸ்.ஜானகி பாடல், ஜேசுதாஸ் குரலில்

“மணி விளக்கா அம்மா”, “செவ்வள்ளிப் பூவே”

என்ற எஸ்.ஜானகி பாடல்,

இவற்றோடு “There is Rainbow in the distant sky” என்ற பாடலின் ஆங்கில வரிகளை இசையமைப்பாளர் சலீல் செளத்ரியே எழுதி, அவரின் மனைவி, ஜெயச்சந்திரன், ஷெரின் மற்றும் Dr ரவி குழுவினர் பாடியுள்ளனர்.

விஜயகாந்த் முதன்மைக் கதாநாயகனாக நடித்த தூரத்து இடி முழக்கம் திரைப்பட விழா சென்ற கெளரவமும் அவருக்குக் கிட்டியது

பிறக்கும் ஜென்மங்கள்

பிணைக்கும் பந்தங்கள்

என்றென்றும் நீ

https://youtu.be/CzPca6-I6iQ?si=SbhME3Tr8K_2qtBA  

https://www.youtube.com/watch?v=-WsRaEju36s&list=RD-WsRaEju36s&start_radio=1

https://www.youtube.com/watch?v=G76VN6Yxbo8&list=RDG76VN6Yxbo8&start_radio=1

https://www.youtube.com/watch?v=YGH13xAck2o&t=18s

https://www.youtube.com/watch?v=AS_Crsw1JUA