நினைவுகளின் தாழ்வாரம்" LION RAJA GANESAN PMJF

 1,Raja Ganesan, Velankanni Mahta Temple 

📍 வேளாங்கண்ணியில் நடந்த சின்ன சம்பவம்!

ஒரு நாள் ராஜா கணேசன் வேளாங்கண்ணி மாதா கோயிலுக்கு போயிருந்தார்.
அங்க ஒரு இளம் பாதிரியார் ரொம்ப “மாடர்ன்” சிந்தனை பேசிக்கிட்டு இருந்தார்.

🗣️ உடல்நலம், நல்ல பழக்கம், ஒழுக்கம் — எல்லாத்தையும் பற்றி பக்காவா சொல்றார்!

அதை கேட்ட ராஜா கணேசன் ஒரு டவுட் கேட்டார்:

👉 “பாதரே… இந்த மூட்டு வலி, சுவாசக் கோளாறு எதனால வரும்?”

பாதிரியார் உடனே:
🚭 “அதிகமா மது குடிச்சா… சிகரெட் பிடிச்சா… இப்படி தான் வரும்!”

அதுக்குப் ராஜா கணேசன் சீரியஸா:
📰 “அப்படியா பாதரே? நான் பேப்பரில் படிச்சேன்… போப் ஆண்டவருக்கே இந்த பிரச்சனைன்னு போட்டிருந்தது!”

😶 அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன்…
பாதிரியார் திரும்பிப் பார்க்காமலே நடையை கட்டிட்டாராம்!

📌 கதை சொல்லுது என்ன?
கேள்வி கேட்கும் முன் கொஞ்சம் யோசிக்கணும்…
பதில் சொல்லும் முன் இன்னும் கொஞ்சம் யோசிக்கணும் 😄

2, When learning something, you have to absorb it with your mind.

ஒரு மருத்துவக் கல்லூரியின் முதல் நாள்… 👨‍⚕️📚
ஆசிரியர் ஒரு பிணத்தை முன் வைத்து பாடம் ஆரம்பித்தார்.

“ஒரு நல்ல மருத்துவருக்கு மூன்று விஷயம் முக்கியம்:
👉 நோயாளியின் உடலை தொடவோ பார்க்கவோ கூச்சப்படக்கூடாது.
👉 எதையும் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.”

அப்படிச் சொல்லி ஆசிரியர் தன் விரலை பிணத்தின் வாய்க்குள் வைத்து, வெளியே எடுத்து… அதே விரலை முத்தமிட்டார்! 😳

மாணவர்கள் எல்லாம் ஷாக்!
ஆனா “ஆசிரியர் சொல்றாரே…” என்று தயங்கி தயங்கி ஒருவருக்கொருவர் செய்து முடித்தார்கள். 🤢

எல்லோரும் முடித்ததும் ஆசிரியர் சிரித்துக் கொண்டு சொன்னார்:
“நான் பிணத்தின் வாய்க்குள் வைத்தது ஆள் காட்டி விரல்…
முத்தமிட்டது நடு விரல்! 😄
இனியாவது கவனிக்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள்!”

👉 பாடம்: மருத்துவம் மட்டும் இல்ல… வாழ்க்கையிலும் கவனிப்பு ரொம்ப முக்கியம்! 😂

 

 3, The mindset of not knowing that someone is working for you

ஒரு பெங்களூருவாசி, ஒரு மதராசி, ஒரு சர்தார்ஜி — மூவரும் சேர்ந்து ஒரு அடுக்குமாடிக் கட்டிடத்தில் வேலை பார்த்தார்கள்.

தினமும் மதியம் மூவரும் மொட்டமாடியில் உட்கார்ந்து ஒன்றாகச் சாப்பிடுவார்கள்.

அன்று வழக்கம்போல் முதலில் பெங்களூருவாசி தனது டிபன் பாக்ஸைத் திறந்தார். அதில் இட்லி இருந்தது. சலிப்புடன்,
“நாளையும் இட்லி இருந்தால் நான் இங்கிருந்து குதித்துவிடுவேன்!” என்றார்.

அடுத்து மதராசி தனது டிபன் பாக்ஸைத் திறந்தார். அவருக்கும் இட்லியே இருந்தது. கோபத்துடன்,
“நாளைக்கு இட்லி இருந்தால் நானும் குதித்துவிடுவேன்!” என்றார்.

பிறகு சர்தார்ஜி தனது டிபன் பாக்ஸைத் திறந்தார். அவருக்கும் இட்லியே இருந்தது.
“நாளைக்கு மீண்டும் இட்லி இருந்தால் நானும் குதித்துவிடுவேன்!” என்றார்.

மறுநாள்...

பெங்களூருவாசி டிபன் பாக்ஸைத் திறந்தார். மீண்டும் இட்லி!
ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் எட்டாவது மாடியிலிருந்து குதித்துவிட்டார்.

அடுத்து மதராசி பயத்துடன் தனது டிபன் பாக்ஸைத் திறந்தார். அவருக்கும் இட்லியே!
அவரும் குதித்துவிட்டார்.

பின்னர் சர்தார்ஜி திறந்தார். அவருக்கும் மீண்டும் இட்லியே!
அவரும் குதித்துவிட்டார்.

அன்று மாலை மூவரின் மனைவிகளும் சந்தித்தனர்.

மதராசியின் மனைவி அழுது கொண்டு,
“அய்யோ! உங்களுக்கு இட்லி பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லியிருக்கலாமே! நான் செய்யாமல் இருந்திருப்பேன்!” என்றார்.

பெங்களூருவாசியின் மனைவி,
“ஆமாம்! ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாமே! நான் தோசை செய்து கொடுத்திருப்பேன்!” என்றார்.

அப்போது சர்தார்ஜியின் மனைவி குழப்பத்துடன்,
“அய்யோ! எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை... அந்த நாளும் நீங்கள்தானே சமைத்தீர்கள்!” என்றார். வேண்டுமென்றால் இதை நகைச்சுவை மேடை உரை ஸ்டைலில் அல்லது சமூக வலைதளப் பதிவு வடிவிலும் மாற்றி தரலாம் 😊

 4, A story of a worthy worker being exploited by a talented speaker

ஒரு HR எக்ஸிக்யூடிவ் பொண்ணு இறந்துட்டு எமலோகம் போய்ட்டாங்களாம்.

அங்க எமதர்மன் சொல்றாரு:
“வாழ்த்துக்கள்! நீங்க சொர்க்கம் போக தகுதியானவங்க… ஆனா ரூல்ஸ் என்னன்னா — ஒரு நாள் சொர்க்கம், ஒரு நாள் நரகம் தங்கி பார்த்து அப்புறம் நீங்களே டிசைடு பண்ணணும்!”

அவங்க உடனே:
“அய்யோ சார்… நேரம் வேஸ்ட் எதுக்கு? நான் டைரக்டா சொர்க்கம் போயிடறேன்!”ன்னாங்க.

எமன் சிரிச்சுட்டு:
“இது அரசு ஆபிஸ் இல்லம்மா… ரூல்ஸ் ஃபாலோ பண்ணணும்!”ன்னாரு.

சரி… முதல்ல நரகம் போய்ட்டு ஒரு நாள் தங்குறாங்க.

அங்க போய் பார்த்தா…
நரகம் மாதிரியே இல்ல! செம்ம அழகான பூங்கா 🌳
அவளோட ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் அங்கவே…
நாள் முழுக்க காபி குடிச்சுட்டு பூமி கதை, காசு கதை, கிசுகிசு — full enjoyment!

சாயங்காலம் சாத்தான் வந்தாரு…
ஸ்டைலா… க்யூட்டா… ஸ்மூத் பேச்சு!
அவளோட ஃப்ரெண்ட்ஸை எல்லாம் அறிமுகம் பண்ணி… “Welcome to Hell”ன்னு corporate smile.

ஒரு நாள் முடிஞ்சு…
அவளுக்கு நரகம் விட்டு வரவே மனசு இல்ல.

அடுத்த நாள் சொர்க்கம் போய்ட்டு பார்த்தா…
அங்க எல்லாரும் சும்மா அமைதியா…
பூ பறிக்கறது 🌸
ஜெபம் 🙏
சைலன்ஸ் மோடு…

அவளுக்கு bore அடிச்சு போச்சு.

கடைசில எமன் கேக்கறாரு:
“சரி… எங்க போறது முடிவு?”

அவங்க உடனே:
“நரகத்துக்கே போறேன்… அது தான் செம vibe!”ன்னாங்க.

எமன் last warning:
“நல்லா யோசிச்சுக்கோ… போனா திரும்பி வர முடியாது.”

அவங்க பிடிவாதம்.
சரி… நரகத்துல விட்டு கதவு பூட்டிட்டாங்க.

அடுத்த நிமிஷம்…
அழகான பூங்கா — பாலைவனம் 😳
ஃப்ரெண்ட்ஸ் — எல்லாம் வியர்வை வடிக்க வேலை 🥵
AC — off
Music — off
Happiness — off

சாத்தான் கூட…
நேத்து hero… இன்றைக்கு make-up இல்லாத villain!

அவ குழப்பமா:
“என்ன இது? நேத்து வேற… இன்றைக்கு வேற?!”

சாத்தான் சிரிச்சுட்டு சொன்னானாம்:

“நேத்து உங்களுக்கு நடந்தது Interview…
இன்னைக்கு நீங்க Employee!” 🤣

 

 5, You need to think carefully and make decisions in any situation.

ஒரு கோடீஸ்வரருக்கு மூணு மகன்கள்.
மரண படுக்கையில இருக்கும்போது மூணு பேரையும் அழைச்சு சொல்றார்:

“என் சொத்து முப்பது கோடி… உங்க மூணு பேருக்கும் சமமா பங்கிட்றேன். ஆனா ஒரு கண்டிஷன் இருக்கு. நான் செத்துட்டா புதைக்கும்போது, உங்க கிட்ட கிடைக்குற பணத்துல பாதியை கல்லறையில போட்டுடணும். அப்ப தான் அடுத்த ஜென்மத்திலும் நான் ரிச் ஆளா பிறக்க முடியும்!”

மூணு பேரும்: “சரி அப்பா!”ன்னு சத்தியம் பண்ணிட்டாங்க.

சில நாள்ல அப்பா காலமானார். காரியமெல்லாம் முடிஞ்சதும் மூணு பேரும் உட்கார்ந்து பேசுறாங்க.

முதல் மகன் கேட்டான்:
“டா… அப்பா சொன்ன மாதிரி காசு போட்டிங்களா?”

முதல் மகன்:
“நான் ஒரு கோடி போட்டேன் டா… மனசு கஷ்டமா இருந்துச்சு ஆனாலும் போட்டேன்.”

ரெண்டாவது மகன்:
“அட அது என்னடா… நான் மூணு கோடி போட்டேன். நீ என்னை விட கொஞ்சம் கஞ்சத்தனம் பண்ணிட்டே!”

மூன்றாவது மகன் சிரிச்சுக்கிட்டு:
“நீங்க ரெண்டு பேரும் அப்பாவுக்கு கொடுத்த சத்தியத்தையே மீறிட்டீங்க டா…”

அவர்கள் இருவரும்:
“ஏன் டா?”

மூன்றாவது மகன்:
“அப்பா ஐந்து கோடி கேட்டாரு இல்ல… நான் டைரக்டா பத்து கோடிக்கு செக் எழுதிட்டு கல்லறையில போட்டுட்டேன்! அப்பா காஷ் எடுக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை… டைரக்டா பேங்க்ல டெபாசிட் பண்ணிக்கலாம்!” 😄

6,Classroom Chat – Student vs. Professor

😂 பேராசிரியர் vs மாணவன் – கல்லூரி காமெடி 😜

செமஸ்டரில் பெயில் ஆன ஒரு மாணவனை பேராசிரியர் வகுப்பில் நிற்க வைத்து திட்டிக் கொண்டிருந்தார்…

மாணவன் (பொறுமையிழந்து):
“சார்… போதும்! நான் உங்களிடம் மூணு கேள்வி கேட்கிறேன். அதுக்கு பதில் சொன்னா நீங்க ஜெயிச்சது… தெரியலன்னா நான் புத்திசாலி. ஓகேவா?”

பேராசிரியர்:
“என்னையே கேள்வி கேக்கறியா? சரி கேள்!”

மாணவன்:  சட்டத்துக்கு உட்பட்டது…

ஆனா ஏற்றுக்க முடியாதது எது?  

சட்டத்துக்கு புறம்பானது…

ஆனா ஏற்றுக்க கூடியது எது?  

சட்டத்துக்கும் புறம்பானது… ஏற்றுக்க முடியாததும் எது?

பேராசிரியர் ரொம்ப நேரம் யோசிச்சார்…
அப்புறம் கைகளை உயர்த்தி —
“தெரியலப்பா… நான் தோற்றுட்டேன். நீ தான் புத்திசாலி. பதில் சொல்லு!” 😅

மாணவன்:
“சார்… உங்களுக்கு 60 வயசு… உங்க மனைவிக்கு 20 வயசு — சட்டப்படி சரிதான்… ஆனா எல்லாரும் ஏத்துக்க மாட்டாங்க. 🤭

அதே நேரம்… உங்க மனைவிக்கு 19 வயசுல கள்ள காதலன் இருந்தா — அது சட்டத்துக்கு புறம்பு… ஆனா சிலருக்கு ஏத்துக்க கூடிய விஷயம். 😜

ஆனா… அந்த கள்ள காதலனையே நீங்க ‘உலகமகா புத்திசாலி’ன்னு சொன்னது — சட்டத்துக்கும் புறம்பு… ஏத்துக்க முடியாததும்!” 😂

பேராசிரியர்: 😳😳😳
வகுப்பு முழுக்க சிரிப்பு வெடிச்சது… 🤣

👉 மோரல்: தேர்வில் பெயில் ஆகலாம்… ஆனா புத்திசாலித்தனத்தில் பாஸ் ஆகணும்! 😄

7,Train Meeting 

😄 டாக்டரும் இன்ஜினியரும் – ரெயில் காமெடி! 🚆

ஒரு நாள் 4 டாக்டர்களும் 4 இன்ஜினியர்களும் ஒரு மீட்டிங்குக்கு ரெயில் ஸ்டேஷனுக்கு வந்தாங்க.

டிக்கெட் வாங்க டாக்டர்கள் 4 பேருக்கும் 4 டிக்கெட் வாங்கினாங்க.
ஆனா இன்ஜினியர்கள் 4 பேருக்கும் சேர்த்து ஒரே ஒரு டிக்கெட் தான் வாங்கினாங்க! 

டாக்டர்கள் கேட்டாங்க:
“ஏய்… ஒரே ஒரு டிக்கெட்டுல எப்படி 4 பேர் போறீங்க? மாட்டிக்கப் போறீங்க!”

இன்ஜினியர்கள் சிரிச்சு,
“பாத்துக்கிட்டே இருங்க டாக்டர்…”ன்னு சொன்னாங்க 😎

🚆 முதல் ட்ரிப்

ரெயில் புறப்பட்டதும் டாக்டர்கள் சீட்டில் அமர்ந்தாங்க.
இன்ஜினியர்கள் 4 பேரும் ஒரே டாய்லட்டுக்குள் போய் கதவை பூட்டிட்டாங்க. 🚻

டி.டி.ஆர் வந்து கதவை தட்டினார்.
உள்ளிருந்து ஒரு கை மட்டும் வெளியே வந்தது… டிக்கெட் காட்டியது! 🎟️

டி.டி.ஆர் பார்த்து போயிட்டார்.

டாக்டர்கள் அதைப் பார்த்து,
“அடடா! இது நல்ல ஐடியா!”ன்னு முடிவு பண்ணிட்டாங்க 😂

🚆 அடுத்த ட்ரிப்

இந்த முறை டாக்டர்கள் 4 பேருக்கும் சேர்த்து ஒரே ஒரு டிக்கெட் வாங்கினாங்க.
ஆனா இன்ஜினியர்கள் ஒரு டிக்கெட்டே வாங்கல! 😜

டாக்டர்கள் கேட்டாங்க:
“நீங்க டிக்கெட் இல்லாம எப்படி வரப் போறீங்க?”

இன்ஜினியர்கள்:
“சும்மா இருக்குங்க டாக்டர்…” 😏

ரெயில் புறப்பட்டதும் டாக்டர்கள் 4 பேரும் ஒரே டாய்லட்டுக்குள் போய் பூட்டிக்கிட்டாங்க.

இன்ஜினியர்கள் 3 பேர் வேறொரு டாய்லட்டுக்குள் போனாங்க.
ஒரு இன்ஜினியர் மட்டும் வெளியே வந்தான்…

அவன் டாக்டர்கள் இருந்த டாய்லட் கதவை தட்டி,
“டிக்கெட்… டிக்கெட்…”ன்னு கத்தினான்! 😆

உள்ளிருந்து டாக்டர்கள் ஒரு கை நீட்டி டிக்கெட் கொடுத்தாங்க…

அதை எடுத்துக்கிட்டு இன்ஜினியர் சிரிச்சு போயிட்டான்! 🤣🤣

டாக்டர்கள் உயிரைக் காப்பாத்துவாங்க…
ஆனா இன்ஜினியர்கள் ஐடியாவைக் காப்பாத்துவாங்க! 😄

8,The Snake Business

😂 பாம்பு பிசினஸ் – காமெடி கதை (தமிழ் ஸ்டைல்)

ஒரு செழிப்பான மலைப்புற கிராமத்தில் கணேசன் மற்றும் அவன் நண்பன் மாரிமுத்து இருவரும் சேர்ந்து பெரிய பிசினஸ் பண்ணணும் என்று முடிவு செய்தாங்க.
ஆனா வேலை செய்ய மனசில்லை… அதனால “மக்களை ஏமாற்றுற பிசினஸ் தான் செம”ன்னு திட்டம் போட்டாங்க.

ஒரு நாள் கிராமத்துல அறிவிப்பு போட்டாங்க:
👉 “யாராவது பாம்பு உயிரோட பிடிச்சு கொண்டு வந்தா… ஒரு பாம்புக்கு 500 ரூபாய்!”

அந்த காலத்துல ஒரு நாள் கூலி 100 ரூபாய் தான்.
மக்களுக்கு பேராசை வந்துடுச்சு…
“வேலை போகட்டும்… பாம்பு பிடிக்கலாம்!”ன்னு கிராமமே காடுக்குள் ஓடிச்சு போச்சு. 🐍

சில நாள்லே கிராமத்துல இருந்த பாம்பு எல்லாம் almost தீர்ந்துபோச்சு.

அதுக்குப் பிறகு கணேசன் announcement:
👉 “இப்போ ஒரு பாம்புக்கு 1000 ரூபாய்!”

மக்கள் இன்னும் தூரம் போய் பாம்பு தேட ஆரம்பிச்சாங்க.
பாம்புகளும்:
“இங்க இருக்க முடியாது டா…”ன்னு வேறு ஊருக்கு குடிபெயர்ந்த மாதிரி ஆயிடுச்சு. 😂

ஒரு நாள் கணேசன் பெரிய ட்விஸ்ட் போட்டான்.
“நான் வெளியூர் போறேன்… நான் வரும்போது ஒரு பாம்புக்கு 10,000 ரூபாய் தருவேன்!”ன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டான்.

மக்கள் காத்துட்டு இருந்தாங்க…
ஆனா பாம்பு எங்கும் கிடையாது.
அப்ப தான் sceneல entry — முருகேசன்.

முருகேசன் ரகசியமா பிடிச்சு வைத்திருந்த பாம்புகளை காட்டி சொன்னான்:

👉 “நீங்க என்கிட்ட ஒரு பாம்புக்கு 5000 ரூபாய் கொடுத்து வாங்குங்க… அதை கணேசனிடம் கொடுத்தா அவர் உங்களுக்கு 10,000 ரூபாய் தருவார்… 5000 லாபம்!”

மக்கள்:
“வாவ்… இதுதான் life opportunity!”ன்னு இருந்த சேமிப்பெல்லாம் எடுத்து பாம்பு வாங்க ஆரம்பிச்சாங்க. 🐍💸

முருகேசன் எல்லா பாம்பையும் விற்றுட்டான்.
அடுத்த நாள்…
கணேசனும் வரல… மாரிமுத்துவும் வரல… முருகேசனும் காணோம்…

மக்கள் மட்டும் பாம்புகளோட நின்று:
“இப்போ இவங்களுக்கே நாம கூலி கொடுக்கணுமா?”ன்னு முகம் பார்த்தாங்க. 😂

அந்த நாள்ல இருந்து அந்த கிராமத்துல ஒரு பழமொழி:
👉 “பேராசைப்பட்டவன் பாம்பு வாங்குவான்… புத்திசாலி பாம்பு பிசினஸ் பண்ணுவான்!” 😄

9,The Zoo and the Locked Gates

ஒரு பெரிய செல்வந்தர் இருந்தார். பெயர் வைத்துக் கொள்வோம் — அதானி அண்ணாச்சி.
அவருக்கு ஒரு நாள் ஒரு ஐடியா வந்தது.

“ஊர்ல ஒரு செம்ம மிருகக் காட்சி சாலை கட்டணும்… உலகத்தரம்!”

சொன்னது சொன்ன மாதிரி கோடிகளைக் கொட்டி பெரிய மிருகக் காட்சி சாலை கட்டி திறந்து வைத்தார்.

திறப்பு நாளில் அறிவிப்பு:
👉 “நுழைவு கட்டணம் – ஒரு ரூபாய் மட்டும்!”

ஊர்காரர்கள்:
“ஒரு ரூபாயா? ஏதோ சின்ன விஷயம் இருக்கும்… போகலாம் பின்னாடி…” என்று யாரும் பெரிசா கவனிக்கவே இல்லை.

அண்ணாச்சி கொஞ்சம் யோசிச்சார்.
அடுத்த அறிவிப்பு வெளியானது:

👉 “வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை – இலவச நுழைவு! எல்லோரும் குடும்பத்தோட வாருங்கள்!”

அது கேட்ட உடன் ஊரே கிளம்பி வந்தது.
சாம்பார் சோறு எடுத்தவங்க… செல்ஃபி எடுக்க வந்தவங்க… ரீல்ஸ் போட வந்தவங்க… எல்லாரும் குவிந்தார்கள்.

அண்ணாச்சி சிரிச்சுக்கிட்டு கதவை மெதுவா மூட சொல்லிட்டார்.

அதுக்கப்புறம் என்ன பண்ணார்னா…

சிங்கம் 🦁
புலி 🐯
கரடி 🐻

இந்த மூணு பேரையும் மட்டும் கூண்டிலிருந்து வெளியே விட்டுட்டார்!

அதுக்குள்ள crowd:

“அம்மா… அப்பா… இது ரியல் தானா?”
“ரீல் கிடையாது… ஓடுங்க!”

எல்லாரும் சுற்றி ஓட ஆரம்பிச்சாங்க.

அதானி அண்ணாச்சி மைக் எடுத்தார்:

👉 “அன்பார்ந்த மக்களே… வெளியே போக வேண்டுமா?”
👉 “ஒருவருக்கு ஆயிரம் ரூபாய் மட்டும்!”

அந்த நேரம் யாரும் பேசல.

ஆயிரம் ரூபாய் கொடுக்க வரிசை — பாஸ்போர்ட் ஆபீஸ் வரிசையைவிட நீளம்!

ஒருத்தர் கேட்டார்:
“அண்ணாச்சி… இது கொஞ்சம் அதிகமில்லையா?”

அண்ணாச்சி சிரிச்சார்:
“ஒரு ரூபாய்க்கு வரலை… இலவசம்னு வந்தீங்க… இப்போ அனுபவம் சேர்த்து ஆயிரம்!” 😄

அந்த நாளுக்குப் பிறகு ஊர்ல ஒரு பழமொழி பிறந்தது:

👉 “இலவசம்னா முதல்ல யோசி… இல்லனா சிங்கத்தோட சேர்ந்து ஓடணும்!” 😄

10,Jayadratha, a parrot.

🦜 ஜெயத்ரதனும் "விடுதலை" கிளியும்!

மகாபாரத காலத்துலே…
சிறிது நேரம் யுத்தத்தையும் விட்டு விட்டு,
“பெட் லவர்” ஆக இருந்தாராம் ஜெயத்ரதன் 😄

அவருக்கு ரொம்ப பிடித்தது — ஒரு பச்சை கிளி 🦜
அதை நல்லா வளர்த்து, தினமும் பேசுவார்:

“என் வீரத்துக்கு சமம் யாருக்கும் இல்லை!”
“நான் கௌரவர்களோட ஸ்டார்!”

கிளி அமைதியா கேட்டு கொண்டே இருந்தது.

😳 ஒரு நாள் ஷாக்!

அப்படியே ஒரு நாள் கிளி திடீர்னு வாய்திறந்துச்சு:

“நான் இவ்வளவு நாளா உங்க தோழனா இருந்தேன்.
எனக்கு விடுதலை எப்போ கிடைக்கும்?”

ஜெயத்ரதன் அதிர்ச்சி!
“அடடா! கிளி பேசுது… அதுவும் தத்துவம் பேசுது!”

அவர் உடனே ஓடிப்போய் தனது குருவான
துரோணாச்சாரியார் அருகே சென்று:

“குருவே! என் கிளி விடுதலை கேக்குது!” என்றார். 

😵 குருவின் ரியாக்ஷன்

இதைக் கேட்ட உடனே துரோணாச்சாரியார் —
“ஓம்…” என்று சொல்லிக்கொண்டே மயக்கம் போட்டு கீழே!

ஜெயத்ரதன்:
“அய்யய்யோ! நான் கிளி கேள்வி கேட்டதுக்கே குரு மயங்கிட்டாரே!”

🦜 கிளியின் பிளான்

வீட்டுக்கு திரும்பி வந்து கிளியிடம் சொன்னார்:

“நான் உன்னைப்பற்றி குருவிடம் கேட்டவுடன், அவர் மயக்கமடைந்தார்!”

அது கேட்டதும் கிளியும்…

“ஆஹா!” என்று மயங்கிப் போனது 😄

ஜெயத்ரதன் கதவைத் திறந்து:

“என் கிளி! என் தோழா!” என்று பார்த்தார்…

அப்போ கிளி திடீரென்று
🦜 “பை!” என்று பறந்துச்சு!

🤔 உண்மையான காமெடி என்ன?

துரோணாச்சாரியார் ஏன் மயங்கினார்?

அவர் மனசுக்குள்ள:

“விடுதலை வேண்டும்னு கேக்கிற கிளியை
கூண்டிலே வைத்திருக்கிற ஜெயத்ரதன்
விட மடையன் யாரு?” 😅

குருவின் மயக்கம் = “புரிந்த உண்மை”
கிளியின் மயக்கம் = “பிளான் வெற்றி!”
ஜெயத்ரதன் மட்டும் = இன்னும் கூண்டுக்குள்ள தத்துவம் தேடுறார் 🤣

💡 கதையின் சின்ன மெசேஜ் (காமெடி ஸ்டைல்)

விடுதலை கேட்குறவனை
தத்துவம் சொல்லி சமாதானப்படுத்த முடியாது.

கூண்டு திறந்தால்தான் விடுதலை!

 11, church father mind

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்தபோது, பிரான்சின் ஒரு கடற்கரைப் பகுதியில். அங்கு கப்பல்கள் பல நேரங்களில் கடல் நீரோட்டத்தில் சிக்கிக் கொள்வது வழக்கம்.

ஒரு நாள் தேவாலயத்தில் ஒரு கிறிஸ்தவ பாதிரியார் யாருக்கும் புரியாத மொழியில் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தார். சமஸ்கிருதம் போல, எபிரேய மொழியிலும் பிரசங்கங்கள் நடத்தப்பட்டன. பின்னர் அந்த நடைமுறை மாற்றப்பட்டது.

அப்போது ஒரு கப்பல் கரைக்கு மோதியதாக பாதிரியாருக்கு செய்தி வந்தது. யாரோ அதை அவரது காதில் கிசுகிசுத்தார்கள். உடனே பாதிரியார் என்ன செய்தார் என்றால் — அவர் விரைவாக கதவை பூட்டிவிட்டு, கப்பலில் இருந்த மதிப்புமிக்க பொருட்களை எடுக்க ஓடிவிட்டார். மதம் ஒருபோதும் மனிதனை ஒழுக்கமானவனாக மாற்ற முடியாது

12, The Story of Monk Puttukosi (kovanam )

🐾 சாமியார் பூனை வளர்த்த கதை – ஒரு நகைச்சுவை நயமான வாழ்க்கைப் பாடம்

வண்டி ஓட்டும்போது போன் பேச கஷ்டமென்று ஹெட்செட் வாங்கினேன்…
அது அடிக்கடி டேமேஜ் ஆனது.
ப்ளூடூத் ஹெட்செட் வாங்கினேன்…
அது மொபைல் சார்ஜை ட்ரை பண்ணியது.
பவர்பேங்க் வாங்கினேன்…
அதை பேண்ட் பாக்கெட்டில் வைக்க முடியவில்லை.
பேக் வாங்கினேன்…

ஒரு சின்ன பிரச்சனைக்கு ஒரு பெரிய தீர்வு…
அதற்கு இன்னொரு பிரச்சனை…
அதற்கு இன்னொரு தீர்வு…
இப்படி தான் வாழ்க்கை சுற்றுகிறது!

ஊரின் ஓரமாக அமைதியான காட்டில் ஒரு துறவி வாழ்ந்து வந்தார்.
அவருக்கு சில சிஷ்யர்கள்.
அருகிலுள்ள கிராமத்தார் அவரை “ஞான சாமியார்” என்று மதித்து, அவ்வப்போது வந்து உபதேசம் கேட்டு செல்வார்கள்.

ஆனால் அந்த அமைதியான குடிலில் ஒரு பெரிய சிக்கல் இருந்தது ரெண்டு  கோவணம் வைத்தியிருந்தார் ஒன்றை துவைத்து காயப்போட்டால் அதை எலிகடித்து வைத்தது.

ஒரு நாள் சிஷ்யன் ஒருவன் யோசனை கூறினான்:

“குருஜி! ஒரு பூனை வளர்த்தால் எலிகள் ஓடிவிடும்.”

துறவி மகிழ்ந்து, “அருமை! இன்றே ஒரு பூனை கொண்டு வாருங்கள்!” என்றார். பூனை வந்தது. அதற்கு பழம் வைத்தனர்.

பூனை முகம் சுழித்தது. மற்றொரு சிஷ்யன் சொன்னான்:

“குருஜி, பூனை பால் தான் குடிக்கும்.”

அதனால் தினமும் கிராமத்துக்குப் போய் பால் வாங்கத் தொடங்கினர். சில நாட்கள் கழித்து சிஷ்யர்கள் சோர்ந்தனர்.

பூனை மெலிந்தது. துறவி மீண்டும் யோசித்தார்:

“நாம் ஒரு பசு வாங்கிக் கொள்ளலாம்!” பசு வந்தது.கன்றும் வந்தது.

பால் பெருகியது. ஆனால் மாட்டு தொழுவம் சுத்தம் செய்ய யார்?

பால் கறக்க யார்? மீண்டும் ஆலோசனை.

“ஒரு வேலைக்காரியை வைத்துக் கொள்ளலாம்.”

ஒரு முதிர்கன்னி வேலைக்கு வந்தாள்.
குடிலையும் தொழுவத்தையும் சுத்தம் செய்தாள்.
பூஜைக்கு உதவினாள். சாப்பாடு செய்தாள்.
அவள் இல்லாமல் அங்குள்ள வாழ்க்கை சாத்தியமில்லாதது போல ஆனது. மெல்ல…துறவியின் மனதில் இல்லறத்தின் மீது நாட்டம் தோன்றியது.ஒருநாள்…

அந்தப் பெண்ணையே மணம் செய்து கொண்டார்.

துறவி – குடும்பஸ்தன் ஆனார்.
குடில் – இல்லம் ஆனது.
சிஷ்யர்கள் – உறவினர்கள் ஆனார்கள்.
சின்ன பூனை – பெரிய குடும்பத்தின் காரணம் ஆனது!

🌿 கதையின் பொருள்:

ஒரு சிறிய பிரச்சனைக்கு தீர்வு காணும்போது,
அதனால் உருவாகும் புதிய சிக்கல்களை யோசிக்காமல் செயல் பட்டால்,
வாழ்க்கை முழுவதும் மாற்றம் அடையும்.

“ஒரு பூனை வளர்த்ததே…
ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்கிவிட்டது!”

😄 இதுதான் சாமியார் பூனை வளர்த்த கதை.

13,Is beauty in the face? In character?

அழகு முகத்திலா? குணத்திலா?

ஒரு பிரசங்கத்தின் போது குருஜி, கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு முப்பது வயது இளைஞனை எழுந்து நிற்கச் சொன்னார்.

“நீ மரீனா கடற்கரையில் நடந்து செல்கிறாய் என்று வைத்துக்கொள். உன் எதிரே ஒரு அழகிய பெண் நடந்து வருகிறாள். அப்போது என்ன செய்வாய்?” என்று கேட்டார்.

இளைஞன் சிரித்தபடி, “அவள் முகத்தை ரசிப்பேன். அவளது அழகை கண்களால் ஆராய்வேன்,” என்றான்.

“அவள் உன்னை கடந்துப் போனால் திரும்பிப் பார்ப்பாயா?”

“மனைவி அருகில் இல்லையெனில் திரும்பிப் பார்ப்பேன்!” என்றான்.
கூட்டத்தில் சிரிப்பு எழுந்தது.

“அவளது முகம் எவ்வளவு நேரம் நினைவில் இருக்கும்?”

“பத்து, பதினைந்து நிமிடம்… அடுத்த அழகிய பெண்ணைப் பார்க்கும் வரை!” என்றான் அவன் நேர்மையாக.

குருஜி சிரித்தார்.“சரி… இப்போது இன்னொரு கற்பனை.

நீ சென்னையிலிருந்து பெங்களூருக்கு செல்கிறாய். நான் உன்னிடம் சில புத்தகங்கள் உள்ள பார்சலை கொடுத்து, பெங்களூரில் வசிக்கும் ஒரு பெரிய மனிதரிடம் சேர்க்கச் சொல்கிறேன்.

அவரது வீட்டை அடைந்தவுடன் தான், அவர் எவ்வளவு பெரிய பணக்காரர் என்று புரிகிறது. வாசலில் பத்து சொகுசுக் கார்கள். ஐந்து பாதுகாப்பு ஊழியர்கள்.

நீ வந்த விஷயத்தை தெரிவிக்கிறாய். உடனே அந்த பெரிய மனிதரே வெளியே வந்து உன்னை மரியாதையுடன் வரவேற்கிறார். புத்தகப் பார்சலை பெற்றுக் கொள்கிறார். ‘உள்ளே வாருங்கள்’ என்று அழைத்து, உன்னுடன் அமர்ந்து அன்புடன் விருந்து அளிக்கிறார்.

நீ கிளம்பும்போது, ‘எப்படி வந்தீர்கள்?’ என்று கேட்கிறார்.

‘மெட்ரோ ரயிலில், ஐயா,’ என்று சொல்கிறாய்.

உடனே தன் டிரைவரை அழைத்து, ‘இவரை பாதுகாப்பாக வீட்டிற்கு அழைத்து விட்டு வாருங்கள்’ என்று சொல்லுகிறார்.

வீட்டின் அருகில் சென்றபோது, அவரிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது –
‘பத்திரமாகப் போய் சேர்ந்தீர்களா?’ என்று அக்கறையுடன் கேட்கிறார்.

இப்போது சொல்… அந்த பெரிய மனிதரை எவ்வளவு காலம் நினைவில் வைத்திருப்பாய்?”

இளைஞன் தயக்கமின்றி பதிலளித்தான்:
“ஆசானே! அவரை நான் வாழ்நாளில் மறக்க மாட்டேன். நான் சாகும் வரை அவர் முகம் என் நினைவில் இருக்கும்.”

அப்போது குருஜி கூட்டத்தினரை நோக்கி சொன்னார்:

“இதுதான் வாழ்க்கையின் நிதர்சனம்.

அழகிய முகம் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே நினைவில் இருக்கும்.
ஆனால் அழகிய குணம் — வாழ்நாள் முழுவதும் மனதில் நிலைத்து நிற்கும்.

வாழ்க்கையின் தாரக மந்திரம் இதுதான்:
உங்கள் முகப்பொலிவை விடவும், உடல் வனப்பை விடவும், உங்கள் செயல்களின் அழகியலை அதிகமாக வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

அப்படிச் வாழ்ந்தால் —
உங்களுக்கு வாழ்க்கை இனிதாகும்.
உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு — நீங்கள் ஒரு உத்வேகமாக மாறுவீர்கள்.”

14,Ramakrishna Paramahamsa and Osho

காமம் என்பது இயற்கையான ஒன்று. அதை மனிதன் முழுவதும் ஜெயிக்க முயல வேண்டாம்; அதன் போக்கை புரிந்து கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ வேண்டும் என்று ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரும், ஓஷோவும் கூறியதாக சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு முறை ராமகிருஷ்ண மடத்தில் இளம் சாமியார்கள் தலைமை சாமியாரிடம் ஒரு கோரிக்கை வைத்தார்கள். “இங்கே பெண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் அனைத்தையும் நாங்களே செய்கிறோம் — கூட்டி பெருக்குவது, பாத்திரம் கழுவுவது, சமைப்பது எல்லாம். இதற்காக வயதான பெண்களை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ளலாமே?” என்று கேட்டார்கள்.

அவர்களுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என்று நினைத்த குரு, அந்த நாள் உணவில் அதிக உப்பு போடச் செய்து சாப்பிட வைத்தார். இரவு நேரத்தில் மடத்தின் கதவை வெளியே இருந்து பூட்டி வைத்து சென்றார். அதிக உப்பு சாப்பிட்டதால் அனைவருக்கும் தண்ணீர் தாகம் ஏற்பட்டது. ஆனால் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை. இறுதியில், காலை வாசல் தெளிக்க வைத்திருந்த சாணி கரைசல் தண்ணீரை மேலோடு அள்ளி குடித்தார்கள்.

காலை குரு வந்து கதவைத் திறந்தபோது, சாமியார்கள் தண்ணீருக்கு கஷ்டப்பட்டோம் என்று முறையிட்டார்கள். அப்போது குரு, “சாணி கரைசல் வைத்திருந்த தண்ணீர் எங்கே?” என்று கேட்டார். “அதைத் தான் நாங்கள் இரவில் குடித்தோம்” என்றார்கள்.

அப்போது குரு, “இப்போது புரிகிறதா நான் ஏன் பெண்களை வேலைக்கு வைக்கவில்லை என்று?” என்று கூறினார்.

இதை ராஜா கணேசன் சொல்லவில்லை ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சொல்லி இருக்கிறார் அவருடைய ஆட்டோ பயோகிராபி. பரமஹம்சரின் வாழ்க்கை சம்பவங்களில் ஒன்றாகக் கூறப்படுவது

15,What is happiness?

ஒரு நாள், ராமையா உடையார் என்ற பெரும் பணக்காரர், நகரத்தின் சத்தம் எல்லாம் விட்டு விலகி, ஒரு பழமையான ஆலமரத்தின் கீழ் அமைதியாக தியானம் செய்து கொண்டிருந்த ராஜ கணேசன் என்ற துறவியை அணுகினார்.

அவரது முகத்தில் கவலை தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“சுவாமிஜி,” என்று அவர் தாழ்மையுடன் தொடங்கினார்,
“எனக்கு ஏராளமான செல்வம் இருக்கிறது — வைரங்கள், நகைகள், நிலங்கள், கோடிக்கணக்கான மதிப்புள்ள சொத்துக்கள். உலகம் என்னைப் பார்த்து ‘அதிர்ஷ்டசாலி’ என்று சொல்கிறது. ஆனால் என் மனம் வெறுமையாக இருக்கிறது. நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. அது ஏன்?”

ராஜ கணேசன் அமைதியாக கண்களைத் திறந்து அவரை நோக்கிப் பார்த்தார். அந்த பார்வையில் தீர்ப்பு இல்லை — ஆழமான புரிதல் மட்டுமே இருந்தது.

“உங்களிடம் எவ்வளவு செல்வம் இருக்கிறது?” என்று மெதுவாகக் கேட்டார்.

பணக்காரர் பெருமையுடன் தன்னருகில் இருந்த ஒரு கனமான தோல் பையைக் காட்டினார்.
“இந்தப் பையில் மட்டும் கோடிக்கணக்கான மதிப்புள்ள வைரங்களும் நகைகளும் உள்ளன. ஆனாலும் என் உள்ளம் காலியாகவே இருக்கிறது.”

அடுத்த நொடியில் யாரும் எதிர்பார்க்காத சம்பவம் நடந்தது.

ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல், ராஜ கணேசன் அந்தப் பையை எடுத்துக்கொண்டு திடீரென ஓடத் தொடங்கினார்!

“ஐயோ! நிறுத்துங்கள்! அது என்னுடையது!” என்று பணக்காரர் அலறினார்.
அவர் பயத்திலும் பதட்டத்திலும் துறவியைத் தொடர்ந்து ஓடினார்.
அவரது மனதில் ஒரே எண்ணம் — “என் செல்வம் போய்விட்டால் நான் என்ன செய்வேன்?”

சிறிது தூரம் ஓடிய பிறகு, துறவி ஒரு மரத்தின் அருகில் நின்று, அந்தப் பையை மெதுவாக தரையில் வைத்தார்.

மூச்சு திணறி ஓடி வந்த பணக்காரர், பையை கட்டிப்பிடித்து நிம்மதியாக அமர்ந்தார்.
“கடவுளுக்கு நன்றி! அது திரும்பக் கிடைத்தது! இப்போதுதான் நான்

உண்மையாக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்!” என்று அவர் சொன்னார்.
அவரது முகம் இப்போது ஒளிர்ந்தது — அது வைரங்களின் ஒளி அல்ல, மன நிம்மதியின் ஒளி.

ராஜ கணேசன் மெதுவாக சிரித்தார்.

“புரிகிறதா?” என்றார்.
“ஒரு கணம் முன்பு, இந்தப் பை உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரவில்லை. ஆனால் அது போய்விட்டது என்று நினைத்தபோது, அதை மீண்டும் பெற்றவுடன் உங்களுக்கு அளவற்ற சந்தோஷம் ஏற்பட்டது.

மகிழ்ச்சி செல்வத்தில் இல்லை.
அதை இழப்பது பற்றிய பயத்திலும் இல்லை.
அதை மீண்டும் பெறும் நிமிடத்தில் எழும் நன்றியுணர்வில்தான் உள்ளது.”

பணக்காரர் அமைதியாக தலை குனிந்தார்.
அவருக்குப் புரிந்தது —
அவர் தேடியது செல்வம் அல்ல;
அவர் இழந்தது நன்றியுணர்வே.

அந்த நாளில் இருந்து, அவர் செல்வத்தைச் சேர்ப்பதைவிட, ஒவ்வொரு நாளையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டார்.

ஒழுக்கம்:
மகிழ்ச்சி என்பது நம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதில் இல்லை;
நம்மிடம் இருப்பதை நாம் எவ்வாறு உணர்ந்து மதிக்கிறோம் என்பதில்தான் உள்ளது. 🌿

 

16,“As long as there is toil in man, there will be a lust for inheritance.”

இருபதாம் நூற்றாண்டில், தேவையான அனைத்து உணவு மற்றும் வளங்களும் வழங்கப்பட்டாலும் இனப்பெருக்கம் தடுக்கப்படுவதாக எலிகள் பற்றிய ஆராய்ச்சி காட்டியது. இது 25 முறை மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்பட்டது, எப்போதும் ஒரே முடிவுடன். குழந்தைகள் இல்லாத மைசூர் மகாராஜாவின் விஷயத்திற்கும், குழந்தைகளைத் தத்தெடுத்த பல செட்டிநாடு குடும்பங்களுக்கும் இது ஒத்ததாக நான் பார்க்கிறேன். மனிதர்கள் பறவைகள் மற்றும் விலங்குகளைப் போல வாழ்ந்திருந்தால், அவர்கள் இயற்கையான பாலியல் இன்பத்தை அனுபவித்திருப்பார்கள். ஆனால் இந்த சந்தர்ப்பங்களில், அதிகப்படியான செல்வம் காரணமாக அது நடக்கவில்லை. இயற்கை இறுதியில் இந்த ஏற்றத்தாழ்வை சரிசெய்யும்.

யுனிவர்ஸ் 25 பரிசோதனை: அதிக மக்கள் தொகை மற்றும் சமூக சரிவு குறித்த ஜான் கால்ஹவுனின் ஆய்வு

1970களின் முற்பகுதியில், அமெரிக்க உயிரியலாளர் ஜான் பி. கால்ஹவுன் ஒரு புரட்சிகரமான பரிசோதனையை நடத்தினார், அது "யுனிவர்ஸ் 25" என்று அறியப்பட்டது. விலங்கு சமூகங்களில் அதிக மக்கள் தொகை, மிகுதி மற்றும் சமூக அமைப்பின் விளைவுகள் மற்றும் அவை மனித நாகரிகம் பற்றி என்ன பரிந்துரைக்கக்கூடும் என்பதை ஆய்வு செய்வதே அவரது குறிக்கோளாக இருந்தது.

பரிசோதனை அமைப்பு

கால்ஹவுன் ஒரு எலி "கற்பனாவாதமாக" வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு மூடப்பட்ட சூழலை உருவாக்கினார். வாழ்விடம் வழங்கப்பட்டது:

• வரம்பற்ற உணவு மற்றும் தண்ணீர்

• போதுமான தங்குமிடம்

• வேட்டையாடுபவர்களிடமிருந்தும் இயற்கை பேரழிவுகளிலிருந்தும் பாதுகாப்பு

இந்த சூழலில், அவர் நான்கு ஜோடி ஆரோக்கியமான எலிகளை அறிமுகப்படுத்தினார்.

வளர்ச்சி கட்டம்

முதலில், எலிகள் செழித்து வளர்ந்தன. ஏராளமான வளங்கள் மற்றும் வெளிப்புற அச்சுறுத்தல்கள் இல்லாமல், அவை விரைவாக இனப்பெருக்கம் செய்தன. மாதங்களுக்குள், மக்கள் தொகை வியத்தகு முறையில் அதிகரித்து, பல நூறு நபர்களை அடைந்தது.

திருப்புமுனை

தோராயமாக 315 நாட்களுக்குப் பிறகு, வளர்ச்சி விகிதம் குறையத் தொடங்கியது. மக்கள் தொகை 600 ஐ நெருங்கியபோது, ​​தொந்தரவான நடத்தை மாற்றங்கள் தோன்றின:

• ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் வன்முறை: பெரிய மற்றும் வலிமையான எலிகள் பலவீனமானவற்றைத் தாக்கத் தொடங்கின.

• ஆண்களில் சமூக முறிவு: பல ஆண் விலங்குகள் செயலற்றவை, ஒதுங்கியவை, பிரதேசத்தையோ அல்லது துணையையோ பாதுகாக்க முடியாமல் போயின.

• தாய்வழி புறக்கணிப்பு: சில பெண்கள் தங்கள் குட்டிகளைப் பராமரிப்பதை நிறுத்தினர், மற்றவர்கள் மற்ற தாய்மார்களின் குட்டிகளைத் தாக்கினர்.

• மாறுபட்ட நடத்தைகள்: ஏராளமான உணவு இருந்தபோதிலும், நரமாமிசம், கட்டாயக் கடித்தல் மற்றும் ஒரே பாலின தொடர்புகள் போன்ற அசாதாரண நடத்தைகள் பொதுவானதாகிவிட்டன.

சரிவு

இந்த மாற்றங்களின் விளைவாக:

• குழந்தை இறப்பு கூர்மையாக அதிகரித்தது.

• பிறப்பு விகிதம் பூஜ்ஜியமாகக் குறைந்தது.

• மக்கள் தொகை மீளமுடியாத சரிவின் கட்டத்தில் நுழைந்தது.

1973 வாக்கில், சோதனை தொடங்கிய இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எஞ்சியிருக்கும் கடைசி எலி பிறந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, காலனி அழிந்து போனது - வரம்பற்ற வளங்கள் தொடர்ந்து இருந்தபோதிலும்.

மீண்டும் மீண்டும் மற்றும் முடிவுகள்

கால்ஹவுன் 25 முறை பரிசோதனையை மீண்டும் செய்தார், ஒவ்வொரு முறையும் அதே விளைவைக் கவனித்தார்: விரைவான வளர்ச்சி, சமூக முறிவு மற்றும் இறுதியில் அழிவு ஆகியவற்றின் சுழற்சி. இந்த நிலைத்தன்மையே ஆய்வுக்கு "யுனிவர்ஸ் 25" என்ற பெயரைக் கொடுத்தது.

விளக்கம் மற்றும் தாக்கங்கள்

சவால் அல்லது நோக்கம் இல்லாமல் மிகுதியாக இருப்பது சமூக சிதைவுக்கு வழிவகுக்கிறது என்று கால்ஹவுன் முடிவு செய்தார். எலிகள் (மற்றும், ஒப்புமையாக, மனிதர்கள்) இனி உயிர்வாழ்வதற்காகப் போராடத் தேவையில்லை, அவற்றின் சமூகப் பிணைப்புகள், பொறுப்புணர்வு மற்றும் பராமரிக்கும் திறன் மோசமடைகின்றன.

அவரது சொந்த வார்த்தைகளில், சமூகங்களுக்கு முயற்சி இல்லாமல் எல்லாம் வழங்கப்பட்டால், அழிவு தவிர்க்க முடியாதது என்று சோதனை பரிந்துரைத்தது.

 17 ,DMK leader Anna's stories about world

பலப்பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு பேரரசன் இருந்தான். விதவிதமாக, புதிதுபுதிதாக ஆடைகள் அணிவதில் அவனுக்குப் பெருவிருப்பம். அதற்காக எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் செலவழிப்பான். ஒரு மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை ஆடை மாற்றிக்கொண்டுதான் பணிகளைத் தொடர்வான். “பேரரசர் இப்போது அரசவையில் இருக்கிறார்” என்று சொல்வது போலவே, “அரசர் இப்போது ஆடையறையில் இருக்கிறார்” என்று சொல்கிற அளவுக்கு ஆடை மாற்றுவதில் அவனுக்கு அப்படியொரு மோகம். உலகின் விலையுயர்ந்த துணிகளில், தங்க இழைகளும் முத்துகளும் சேர்த்து தைக்கப்பட்ட ஆடைகள் அந்த அறையில் நிறைந்திருக்கும்.

ஒருநாள் அந்த நாட்டின் தலைநகருக்கு இரண்டு புதியவர்கள் வந்தார்கள். தங்களை நெசவாளிகள், தையல்கலைஞர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். உலகத்தில் யாருமே தயாரித்திராத, மிக விலை உயர்ந்த, மிக மிக அழகான, மிக மிக மிகக் கம்பீரமான அங்கிகளைத் தங்களால் தயாரிக்க முடியும் என்றும், ஆனால் அது சாதாரணமாக யாருடைய கண்ணுக்கும் தெரியாது என்றும் அறிவும் தகுதியும் உடையவர்களால் மட்டுமே பார்க்க முடியும் என்றும் சொன்னார்கள்.

பேரரசரின் காதுகளை இந்தச் செய்தி எட்டியது. அவர்கள் கேட்ட பணம், வைரம், வைடூரியம் எல்லாம் கொடுத்து அப்படியொரு ஆடையைத் தயார் செய்யப் பணித்தார். அவர்களோ தங்களுடைய கைத்தறியில் ஒரு நூலைக்கூட மாட்டாமல் நெசவு செய்தார்கள்! தறியடிக்கிற சத்தம் மட்டும் வெளியே கேட்கும்!

ஒருநாள், அரண்மனையின் சிறந்த அறிவாளியான மூத்த அமைச்சரை அனுப்பி, ஆடைத் தயாரிப்பு எந்த அளவில் இருக்கிறது என்று பார்த்துவரச் சொன்னான் அரசன். அமைச்சரைப் பணிவோடு வரவேற்ற இருவரும், தங்களுடைய காலித்தறியைக் காட்டி, “பார்த்தீர்களா எவ்வளவு மென்மையான துணி…. அந்தப் பக்கமும் இந்தப் பக்கமும் வேறு வேறு நிறங்கள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கின்றன… நடுவில் தங்க இழையும் வைரப்பொட்டுகளும் எப்படி மின்னுகின்றன….” என்று விவரித்தார்கள். “அறிவும் தகுதியும் மிக்க தங்களின் கருத்தை அறிய விரும்புகிறோம் அமைச்சர் பெருமானே,” என்றும் சொன்னார்கள்.

தறியில் எதுவுமே தெரியவில்லை என்பதைச் சொன்னால் தனக்கு அறிவும் தகுதியும் இல்லை என்றாகிவிடுமே! அவர்கள் சொல்வதை நம்பவும் முடியாமல், மறுக்கவும் முடியாமல், “ஆகா, அருமை. இப்படியொரு ஆடையை நான் பார்த்ததே இல்லை,” என்று பாராட்டினார் அமைச்சர். அவர்கள் நன்றி தெரிவித்தார்கள். அரண்மனைக்கு வந்த மூத்த அமைச்சர் மன்னரின் புதிய ஆடை அற்புதமாகத் தயாராகி வருகிறது என்றார்.

சில நாட்கள் கழித்து, இரண்டாம் நிலை அமைச்சரை அனுப்பினார் அரசர். அவருக்கும் இதே அனுபவம். அவரும் இப்படியே சொன்னார். ஒருநாள் அரசனே நேரில் சென்றான். அவனிடமும் தறியைக் காட்டினார்கள் அந்தக் கில்லாடிகள். ஆகா, அது கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்பதைச் சொன்னால் தனது அறிவைப் பற்றியும் அரசாளும் தகுதியைப் பற்றியும் மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்று எண்ணியவன் “பிரமாதம் பிரமாதம்” என்று பாராட்டினான்.

ஆடை முழுவதுமாகத் தயாராகிவிட்டது என்று கூறி “அதை” ஒரு அலங்காரப் பெட்டியில் வைத்து அரண்மனைக்கு எடுத்துவந்த இருவரும், எல்லோர் முன்னிலையிலும் “எடுத்துக் காட்டினார்கள்”. ஒரு மெல்லிய ஆடையைப் பிடித்திருப்பது போலவே கைகளை வைத்துக்கொண்டார்கள். அரசனுடன் ஆடையறைக்குச் சென்றவர்கள், அப்போது அணிந்திருந்த ஆடையக் களையச் சொன்னார்கள். பின்னர் தாங்கள் “கொண்டுவந்திருந்த” ஆடையை எடுத்து அணிவித்தார்கள். சுருக்கம் எடுத்துவிடுவது, கீழே இழுத்துவிடுவது என்று எல்லா வேலைகளையும் நடிப்பாகச் செய்தார்கள். கண்ணாடி முன் நின்று பார்த்த பேரரசன், பேந்தப் பேந்த விழிப்பதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், “என்ன ஒரு நேர்த்தியான அங்கி,” என்று மெச்சினான்.

அப்படியே அரசவைக்குச் சென்றான். அந்த இரண்டு அமைச்சர்களும் முதல் பாராட்டைத் தெரிவித்தார்கள். மற்ற அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள், சேவகர்கள் எல்லோருமே தங்களது அறிவும் தகுதியும் அப்படியே இருப்பதை நிரூபித்து, அந்தப் பாராட்டை எதிரொலித்தார்கள்.

பேரரசன் அந்தப் புதிய ஆடையோடு வெளியே நடந்தான். இரண்டு பணியாளர்கள், அரசரின் ஆடையோடு பின்னால் நீண்டு தரையில் வால் போலப் படர்ந்திருக்குமே, அதைத் தூக்கிக்கொள்வது போல எடுத்துக்கொண்டு அரசனின் பின்னாலேயே நடந்தார்கள். அமைச்சர்கள் மற்ற அதிகாரிகள் வரிசைப்படி அந்த ஊர்வலத்தில் இணைந்தார்கள்.

மாமன்னரின் புதிய ஆடையைக் காணும் ஆரவத்தோடு சாலையின் இருமருங்கிலும் கூடிய பொதுமக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தாலும் அதை வெளிப்படுத்தவில்லை. “நம் அரசருக்கு இந்த ஆடை எவ்வளவு கம்பீரமாக இருக்கிறது,” என்று தங்கள் பங்கிற்கும் சொல்லி, தங்களுடைய அறிவும் தகுதியும் யாருக்கும் குறைந்ததல்ல என்று நிறுவினார்கள்.

அப்போது ஒரு சிறுமியின் குரல் கேட்டது. “அய்யய்யே, என்ன இது அரசர் ஒண்ணுமே போடலை.”

சிறுமியின் தந்தை, “அய்யய்யோ இதை என் பொண்ணு சொல்றா,” என்று கூறினார்.

“அய்யய்யே, அரசர் ஒண்ணுமே போடலை” என்று ஒவ்வொருவராக முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்கள். சிறிது நேரத்தில் பொதுமக்கள் எல்லோருமே ஒட்டுமொத்தமாக, ”அரசர் ஒண்ணுமே போடலை,” என்று உரக்கக் குரல் கொடுத்தார்கள்.

அரசனுக்கும் புரிந்தது என்றாலும் தனது கெத்தை விட்டுவிடாமல் அரண்மனைக்குத் திரும்பி நடந்தான். பணியாளர்கள் அங்கியின் வாலைத் தூக்கிக்கொண்டு பின்னாலேயே நடந்தார்கள்.

அரசியலாக இந்தக் கதையை வைத்து என்னென்னவோ சொல்லலாம்தான். அந்தச் சிறுமியைப் போல நம் மக்கள், கண்ணை ஏமாற்றும் திசைதிருப்பல்களுக்கு இரையாகாமல், தங்கள் அறிவையும் தகுதியையும் வாக்குப்பதிவு எந்திரத்தில் திட்டவட்டமாகக் காட்டத்தான் போகிறார்கள்.

literature told in simple terms

1. The Emperor's New Clothes (Denmark).

2. The Invisible Cloth (Spain).

3. How Eulenspiegel Painted the Forbears of the Landgrave of Hessen (Germany).

4. Fine Thread (Russia).

5. The Miller with the Golden Thumb (England).

6. The King's New Turban (Turkey).

7. The King and the Clever Girl (India).

8. The Invisible Silk Robe (Sri Lanka).

Some of the best commentaries are circulating all over the world in different languages, like Mulla stories, Tenali Raman stories,

This story was written by Hans Christian Andersen (April 2, 1805 – August 4, 1875). He was from Denmark, and the tale was first published in 1837.

 

 18, Psychological theft

முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு கோயம்புத்தூரில் உள்ள சிட்டி டவர் ஹோட்டலில் சிறிய மற்றும் பெரிய இரண்டு அரங்குகள் ஹொட்டேல் ஓனர் இருவரும் கேரளா முஸ்லிம்கள் அவர்களுக்கு வியாபாரம் மதநம்பிக்கைகள் குறித்து புரியவைக்க மூன்று மாதம் அனைத்து சட்டமீறல்களையும் மாதம் பத்தாயிரம் ரூபாய் காவல்நிலத்திற்கு கொடுத்து கூட்டங்களில் மதுவிருந்து அனுமதித்தேன் அனைத்திற்கும் நான் பொறுப்பேற்றேன். இளங்கோவன் என் வலது கை: திறமையானவர்,

வாரம் இரண்டுமுறை வரும் யூத் எக்ஸ்பிரஸ் அல்லது சயின்ஸ் எக்ஸ்பிரஸை நிம்மதியாகப் படிக்க துணை பேப்பேர்கள் சப்ப்ளிமெண்ட்ரி  அறைக்கு சென்றுதான் படிக்கமுடியும் ஆனால் பேப்பேரை எடுத்து செல்ல அனுமதி இல்லை 

அதனால் நான் ஒரு தந்திரத்தைக் கற்றுக்கொண்டேன். அது ஒரு சிறிய தந்திர அரங்கம், உண்மையில்: நான் என் சீருடையையும் கால்சட்டையையும் மடித்து, ஹோட்டல் ஸ்டேஷனரி தாளில் கவனமாகச் சுற்றி, மூட்டையை அவர் பார்க்கக்கூடிய இடத்தில் வைப்பேன். காவலாளியை ஏமாற்றும் சிந்தனை வழியை ஒரு முல்லா கதையில் இருந்து எடுத்தேன்

நகரத்தின் விளிம்பில் வாழ்ந்த ஒரு முல்லா இருந்தார், எந்தவொரு அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையையும் விட மனித வினோதங்களைப் பற்றி அதிகம் அறிந்த ஒரு மனிதர். அவரைச் சுற்றி வதந்திகள் பரவின - வைக்கோல் மூட்டைகள் முதல் கடத்தல் பொருட்கள் வரை அனைத்தையும் அவர் கடத்திச் சென்றதாக மக்கள் கிசுகிசுத்தனர். அவரது திசையில் "சந்தேகத்திற்கிடமான நடவடிக்கையை" விசாரிக்க அதிகாரிகள் எப்போதும் உத்தரவுகளைப் பெற்றனர். ஆனால் முல்லாவுக்கு குளிர்காலத்தின் பொறுமை இருந்தது; விசாரணைகள் வந்தன, அறிக்கைகள் தாக்கல் செய்யப்பட்டன, - எப்படியோ - உண்மையான ஆதாரங்கள் எதுவும் சிக்கவில்லை. ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. முல்லா அமைதியாக ஓய்வு பெற்றார். ஒரு நாள் கடந்த கால விசாரணைகளால் எரிச்சலடைந்த ஒரு அதிகாரி, அவரை இறுதிப் பார்வையிட்டார். "நீங்கள் பொருட்களை கடத்துவதாக எங்களுக்குத் தகவல் கிடைத்தது," என்று அதிகாரி கூறினார், எனது சிறிய முடிச்சுகளுக்கு ஹோட்டல் பயன்படுத்திய எழுதுபொருட்களைப் போலவே குற்றச்சாட்டை அதிகாரப்பூர்வமாக்கினார். "வைக்கோல். பொருட்கள். கால்நடைகள். என்ன நடந்தது? நீங்கள் எதையும் கடத்தினீர்களா இல்லையா?"

அவர் கூறினார். "இல்லை. நான் முக்கியமான எதையும் கடத்தவில்லை. ஒரே ஒரு விஷயம் - நான் ஒரு கழுதையை கடத்தினேன்." அதிகாரி, குழப்பமடைந்து, பெயர்கள், நேரங்கள், ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலம் போன்ற பதில் ஆவணங்களை வற்புறுத்தினார். முல்லா சிரித்துக் கொண்டே உலகின் எளிமையான விளக்கத்தை மட்டுமே கூறினார். கழுதை தனக்குத் தேவையானது என்பதால் -

 

19, Three punishments for a stupid thief

ஒரு ஊரில் பெரிய செல்வந்தரும், அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவருமான ஒரு பண்ணையார் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தனது 100-ஆவது பிறந்தநாளை கொண்டாடிய நாள். வீடு முழுவதும் உற்சாகம், விருந்து, இசை—எல்லாம் கொண்டாட்டமாக இருந்தது.

அந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்த ஒரு திருடன், பெரும் முயற்சிக்குப் பிறகு வீட்டுக்குள் நுழைந்து, ஒரு சிறிய சாக்குப் பையை திருடிக்கொண்டு வெளியேற முயன்றான். ஆனால் அதிர்ஷ்டம் அவனுடன் இல்லாமல், வீட்டின் வாசலில் இருந்த காவல்காரனால் பிடிபட்டான்.

திருடன் பண்ணையாரின் முன் நிறுத்தப்பட்டான். அந்த நாள் மகிழ்ச்சியில் இருந்த பண்ணையார் கோபப்படாமல் அமைதியாக கேட்டார்:

“நீ என்ன திருடினாய்? காட்டுப்பார்.”

திருடன் வெட்கத்துடன் சாக்கைப் பையைத் திறந்தான். அதில் இருந்தது—ஒரு கிலோ வெங்காயம்!

அதைப் பார்த்த பண்ணையார் சிரித்தார். “இன்று எனக்கு மகிழ்ச்சியான நாள். உனக்கு தண்டனை என்ன என்று நான் தீர்மானிக்க மாட்டேன். நீயே தேர்வு செய்,” என்றார்.

அவர் மூன்று விருப்பங்களை முன்வைத்தார்:

நீ திருடிய இந்த ஒரு கிலோ வெங்காயத்தை இங்கேயே முழுவதும் தின்றுவிட்டு போ.

எங்கள் வீட்டுக் காவல்காரன் கையில் பத்து சவுக்கடி வாங்கு.

அல்லது, நூறு ரூபாய் அபராதம் கட்டு.

திருடன் சற்றுநேரம் யோசித்தான். “வெங்காயம் தின்னுவது தான் சுலபம்,” என்று நினைத்து முதல் விருப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

தொடக்கத்தில் தைரியமாக வெங்காயத்தை தின்ன ஆரம்பித்தான். ஆனால் அரை கிலோ கூட முடிக்காமல் கண்களில் நீர் வடிந்து, வாயில் எரிச்சல் தாங்காமல் “ஆஹ்! முடியாது!” என்று அலறினான்.

“சரி, சவுக்கடி வாங்குகிறேன்,” என்று இரண்டாவது விருப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

காவல்காரன் பலமாக சவுக்கை சுழற்றினான். ஒரு அடி… இரண்டு அடி… ஐந்து அடிக்கு மேல் அவன் தாங்க முடியாமல் வேதனையில் கத்தினான்.

இறுதியில், தன் முட்டாள்தனத்தை உணர்ந்து, “நூறு ரூபாய் அபராதம் கட்டுகிறேன்!” என்று சொல்லி பணம் கொடுத்து தப்பித்தான்.

ஒரே குற்றத்துக்கு மூன்று தண்டனைகளையும் அனுபவித்த அந்த திருடன், தன் அவசரமும் தவறான முடிவும் எவ்வளவு விலையுயர்ந்தது என்பதை அன்றுதான் புரிந்துகொண்டான்.

கதையின் நெறி:

சரியான முடிவை சரியான நேரத்தில் எடுக்கத் தெரியாவிட்டால், ஒரு சிறிய தவறே பெரிய தண்டனையாக மாறிவிடும்.

20, "Get treatment for any illness

"எந்த நோய்க்கும் சிகிச்சை – ₹500. குணமாகவில்லை என்றால் ₹1000 திருப்பி தரப்படும்!"

ஒரு உண்மையான மருத்துவர் அந்த பலகையைப் பார்த்து நினைத்தார்:

“இவர் மருத்துவர் அல்ல… பொறியாளர் மாதிரி இருக்கிறார்! நான் இவரை ஏமாற்றி ₹1000 சம்பாதித்துவிடுவேன்!”

அவர் உள்ளே சென்று கூறினார்:

“டாக்டர், எனக்கு வாசனை உணர்வு போய்விட்டது. சிகிச்சை தர முடியுமா?”

பொறியாளர் அமைதியாக சொன்னார்:

“நர்ஸ், 7வது எண் பாட்டிலை கொண்டு வந்து, இவரின் மூக்கில் மூன்று சொட்டுகள் விடுங்கள்.”

சொட்டுகள் விட்டவுடன் மருத்துவர் கத்தினார்:“ஆஹ்! இது பெட்ரோல்!”

பொறியாளர் சிரித்தார்:“வாழ்த்துகள்! உங்கள் வாசனை உணர்வு திரும்பிவிட்டது. ₹500, தயவுசெய்து.”

கோபமாக இருந்தாலும் விடாமல், ஒரு வாரம் கழித்து மீண்டும் வந்தார் மருத்துவர்.

“டாக்டர், இப்போது எனக்கு கேட்கும் திறன் போய்விட்டது. ஒன்றும் கேட்கவில்லை.”

பொறியாளர்:“நர்ஸ், 9வது எண் பாட்டிலை கொண்டு வந்து, இவரின் காதில் மூன்று சொட்டுகள் விடுங்கள்.”

மருந்து விட்டவுடன் மருத்துவர் துள்ளி எழுந்தார்:

“அடடா! இது அமிலம் போல இருக்கிறது! உங்களுக்கு புத்தி இல்லையா?”

பொறியாளர் அமைதியாக:

“சரி! உங்கள் கேட்கும் திறன் திரும்பிவிட்டது. ₹500.”

இப்போது முற்றிலும் விரக்தியடைந்த மருத்துவர் மீண்டும் வந்தார்.

“டாக்டர், நான் இப்போது முழுமையாக குருடனாகிவிட்டேன். ஒன்றும் தெரியவில்லை!”

பொறியாளர் சிறிது யோசித்து,“மன்னிக்கவும். குருட்டுத்தன்மைக்கு எங்களிடம் சிகிச்சை இல்லை. இதோ உங்கள் ₹1000.”

என்று கூறி ₹100 நோட்டை கொடுத்தார். 

மருத்துவர் உடனே கத்தினார்:“இது ₹100 தான்! ₹1000 இல்லை!”

பொறியாளர் புன்னகையுடன்:

“வாழ்த்துகள்! உங்கள் பார்வை திரும்பிவிட்டது. மீண்டும் ₹500!”

ஒழுக்கம்:

இந்த நாட்டில், ஒரு பொறியாளர் ஒரு மருத்துவரின் நோயை குணப்படுத்தலாம்…

ஆனால் ஒரு மருத்துவர் தனது ஈகோவை குணப்படுத்த முடியாது! 😄

21,A fisherman brought a fish to the king and said, 

ஒரு நாள், அரிதான ஒரு பெரிய மீனை பிடித்துக் கொண்டு ஒரு மீனவன் அரண்மனைக்கு வந்தான். மன்னரை வணங்கி,

“அரசே! இவ்வளவு அரிதான இந்த மீனை தாங்களே வாங்குவது தான் பொருத்தமாக இருக்கும்,” என்றான்.

மன்னர் மீனைப் பார்த்து மகிழ்ந்து, அவனுக்கு ஐந்தாயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்தார்.

அதை கண்ட மகாராணி கொதித்தார்.

“ஒரு சாதாரண மீனுக்காக இவ்வளவு பொற்காசுகளா? அதை திரும்ப வாங்க வேண்டும்!” என்றாள்.

மன்னர் அமைதியாக,“முடிந்த வியாபாரத்தை மாற்றுவது அரசருக்கு ஏற்றதல்ல,” என்று மறுத்தார்.

அதற்கு மகாராணி ஒரு யோசனையை கூறினாள்:

“சரி, அவனை மீண்டும் அழைத்து இந்த மீன் ஆணா பெண்ணா என்று கேளுங்கள். அவன் ‘ஆண்’ என்றால் ‘எனக்கு பெண் மீன் வேண்டும்’ என்றும், ‘பெண்’ என்றால் ‘ஆண் மீன் வேண்டும்’ என்றும் சொல்லுங்கள். எப்படியும் அவனிடமிருந்து பொற்காசுகளை மீண்டும் பெற்றே தீர வேண்டும்!”

மீனவன் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டான். மகாராணி கேள்வியை எழுப்பினாள்.

மீனவன் சற்றும் பதறாமல்,“மகாராணியே! இது ஆணுமில்லை, பெண்ணுமில்லை. இரண்டின் சிறப்புகளையும் கொண்ட அதிசய மீன். அதனால் தான் இதை அரசருக்கு கொண்டு வந்தேன்,” என்றான்.

அவனின் புத்திசாலித்தனமான பதிலால் மன்னர் நெகிழ்ந்து, மேலும் ஐந்தாயிரம் பொற்காசுகள் வழங்கினார்.

அப்போது, அவன் பெற்ற காசுகளில் ஒன்று தரையில் விழுந்து உருண்டது. மீனவன் உடனே அதைத் தேடி எடுத்தான்.

இதைக் கண்டு மகாராணி மீண்டும் கோபமடைந்தாள். 

“பாருங்கள்! எவ்வளவு பேராசை! ஒரு காசு விழுந்தால் கூட அதை விட்டுவிடாமல் எடுக்கிறான்!” என்றாள்.மீனவன் அமைதியாக திரும்பிப் பார்த்து,

“மகாராணி! நான் பேராசையால் அதை எடுத்ததில்லை. அந்த நாணயத்தில் மன்னரின் திருவுருவம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. யாராவது அதை அறியாமல் மிதித்தால், அது எனக்கு தாங்க முடியாத துயரம்,” என்றான்.

இந்த பதில் மன்னரின் மனதை இன்னும் உருகச் செய்தது. மேலும் ஐந்தாயிரம் பொற்காசுகளை வழங்கினார்.

அப்போது மகாராணி மௌனமடைந்தாள்.மீனவன் இறுதியாக வணங்கி,

“எங்கள் நாட்டில் வீண் செலவு ஒன்றும் நடக்காது. நம் அரசியார் பேரழகி மட்டுமல்ல, பேரறிவாளியும் ஆவார்!” என்றான்.

அந்த நயமான புகழ்ச்சியை கேட்ட மகாராணியின் உள்ளம் மகிழ்ந்து, மேலும் ஐந்தாயிரம் பொற்காசுகளை அவனுக்குப் பரிசாக வழங்கினாள்.

கதையின் நெறி:

புத்திசாலித்தனம், நிதானம் மற்றும் மரியாதை — இவை சேர்ந்து இருந்தால் எந்தச் சூழலிலும் வெற்றி நமதே.

22, third class train travel

18. 1940-களில், இந்தியா சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பு, ராஜஸ்தானில் நாற்பது குடியிருப்பாளர்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. பரந்த உலகத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட அந்த கிராம மக்கள் எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களின் உலகம் சிறியதாக இருந்தது, அவர்களின் அனுபவங்கள் குறைவாக இருந்தன, மேலும் அவர்களுக்குள் அடிக்கடி சிறு சண்டைகள் எழுந்தன—அது கொடுமையினால் அல்ல, மாறாக, தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாலும், தங்கள் புழுதி படிந்த பாதைகளுக்கு அப்பால் உள்ள எதையும் அறியாததாலும் ஏற்பட்டது.

அந்தக் கிராமத்திற்கு அருகில், தன் கணவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு பெரும் செல்வத்தை வாரிசாகப் பெற்ற ஒரு செல்வந்த விதவைப் பெண் வாழ்ந்து வந்தார். தன் செல்வம் சும்மா முடங்கிக் கிடப்பதை விரும்பாத அவர், அதைக் கொண்டு அர்த்தமுள்ள ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்ற ஒரு பொறுப்புணர்வை உணர்ந்தார். பயணம் வாழ்க்கையை மாற்றும் என்று நம்பிய அவர், ஒரு குறிப்பிடத்தக்க முடிவை எடுத்தார். இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்ய ஒப்புக்கொண்டால், அவர்களின் அனைத்துச் செலவுகளையும் தானே கவனித்துக்கொள்வதாக அந்த நாற்பது கிராம மக்களுக்கும் அவர் உறுதியளித்தார்.

அந்த கிராம மக்களுக்கு அந்தப் பயணமே ஒரு வேறு உலகத்திற்குள் நுழைவது போல இருந்தது. ராஜஸ்தானின் அமைதியான பாலைவனங்களிலிருந்து கொல்கத்தாவின் பரபரப்பான இதயப்பகுதிக்கு பயணம் செய்தது அவர்களுக்குப் பெரும் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது. நகரத்தின் முடிவற்ற கூட்டமும், வானுயர்ந்த கட்டிடங்களும், ஓய்வற்ற ஆற்றலும் அவர்களை வாயடைக்கச் செய்தன. இப்படி ஒரு உலகம் இருக்க முடியும் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் கற்பனை செய்ததில்லை.

ஒரு நாள், தங்கள் ரயில் பெட்டிக்குத் திரும்பியபோது, ​​நடைமேடையில் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் ரயிலைத் தேய்த்து சுத்தம் செய்வதைக் கண்டனர். எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல், அந்தக் கிராம மக்கள் அவர்களுடன் சேர்ந்து, குனிந்து உதவத் தொடங்கினர். ஆனால், அந்தப் பணியாளர்கள், இந்த அந்நியர்கள் தங்கள் தினக்கூலியைத் திருட வந்த போட்டியாளர்கள் என்று கருதி, அவர்களைக் கவனிக்கவில்லை.

அப்போதுதான், அந்தக் கிராம மக்களில் ஒருவர் மெதுவாகச் சொன்ன ஒரு வார்த்தை, அவர்களின் இதயங்களின் தூய்மையை வெளிப்படுத்தியது:

“நாம் பயன்படுத்தும் இடத்தை வேறு யாராவது ஏன் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்? நாமே நமது பெட்டியைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.”

அந்த எளிய வாக்கியத்தில், ஒரு அரிய கண்ணியம், நேர்மை மற்றும் தார்மீகத் தெளிவு குடி கொண்டிருந்தது. அவர்கள் சொற்ப உடைமைகளைக் கொண்ட, உலகத்தைப் பற்றி அதிகம் அறியாத விவசாயிகள்; ஆனாலும், அவர்கள் அதைவிட மேலான ஒன்றை, அதாவது நேர்மையைக் கொண்டிருந்தனர்.

அந்தச் செல்வந்தப் பெண் அவர்களுக்காகவே ஒரு தனிப் பெட்டியை ஏற்பாடு செய்திருந்தார், கிட்டத்தட்ட அதை அவர்களுக்காகவே பிரத்யேகமாக வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார், மேலும் பயணத்தின் போது அவர்கள் தங்கள் சொந்த உணவைத் தயாரித்துச் சாப்பிடவும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். ஆனாலும், அந்த வசதி அவர்களின் பணிவை ஒருபோதும் மழுங்கடிக்கவில்லை.

அவர்களுடன் அதே பெட்டியில் பயணம் செய்த ஒரு அமைதியான பார்வையாளர் இல்லையென்றால், இந்தச் சிறிய, சக்திவாய்ந்த சம்பவம் அறியப்படாமலேயே போயிருக்கலாம். ஒரு அமெரிக்கப் பெண் அதே பெட்டியில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஒரு ரயில் ஜன்னல் வழியாக வாழ்க்கையைப் பார்ப்பதன் மூலம் இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று நம்பி, ஒரு புத்தகம் எழுதுவதற்காக அவர் இந்தியா வந்திருந்தார். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக அவர் கண்டறிந்தது இந்தியாவின் ஆன்மாவைத்தான்—அது நினைவுச்சின்னங்களிலோ அல்லது நகரங்களிலோ அல்ல, சாதாரண மக்களிடம் இருந்தது.

ஆழ்ந்த நெகிழ்ச்சியடைந்த அவர், தனது பயணத்தின் அடிப்படையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க புத்தகத்தை எழுதினார். வாய்ப்பு கிடைப்பவர்கள் இதை அவசியம் படிக்க வேண்டும், குறிப்பாக மதுரை, கன்னியாகுமரி மற்றும் ராமேஸ்வரம் பற்றிய அவரது நெகிழ்ச்சியூட்டும் வர்ணனைகளைப் படிக்க வேண்டும். அவற்றில் அவர் அந்த இடங்களை மட்டுமல்லாமல், அந்த மண்ணின் ஆன்மாவையும் மனிதநேயத்தையும் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளார்.

இந்தக் கதை நிலைத்து நிற்கிறது, ஏனென்றால் உண்மையான மகத்துவம் செல்வம், கல்வி அல்லது அதிகாரத்திலிருந்து வருவதில்லை, மாறாக எளிய இதயங்களின் அமைதியான நேர்மையிலிருந்தே வருகிறது என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. 

23,the book made the thief forget about work  

ஆகஸ்ட் 2024-ல், நித்தியமான, ஓய்வற்ற, கோடைக்காலத்தின் பிற்பகுதி வெப்பத்தால் தகித்துக்கொண்டிருந்த ரோம் நகரம், ஒரு சிறிய, எதிர்பாராத அற்புதத்தைக் கண்டது.

ஒரு திருடன் அமைதியாக ஒரு குடியிருப்பிற்குள் நுழைந்தான்; தான் அங்கு இருக்கக்கூடாதவன் என்பதை அறிந்த ஒருவனின் பழகிய எச்சரிக்கையுடன் அவன் அசைந்தான். இழுப்பறைகள் திறக்கப்பட்டன, அலமாரிகள் தேடப்பட்டன, பொருட்கள் கையில் எடுத்து எடைபோடப்பட்டு மீண்டும் கீழே வைக்கப்பட்டன. பின்னர், கிட்டத்தட்ட தற்செயலாக, மேஜையின் மீது இருந்த ஒரு புத்தகத்தின் மீது அவன் கண்கள் பட்டன. அவன் அதை எடுத்தான்—திருடுவதற்காக அல்ல, ஒருவேளை ஒரு கணம் மட்டும் அதைப் பார்ப்பதற்காக.

அந்த ஒரு கணம் நிமிடங்களாக நீடித்தது.நிமிடங்கள் பக்கங்களாக மாறின.பக்கங்கள் மௌனமாகின.

உலகின் இரைச்சல் மங்கியது. அவனை அங்கு கொண்டு வந்த நோக்கம் கரைந்து போனது. காவல்துறை வந்தபோது, ​​அவர்கள் ஓடும் அல்லது ஒளிந்திருக்கும் ஒரு மனிதனைக் காணவில்லை. அவர்கள் அவனை அமர்ந்த நிலையில், ஆழ்ந்து, அசைவற்று—படித்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள்.

அலாரங்களாலும் பூட்டுகளாலும் செய்ய முடியாததை அந்தப் புத்தகம் செய்திருந்தது: அது அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியிருந்தது.

இந்தக் கதை பொதுமக்களிடம் சென்றடைந்தபோது, ​​அது ரோமைத் தாண்டியும் பரவியது. ஒரு குற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்தி, சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு இடத்தில் ஒரு வாசகனைத் தட்டியெழுப்பிய அந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஜியோவானி நூச்சியை அது சென்றடைந்தது. அவர் ஆழ்ந்த நெகிழ்ச்சி அடைந்தார்—அந்த நிகழ்வின் முரண்பாட்டால் அல்ல, அதன் மனிதநேயத்தால். எதையோ எடுக்க வந்த ஒரு மனிதன், அதற்குப் பதிலாக வார்த்தைகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தான்.

நூச்சி பதிலளித்தபோது மென்மையாகப் பேசினார். அந்தத் திருடனுக்கு அந்தப் புத்தகத்தின் ஒரு பிரதியை அனுப்ப விரும்புவதாகவும், அதனால் அவன் சிறையில் அதை முழுமையாகப் படித்து முடிக்க முடியும் என்றும் கூறினார்.

ஒரு கேலியாக அல்ல. வெற்றியின் அடையாளமாக அல்ல.மாறாக, நம்பிக்கையின் ஒரு செயலாக.

கதைகளால் இருண்ட நோக்கங்களைக் கூட நிறுத்தி வைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை.

ஒரு மனிதன் எவ்வளவு தொலைந்து போனவனாக இருந்தாலும், அவனைச் சென்றடைய முடியும் என்ற நம்பிக்கை.

ஒரு புத்தகம் ஒரு பாலமாக மாற முடியும் என்ற நம்பிக்கை—நாம் யார் என்பதற்கும், நாம் இன்னும் யாராக மாறக்கூடும் என்பதற்கும் இடையில்.இடிபாடுகளின் மீதும் மறுபிறப்பின் மீதும் கட்டப்பட்ட ஒரு நகரத்தில், ஒரு அமைதியான உண்மை மீண்டும் ஒருமுறை தன்னை வெளிப்படுத்தியது: சில நேரங்களில், மீட்பு என்பது தீர்ப்பு அல்லது தண்டனையுடன் வருவதில்லை, மாறாக ஒரு பக்கத்தில் உள்ள ஒரு வரியுடனும்—அதை மேலும் புரட்ட வேண்டும் என்ற திடீர், மென்மையான ஆசையுடனும் வருகிறது.

24,The story of a very rich man who couldn't even decide on a grave for himself

தன்னைத்தானே ஜாம்பவானாக நினைத்துக் கொண்டு வாழும்  மனிதரா நீங்கள்?எச்சரிக்கை.

லெபனானில்.பெரும் பணக்காரர்களில் ஒருவர் எமில்

புஸ்தானி. பெய்ரூத்தில் தமக்காக ஓர் அழகிய கல்லறையை   பார்த்துப் பார்த்துக் கட்டினார். சொந்தமாக ஒரு ஜெட் விமானம்

வைத்துக் கொண்டு அதில் அவர் மட்டும் பயணம் செய்வார்.

அப்படி பயணம் செய்யும்போது ஒருநாள் அது கடலில் விழுந்தது..   அவரது உடலைக் கண்டுபிடிக்க மில்லியன் கணக்கில்

டாலர்கள் செலவு செய்யப்பட்டன. இறுதியில் விமானம் மட்டுமே   கிடைத்தது.

அவர் கட்டி வைத்த கல்லறையில் அடக்கம் செய்ய கடைசி வரை   அந்த உடல் கிடைக்கவே இல்லை.

25,The story of a corpse among bundles of money and gold bars

 அது போல பிரிட்டனைச் சார்ந்த பெரும் பணக்கார யூதர்   ரூட் சைல்ட். அவரிடமிருந்த அபரிதமான செல்வச் செழிப்பால் சில சமயம் பிரிட்டன் அரசுக்கே கடன் கொடுப்பாராம்.

ரொக்கமாக இருக்கும் செல்வத்தை சேமித்து வைக்க பாதுகாப்பு

அம்சங்களுடன் தனியாக ஓர் அறையைக்

கட்டினார். ஒருமுறை அங்கு நுழைந்தவர் அறியாமல்

கருவூலக் கதவை அடைத்துவிட்டார். அவ்வளவு தான்..! கடைசி    வரை கதவு திறக்கவே இல்லை. சப்தமிட்டார்..

கத்தினார்.. யாருக்கும் கேட்கவில்லை. காரணம், அவர் தங்குவது   வீடல்ல.அரண்மனை. பெரும்பாலும்

அரண்மனையிலிருந்து பலநாள் உல்லாசப் பயணம்   சென்றுவிடுவார்.அன்றும் அவ்வாறே சென்றிருப்பதாக

குடும்பத்தார் நினைத்தனர்.பசியாலும் தாகத்தாலும் கத்திக்

கத்தி கூச்சலிட்டு பணக்கட்டுகளுக்கு மேல் கிடந்து மரணித்தார்.   மரணிக்கு முன் விரலைக் காயப்படுத்தி சுவரில்

எழுதினார் இப்படி: "உலகிலேயே பெரும் பணக்காரர் பசியாலும் தாகத்தாலும்

இறக்கிறார்". சில வாரங்களுக்குப் பின்னரே அவரது

உடல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. பணம் மட்டுமே தேவைகளை பூர்த்தி

செய்கிறது என நினைப்பவர்களுக்கு ஒரு செய்தி..ஒருநாள்   உலகைப் பிரிந்தே ஆகவேண்டும். ஆயினும், எங்கே..?

எப்போது..? எப்படி..? என்பது மட்டும் புரியவே புரியாது...புரியவும்   முடியாது.

உல்லாசப் பயணம் சென்றால் திரும்பலாம்.. உலகைப் பிரிந்தால்   திரும்ப முடியுமா..? எனவே, யாரையும் வெறுக்காமல்,

யாரையும் ஒடுக்காமல், யாரையும் காயப்படுத்தாமல், யாரையும்

கேவலப்படுத்தாமல், நாங்கள் மட்டுமே வசதியாக வாழ வேண்டும்.   எங்களிடம் மட்டுமே பணம், வசதி இருக்க வேண்டும்

என நினைக்காமல் வாழ்வோம்! வருமானம் அதிகரிக்க   அதிகரிக்க நம் செல்வமும் அதிகரிக்கும். ஒன்றுக்கு 10 வீடுகள்   வாங்கலாம். ஆனால் நாம் தூங்கவதற்கு 6 அடி கட்டில் போதும்.

அறுசுவை உணவை ஒவ்வொரு வேளையம் உண்ணலாம்

ஆனால் அறுசுவை உணவை ஒவ்வொரு வேளையும் உண்ணலாம்..   ஆனால் மறுநாள் அதுவே மலமாகி விடும்.உண்மையான மகிழ்வு    பிறருக்கு அளிப்பதில் தான் உள்ளது. நல்ல நண்பர்களுடன் சேர்ந்து   ஒரு கப் தேநீர் அருந்தும் போது கிடைக்கும் ஆனந்தம் நாம் மட்டும்   தனியாக நம் வசதிக்கேற்ப ஸ்டார் ஹோட்டலில் சாப்பிடும் போது

நிச்சயமாக கிடைக்காது..சுயநலத்துடன் வாழாதீர்கள்.  அகந்தையில்

தலைக்கனத்துடன் நடக்காதீர்கள்.மனிதம் வளருங்கள்... அன்பை

விதையுங்கள், சக மனிதனை மனிதனாய் மதியுங்கள்

26, begging from the mind story 

ஒரு நாள் மன்னர் தன் நாட்டைச் சுற்றிப் பார்க்கப் புறப்பட்டார். அப்போது உடல் வலிமை மிக்க ஒருவர் சாக்கடைக்குள் கையை நுழைத்து எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தார்.

அதை கண்ட மன்னர் அருகில் சென்று, “என்ன தேடுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அந்த மனிதர், “என்னுடைய 50 பைசா நாணயம் சாக்கடைக்குள் விழுந்துவிட்டது. அதைத்தான் தேடுகிறேன்,” என்றார்.

மன்னர் இரக்கமடைந்து, “நான் உங்களுக்கு 100 ரூபாய் தருகிறேன். கையை கழுவிக்கொண்டு மேலே வாருங்கள்,” என்றார்.

அந்த மனிதர் கையை நன்றாகக் கழுவி வந்து 100 ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டார். ஆனால் சில நிமிடங்களில் மீண்டும் சாக்கடைக்குள் கையை நுழைத்து தேடத் தொடங்கினார்.

இதைக் கண்ட மன்னருக்கு கோபம் வந்தது.“உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை? என் சாம்ராஜ்யத்தில் ஒரு பகுதியையே எழுதிக் கொடுத்தால் போதுமா? ஏன் மீண்டும் மீண்டும் அந்த சாக்கடைக்குள் கையை விடுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த மனிதர் அமைதியாக,

“நீங்கள் தரும் சாம்ராஜ்யத்தின் அந்த பகுதியில் இந்த சாக்கடை இடம் பெறுமா?” என்று கேட்டார். மன்னர் ஆச்சரியமடைந்தார்.

அந்த மனிதரின் மனதில் விழுந்திருந்தது 50 பைசா நாணயம் அல்ல; அதை இழந்த எண்ணமே.இதுவே கருமைத்தனத்தின் உச்சம் — சிறிய இழப்பை மனதில் சுமந்து கொண்டு, பெரிய வரங்களையும் மறந்து விடுவது.

27,Condition of Mind

கண்டிஷன் ஆஃப் மைண்ட் (மனநிலை)

ஒரு மன்னரும் அவரது தளபதியும் ஒரு நாள் காட்டுவழியாகப் பயணம் செய்துக் கொண்டிருந்தனர். வெயில் கடுமையாக இருந்தது. தாகம் அதிகரித்தது. எங்கும் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை.

அந்த நேரத்தில், அந்த வழியாக ஒரு குருடன் வந்தான். மன்னர் அவனை அழைத்து,“அண்ணா, அருகில் எங்காவது குடிக்கத் தண்ணீர் கிடைக்குமா?” என்று கேட்டார்.

குருடன் சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றான். தனது பிற புலன்களைச் செயல்படுத்தி, காற்றின் வாசனையையும், சுற்றியுள்ள ஒலிகளையும் உணர்ந்து,“இங்கிருந்து இடப்புறமாக ஒரு மைல் தூரம் சென்றால் ஒரு சுனை இருக்கும். அங்கே உங்களுக்கு தண்ணீர் கிடைக்கும்,” என்றான்.

மன்னரும் தளபதியும் அங்கு சென்று பார்த்தார்கள். உண்மையிலேயே ஒரு சுனை இருந்தது. அவர்கள் தண்ணீர் அருந்தி தாகத்தை தீர்த்துக் கொண்டு திரும்பி வந்து,

“உனக்கு கண் தெரியாது. ஆனாலும் எங்களுக்கு தெரியாததை நீ எப்படி அறிந்தாய்?” என்று கேட்டார்கள். குருடன் அமைதியாகப் புன்னகைத்து,

“எனக்கு சில நுண்ணறிவு உள்ளது. அதை நம்பியே சொன்னேன்,” என்றான்.

மன்னர் அவன் அறிவை மதித்து, அவனை அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்று,

“இவனுக்கு தினமும் ஒரு பிளேட் சோறு கொடுக்கவும்,” என்று உத்தரவிட்டார்.

சில வாரங்கள் கழித்து, விலைமதிப்பில்லாத வைரங்கள் மற்றும் வைடூரியங்களை விற்க ஒரு குழு அரண்மனைக்கு வந்தது. மன்னருக்கு ஒரு வைர மோதிரம் குறித்து சந்தேகம் ஏற்பட்டது. உடனே அந்த குருடனை அழைத்தார்.

குருடன் அந்த மோதிரத்தை கையில் பிடித்து, அதன் எடையும், வடிவமும் உணர்ந்து,

“இந்த மோதிரத்தில் ஒரு முக்கியமான குறை உள்ளது. இது உங்களுக்கு நல்லதல்ல,” என்றான்.

மன்னர் அதை ஆராய்ந்து பார்த்தபோது, உண்மையிலேயே அதில் குறை இருப்பது தெரிய வந்தது.

மன்னர் மகிழ்ந்து,“இவனுக்கு இனி தினமும் இரண்டு பிளேட் சோறு கொடுக்கவும்,” என்று உத்தரவிட்டார்.கதை இங்கேயே முடியவில்லை.

ஒரு நாள் மன்னர் தனியாக குருடனை அழைத்து,“என்னைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.குருடன் சற்றுநேரம் அமைதியாக இருந்து,

“அரசே, நீங்கள் ஒரு பிச்சைக்காரியின் மகன்,” என்றான்.

மன்னர் அதிர்ச்சி அடைந்தார்.“எப்படி அது உனக்குத் தெரியும்?” என்று கேட்டார்.குருடன் சொன்னான்:

“உங்கள் தாயார் ஏற்கனவே மூன்று பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றிருந்தார். மீண்டும் பெண் குழந்தை பிறந்தால், அவரை விட்டு விலகத் தயார் நிலையில் உங்கள் தந்தை இருந்தார். அந்த நேரத்தில் உங்கள் தாயின் தந்தை, அவரை தனது வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று, பாதுகாப்பாக வைத்தார். அவருடன் மேலும் ஐந்து கர்ப்பிணிப் பெண்களையும் தங்க வைத்தார்.

அந்த ஆறு பெண்களுக்கும் பிறந்தது பெண் குழந்தைகளே. ஆனால் அதே நாளில் ஒரு பிச்சைக்காரிக்கும் ஆண் குழந்தை பிறந்தது. சூழ்நிலையால் அந்தக் குழந்தை மாற்றப்பட்டது. அந்த ஆண் குழந்தை நீங்கள் தான்.”

மன்னர் அதிர்ச்சியில் உறைந்தார்.“என் தாய் கூறிய ரகசியத்தை நீ எப்படி கண்டுபிடித்தாய்?” என்று கேட்டார்.குருடன் அமைதியாகப் பதிலளித்தான்:

“பிறப்பு என்பது விதி. ஆனால் குணம் மனநிலையால் நிர்மாணிக்கப்படுகிறது 

நான் உங்களுக்கு உயிர் காக்க உதவினேன். பொய்யான வைரத்தை கண்டுபிடித்தேன். நீங்கள் என்னை உங்கள் அருகில் வைத்தீர்கள். ஆனால் தினமும் வெறும் சோறு மட்டுமே அளித்தீர்கள். ஒரு மன்னனின் மனம் இருந்திருந்தால், பொன்னும் பொருளும் வழங்கியிருப்பீர்கள்.

உங்கள் பிறப்பு ஒரு பிச்சைக்காரியின் மகனாக இருக்கலாம். ஆனால் உங்கள் சிந்தனை அதையே வெளிப்படுத்துகிறது.”

பாடம்:

ஒருவரின் உயர்வு அல்லது தாழ்வு அவர்களின் பிறப்பால் அல்ல; அவர்களின் மனநிலையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

28,

வாழ்க்கையில் உண்மையில் என்ன முக்கியம் என்பதை பல தமிழ் கதைகள் நமக்குத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று இக்கதை.

ஒரு காலத்தில், ஒரு செல்வந்த தொழிலதிபர் ஒரு ஊரில் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு பெரும் செல்வமும், புகழும் இருந்தது. ஒருநாள் அந்த ஊருக்கு ஒரு ஞானி வந்தார். அவர் தொழிலதிபரிடம்,
“செல்வம் மட்டுமே மனிதனுக்கு நிலையான மகிழ்ச்சியை அளிக்காது. வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தை அறிய என்னிடம் வாருங்கள்” என்று அறிவுரை கூறினார்.

ஆனால் தொழிலதிபர் அதனை அற்பமாக எண்ணி மறுத்துவிட்டார்.
“என் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காக இன்னும் அதிகமாகச் சம்பாதிக்க வேண்டும்; அதுவே என் கடமை,” என்று அவர் எண்ணினார். பணமும், சொத்தும் சேர்ப்பதிலேயே அவரது முழு கவனமும் இருந்தது.

ஒரு வருடம் கழித்து அந்த ஞானி மீண்டும் அந்த ஊருக்கு வந்தார். இம்முறை தொழிலதிபர் உயிருடன் இல்லை. அவரது மகன் கடையை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். மகன் துயரத்துடன் ஞானியிடம்,
“என் தந்தை மாரடைப்பால் இறந்தார். அவர் மோட்சம் அடைய வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அதற்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான்.

அதற்கு ஞானி அமைதியாக,
“உன் தந்தை இன்னும் விடுதலை பெறவில்லை. அவர் உங்கள் வீட்டைக் காக்கும் நாயாக மறுபிறவி எடுத்துள்ளார்,” என்றார்.

அவர்கள் வீட்டிற்குச் சென்றபோது, அந்த நாய் மனிதன் போல மனவேதனையுடன் பேசுவது போல் தோன்றியது:
“என் வாழ்க்கை முழுவதும் என் குழந்தைகளுக்காகச் சொத்துகளைச் சேர்த்தேன்; அவற்றைக் காக்கவே உழைத்தேன். இப்போது அவற்றைக் காக்கும் நாயாகவே பிறந்துள்ளேன். என் பற்றுதலே என்னை இவ்வாறு கட்டிப்போட்டது.”

இந்த நிகழ்வு மகனின் மனதை உலுக்கியது.

ஒழுக்கம்:
வாழ்க்கையை செல்வச் சேர்த்தலும், பற்றுதலும் மட்டுமே நிரப்பினால், மரணம் கூட நமக்கு சுதந்திரம் அளிக்க முடியாது.
உண்மையான செல்வம் பணத்தில் இல்லை — அது ஞானத்திலும், பற்றின்மை மனதிலும் தான் உள்ளது.

29,மழைக் காலத்தில் நடந்த ஒரு சிறிய கதை 

ஒரு கடுமையான மழைக்காலத்தில் ராஜா கணேசன் மற்றும் அவரது மனைவி ஒரு சிறிய வீட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். வெளியே அடைமழை கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அப்போது யாரோ கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

“வீட்டில் இடம் மிகவும் குறைவு. யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம்,” என்று ராஜா கணேசன் தனது மனைவியிடம் கூறினார்.

ஆனால் மனைவி கதவைத் திறந்து பார்த்தபோது, வெளியில் நின்றிருந்தவர்கள் அவர்களுக்கு அறிமுகமானவர்கள். ஒருவரின் பெயர் தாமஸ், மற்றொருவர் நாகராஜ். அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தார்கள்.

இப்போது வீட்டில் நான்கு பேர் இருந்தார்கள். அதற்குள் மீண்டும் கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. இந்த முறை “திறக்க வேண்டாம்” என்று உள்ளே இருந்த நாகராஜ் கடுமையாகச் சொன்னார்.

அவர் கூறினார்:
“ரயிலில் முன்னதாக ஏறி உட்கார்ந்தவர்கள், பின்னால் வருபவர்களுக்கு இடம் கொடுக்க மாட்டார்கள். அது மனிதர்களின் இயல்பு.”

ஆனால் ராஜா கணேசன் அந்த வார்த்தைகளை ஏற்கவில்லை. அவர் கதவைத் திறந்தார். வெளியே ஒரு கழுதை நின்றிருந்தது.

அதைப் பார்த்தவுடன் உள்ளே இருந்த அனைவரும் எதிர்த்தார்கள்.
“மனிதர்களுக்கே இங்கே இடம் இல்லை. எப்படி இந்த கழுதையை உள்ளே அனுமதிக்கலாம்?” என்று கேட்டார்கள்.

அப்போது ராஜா கணேசன் அமைதியாகச் சொன்னார்:
“சரி, கழுதை உள்ளே இருக்கட்டும். நான் வெளியே நின்றுக்கொள்கிறேன்.”

அவர் வெளியே செல்ல முயன்றபோது, அந்த கழுதை அவரை கவ்வி இழுத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றது. அதைத் தொடர்ந்து மற்றவர்களும் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தார்கள்.

அவர்கள் அனைவரும் வீட்டிற்கு வெளியே வந்த சில நொடிகளுக்குள் ஒரு பெரிய இடி அந்த வீட்டைத் தாக்கியது.

வீட்டின் உள்ளே இருந்த இடமே சிதறி விழுந்தது. அவர்கள் உள்ளே இருந்திருந்தால், யாரும் உயிருடன் இருக்க முடியாது.

அப்போது எல்லோரும் உணர்ந்தார்கள்:
சில நேரங்களில் மனிதர்களைவிட மிருகங்களுக்கே நல்ல அறிவும் உணர்வும் இருக்கும்.

நான் சின்ன வயசுல இருந்தப்போ, என் பாட்டி எனக்கு நிறைய கதைகள் சொல்லுவாங்க. இப்போ கொஞ்சம் வித்தியாசமா சில கதைகள் சொல்றேன். ஆனா இந்தக் கதையை அவங்க சொன்ன மாதிரியே சொல்றேன். 

ஒரு கிராமத்துல ஒரு பணக்காரப் பெண் இருந்தாங்க. அவங்களுக்குப் பணப் பற்றாக்குறை இல்ல, ஆனா ரொம்ப கஞ்சத்தனம். அவங்களுக்கு வெற்றிலை சாப்பிடுற பழக்கம் இருந்துச்சு. 

ஆனா, கிராமத்துல தினமும் வெற்றிலை கிடைக்காது. அந்த கிராமத்துல இருந்து பத்து கிலோமீட்டர் தூரத்துல ஒரு கடை இருந்துச்சு. அவங்க வாரத்துக்கு ஒரு தடவைதான் வெற்றிலை கொண்டு வருவாங்க. 

அவ வெற்றிலையைக் கொண்டுவந்து வாழையிலைக்குள்ள அழகாக மடிச்சு வச்சு வச்சுடுவாங்க. ஒவ்வொரு தடவையும் அவங்க வெற்றிலை சாப்பிடணும்னு நினைச்சப்போ, மூட்டையைத் திறந்து கடைசியில கொஞ்சம் பழைய வெற்றிலையை எடுத்து, அதில் சுண்ணாம்பு தடவி வாயில போட்டுக்குவாங்க. 

ஆனா அவங்க ஒரு மென்மையான, புதிய வெற்றிலையை எடுத்து சாப்பிட்டதில்லை. கடைசி வரைக்கும் பழைய வெற்றிலையை மென்று சாப்பிடுவாங்க. 

இந்த சின்ன சம்பவம் இன்னைக்கும் என் மனசுல இருக்கு.

Lion Raja Ganesan