salary ,சம்பளம் salt

 

Today, salt is a commodity that no one bothers to steal.

But once upon a time, under British rule, salt was so heavily taxed that it cost nearly 20 percent of a monthly salary—and even then, the British could not control it. To enforce their monopoly, they built a 2,700-kilometer-long salt fence across India, protected by 50,000 guards. The cost was enormous, and the cruelty even worse. Families were divided—sometimes a father had to walk five kilometers just to see his daughter on the other side.

This salt fence was one of the most inhuman acts in British history. The British themselves knew it was shameful, so they avoided recording it officially, but a few honest officers documented it in their diaries. Only one such record was later published in Tamil, which I read—and I could never forget it. That is why I am writing this post.

The British East India Company first removed India’s kings, turning the land into an English colony. Later, direct rule began. After Robert Clive’s death, his son cleared out the remaining small rulers in South India. But the British, used to luxury, demanded huge sums of money. They treated people like beasts, imposing taxes so heavy that even death was cheaper than survival. Unable to finance themselves, they looted India.

The fence was guarded ruthlessly, and women trying to cross it faced unspeakable abuse. Shashi Tharoor, in his writings, has described how the British pushed India into centuries of darkness. Before them, under Islamic rule, Muslims and Brahmins together upheld justice through Manu Niti. But the British disrupted everything—even trade in salt. They imposed absurd laws: for instance, donkey dung could not be sold in a bullock cart, yet they themselves profited from salt.

History shows that the world runs on business. America, for example, invented iodized salt not merely for health but also to strengthen capitalist interests against communism. Surplus production always finds a market—corn became popcorn in theaters, potatoes were forced into diets, and so on.

Even today, pani puri often uses “Himalayan pink salt” sourced from Pakistan, famous for its unique taste. If an item is sold at the same price worldwide, it signals an international standard—but those standards are often set to benefit global corporations. When desserts cost the same in America and India, it is not coincidence but corporate policy.

In my region, no meal on a banana leaf begins without a pinch of salt being placed first. That tradition, too, comes from this long and bitter history.

https://www.youtube.com/watch?v=NXlAYFpiwSo

 

Salt is not naturally produced in America or England, as the climate there is unsuitable. In countries like Australia, salt is found in rocks, and people once searched for it as though on a treasure hunt. Salt has been an important resource since ancient times, even during the reign of Chandragupta Maurya, who ruled India from 324 to 300 BC. A one-fifth tax was imposed on salt. His advisor Kautilya, in the Artha Shastra, appointed a special officer for salt tax, just as he gave instructions on when elephants should be bathed or which widows should be included in the intelligence service. This officer was called Lavanadhyaksha. He imposed the first salt tax in India.

During the Mughal era in Bengal, salt tax was collected at 5% from Hindus and 2.5% from Muslims. When the goods crossed the coast, another customs duty was added.

In 1756, the Nawab of Bengal expelled the East India Company from Calcutta. The next year, Robert Clive marched a hundred miles to recapture it. At Plassey, he defeated the Nawab with the help of traitors. The Nawab’s relative, who had been bribed, wrote to Clive:

“Your powerful mob, under the guise of merchants, is extorting goods from farmers—salt, betel nut, ghee, rice, reeds, bamboo fiber, fish, sacks, ginger, sugar, tobacco, opium, cardamom, and more—at low prices.”

Only a few traders who were permitted to trade under British rule prospered, and some of their descendants still dominate commerce today. It was not kings but merchants—especially the Chettiars—who grew wealthy, since they were allowed to trade salt, cardamom, tobacco, rice, and other commodities across British territories.

There also existed a trading community called the Salt Kuravars, who bartered goods. They carried loads from one region to another, selling stews, onions, bangles, ropes, and even nose-ropes for cattle. Because the British could not effectively collect taxes from such itinerant traders, they declared them a criminal tribe. Thus, a once-thriving trading community was reduced to a nomadic tribe—a historical injustice committed by the British.

Robert Clive brought all the salt-producing areas of Bengal under his control. He ordered Mir Jafar, whom he installed as Nawab, to pay him 23.4 lakh rupees as a bribe and 3 lakh rupees annually. By the age of thirty-three, Clive had become the richest man in England—through what was essentially theft in India. Overcome with guilt, Mir Jafar eventually fled. His successor, Mir Qasim, agreed to pay 50 lakh rupees per year.

To reward himself and his supporters—Englishmen, missionaries, doctors, soldiers, and others—Clive created an exclusive syndicate company of sixty-one members. They imposed heavy taxes on commodities such as tobacco, cardamom, cloves, and pepper, extracting enormous profits.

Under British rule, new systems of monopoly emerged. For example, licenses were issued for selling kerosene, but only in hand-pulled two-wheeled carts. Similarly, restrictions were placed on salt trading, wholesale trade, and even cattle cart trade, which was limited to carts drawn by two oxen.

Clive took his vast fortune back to London, where he built a luxurious mansion and created a loyal Senate. But England itself was steeped in corruption and bribery, making governance difficult. New laws were eventually passed banning expensive gifts, and tax exemptions were restricted to those who had lived in India for more than five years.

According to a 1773 English report, salt worth 40 lakh rupees was smuggled by Robert Clive himself. Returning to England as a wealthy man at forty-nine, he could not live peacefully. Investigations were opened against him, and his drug addiction worsened. Suffering from unbearable stomach pain, he committed suicide by cutting his throat with a penknife. Because he had killed himself, he was denied burial in consecrated ground and was instead placed in an unmarked grave.

In 1780, Lord Hastings brought salt production and taxation under direct government control, and this system continued until the British left India. The Malangis, who had been salt workers under Muslim rule in North India, were removed from their salt pans and replaced with tenants, overseen by district officers, because salt was in great demand abroad.

During this period, companies like Tata entered the salt industry. The Tata Group, originally created under British patronage, was also involved in exporting products like opium and cannabis to China. Their history is separate from that of indigenous Indian traders.

A study from that era shows how valuable salt was: a family’s yearly salt expenses equaled two months’ salary—that is, one-sixth of annual income. This explains why salt was often kept outside shops in bulk. Eventually, Indians overcame their dependence on foreign salt by greatly expanding domestic production.

The Salt Business in 18th-Century India

In the days when the Honourable East India Company held sway over the lands of Hindustan, salt was not merely a seasoning for the pot, but a treasure more precious than gold to the common people. The Company men, accustomed to fine living in their island home, soon discovered that the revenues of conquered provinces would not suffice to maintain their luxury. They sought new ways of filling their coffers, and salt, that humble necessity of life, became their chosen instrument.

At first, a duty was laid upon salt, so heavy that it swallowed near one-fifth of a man’s monthly wage. Yet even that was not enough to satisfy the hunger of the Company. To secure their monopoly, they raised a great barbed fence across the land—stretching nearly seventeen hundred miles, guarded by fifty thousand men. This fence did not merely divide field from field; it sundered father from daughter, brother from sister. Villagers were compelled to walk miles upon miles to see their kin, for the fence cut through homestead and hamlet alike.

Those who dared to cross were treated with the utmost cruelty. Women bore the brunt of indignity, and the poor who smuggled a handful of salt for their children were flogged or worse. The English themselves were ashamed to set down the whole truth in their records, yet stray entries in official diaries, later published by honest men, reveal the harshness of that time.

The Company, having swept away the native princes after the days of Clive, ruled directly and drained the country of its wealth. What could not be taken in silver or land was wrested in tax, and salt became both the chain and the symbol of India’s bondage.

Thus was salt, the simplest of gifts from the earth, turned into an instrument of oppression. For the Indian, it was not merely a matter of taste, but of survival. And for the Company, it was the price of empire.

 

Today, salt is a commodity that no one bothers to steal.

But once upon a time, under British rule, salt was so heavily taxed that it cost nearly 20 percent of a monthly salary—and even then, the British could not control it. To enforce their monopoly, they built a 2,700-kilometer-long salt fence across India, protected by 50,000 guards. The cost was enormous, and the cruelty even worse. Families were divided—sometimes a father had to walk five kilometers just to see his daughter on the other side.

This salt fence was one of the most inhuman acts in British history. The British themselves knew it was shameful, so they avoided recording it officially, but a few honest officers documented it in their diaries. Only one such record was later published in Tamil, which I read—and I could never forget it. That is why I am writing this post.

The British East India Company first removed India’s kings, turning the land into an English colony. Later, direct rule began. After Robert Clive’s death, his son cleared out the remaining small rulers in South India. But the British, used to luxury, demanded huge sums of money. They treated people like beasts, imposing taxes so heavy that even death was cheaper than survival. Unable to finance themselves, they looted India.

The fence was guarded ruthlessly, and women trying to cross it faced unspeakable abuse. Shashi Tharoor, in his writings, has described how the British pushed India into centuries of darkness. Before them, under Islamic rule, Muslims and Brahmins together upheld justice through Manu Niti. But the British disrupted everything—even trade in salt. They imposed absurd laws: for instance, donkey dung could not be sold in a bullock cart, yet they themselves profited from salt.

History shows that the world runs on business. America, for example, invented iodized salt not merely for health but also to strengthen capitalist interests against communism. Surplus production always finds a market—corn became popcorn in theaters, potatoes were forced into diets, and so on.

Even today, pani puri often uses “Himalayan pink salt” sourced from Pakistan, famous for its unique taste. If an item is sold at the same price worldwide, it signals an international standard—but those standards are often set to benefit global corporations. When desserts cost the same in America and India, it is not coincidence but corporate policy.

In my region, no meal on a banana leaf begins without a pinch of salt being placed first. That tradition, too, comes from this long and bitter history.

Robert Clive brought all the salt-producing areas of Bengal under his control. He ordered Mir Jafar, whom he installed as Nawab, to pay him 23.4 lakh rupees as a bribe and 3 lakh rupees annually. By the age of thirty-three, Clive had become the richest man in England—through what was essentially theft in India. Overcome with guilt, Mir Jafar eventually fled. His successor, Mir Qasim, agreed to pay 50 lakh rupees per year.

To reward himself and his supporters—Englishmen, missionaries, doctors, soldiers, and others—Clive created an exclusive syndicate company of sixty-one members. They imposed heavy taxes on commodities such as tobacco, cardamom, cloves, and pepper, extracting enormous profits.

Under British rule, new systems of monopoly emerged. For example, licenses were issued for selling kerosene, but only in hand-pulled two-wheeled carts. Similarly, restrictions were placed on salt trading, wholesale trade, and even cattle cart trade, which was limited to carts drawn by two oxen.

Clive took his vast fortune back to London, where he built a luxurious mansion and created a loyal Senate. But England itself was steeped in corruption and bribery, making governance difficult. New laws were eventually passed banning expensive gifts, and tax exemptions were restricted to those who had lived in India for more than five years.

According to a 1773 English report, salt worth 40 lakh rupees was smuggled by Robert Clive himself. Returning to England as a wealthy man at forty-nine, he could not live peacefully. Investigations were opened against him, and his drug addiction worsened. Suffering from unbearable stomach pain, he committed suicide by cutting his throat with a penknife. Because he had killed himself, he was denied burial in consecrated ground and was instead placed in an unmarked grave.

In 1780, Lord Hastings brought salt production and taxation under direct government control, and this system continued until the British left India. The Malangis, who had been salt workers under Muslim rule in North India, were removed from their salt pans and replaced

with tenants, overseen by district officers, because salt was in great demand abroad.

During this period, companies like Tata entered the salt industry. The Tata Group, originally created under British patronage, was also involved in exporting products like opium and cannabis to China. Their history is separate from that of indigenous Indian traders.

A study from that era shows how valuable salt was: a family’s yearly salt expenses equaled two months’ salary—that is, one-sixth of annual income. This explains why salt was often kept outside shops in bulk. Eventually, Indians overcame their dependence on foreign salt by greatly expanding domestic production.

The Story of Salt Transport in India

In 1803, Chowkis were created as customs officers, stationed at toll booths. They were known as Rovana Chowkis. These officers were unpaid and notorious for corruption, often harassing traders, especially women carrying head-loads of goods. They engaged in crimes such as molestation and false accusations. In some cases, salt pots were deliberately planted in front of houses, and the residents were accused of smuggling.

Later, Alan Octavian Hume—the same man who founded the Indian National Congress in the Sanskrit Mandapam—took charge as commissioner in 1868. He supervised the repair of barbed wire fences, damaged by rains and floods, sometimes patching them with plants or whatever material was available.

After him came G.H.M. Patton (1870–1876), who maintained 116 miles of customs fences in the Sutlej area. Before him, G.H. Smith

had planted “living fences”—rows of thorny shrubs—from the Himalayas to Orissa. Some of these trees actually grew, forming natural barriers. These fences, however, were deliberately omitted from official histories, much like the records of the East India Company’s offices, likely because they reflected badly on the colonial administration.

The last customs officer to record these details was W.S. Kalshe. His report noted:

·        410 miles of living green shrub fence

·        300 miles of mixed living and dry fence

·        470 miles of dry fence

·        6 miles of stone fence

·        33 miles of incomplete fence

In total, more than 1,500 miles of thorn bush fences, 12 feet wide, were constructed across India to enforce salt duties. However, the costs of maintaining these barriers eventually exceeded the revenue collected, and the project was abandoned.

In Punjab, vast natural deposits of salt—around 70,000 million tons—were found in sand dunes. The British mined these heavily, though much of it now lies in present-day Pakistan.

Just as the Karupatti Train carried palm products in South India, the Salt Train was introduced in Gujarat to transport salt from the Sambhar Lake, one of the largest natural salt sources.

This background made Gandhi’s Salt Satyagraha (1930) all the more powerful. He urged people to make their own salt, just as they spun their own cloth. Ordinary households boiled saltwater in pots to extract salt. Gandhi himself walked for 22 days during the Salt March, spreading the movement across villages. More than 200 protesters were brutally tortured by the British, yet the movement exposed the cruelty of colonial policies.

Ironically, many Europeans who joined the customs service did so out of a love for adventure and hunting, while many Indians recruited had

criminal records. The British themselves recorded the scandals of illicit relationships and corruption within the system.

Looking further back, salt had always been central to India’s prosperity. In the 16th century, during the reign of Mughal Emperor Akbar (Jalaluddin Muhammad Akbar), India produced nearly a quarter of the world’s salt. This abundance contributed to the country being called the “Golden Bird.”

#உப்பு_வரி

இன்று மளிகைக் கடைகளில் கடைக்கு வெளியே சாக்குமூட்டையில் கேட்பாரற்றுக் கிடக்கும் உப்பு ஒரு காலத்தில் எவ்வளவு பெரிய வணிக பொருள் என்பதை இரண்டு நாட்களாக தேடி அலைந்தேன் #அமெரிக்காவிலும் #இங்கிலாந்திலும் உப்பு விளையாது அதற்குரிய தட்பவெட்பம் அங்கு இல்லை #ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளில் #படிமமாக_பாறைகளில் உப்பு இருக்கும் அதை தேடி புதையல் வேட்டை போல அலைந்திருக்கிறார்கள் மன்னர்கள் காலத்திலும் உப்பு முக்கியமான ஆதாரமாக இருந்திருக்கிறது

இந்தியாவை கிமு 324 முதல் 300 வரை ஆண்ட மௌரிய #சந்திரகுப்தர் ஆட்சியில் உப்பின் மீது ஐந்தில் ஒரு பங்கு வரி விதிக்கப்பட்டது

அவரின் ஆலோசகர் கௌடில்யர் #அர்த்த_சாஸ்திரத்தில் யானைகளை எப்போது குளிக்க வைக்க வேண்டும் எந்தவகையான விதவைகளை உளவுத்துறையில் சேர்க்க வேண்டும் என்பவை போல உப்பு வரிக்காக தனியாக ஒரு அதிகாரியை நியமித்திருக்கிறார்கள்

அவருக்குப் பெயர்

#லவனதியாசா இந்தியாவின் முதல் உப்பு வரி இவர்தான் விதித்தார்

வங்காளத்தில் முகலாயர் காலத்தில் உப்பு வரி இந்துக்களுக்கு 5 சதவீதமாகவும் இஸ்லாமியர்களுக்கு இரண்டரை சதவீதமாகவும் வசூலிக்கப்பட்டது அது கரையை கடக்கும்போது மீண்டும் ஒரு சுங்க வரி வசூலிக்கப்பட்டது

1756 வங்காளத்தின் நவாப் கல்கத்தாவிலிருந்து கம்பெனியை விரட்டி அடித்தார் அடுத்த வருடம் ராபர்ட் கிளைவ் கல்கத்தாவுக்கு நூறு மைல் வடக்கே பிளாசிப் போரில் நவாப் இராணுவத்தைக் கொண்டு அவரை வீழ்த்தினார் பணத்திற்காக விலை போன நவாபின் உறவினர்

ராபர்ட் கிளைவ் க்கு எழுதிய கடிதத்தில்

உங்கள் அதிகாரம் படைத்த பெருங்கூட்டம் வியாபாரிகள் என்ற போர்வையில் உப்பு,பாக்கு, நெய், அரிசி,.நாணல்,நார் மூங்கில், மீன் ,சாக்குப் பைகள் ,இஞ்சி, சர்க்கரை, புகையிலை, ஓபியம், ஏலக்காய் ,போன்ற பொருள்களை விவசாயிகளிடம் வலுக்கட்டாயமாக குறைந்த விலைக்கு அபகரித்துக் கொள்கிறார்கள் என்று முறையிடுகிறார்

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் வியாபாரம் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்ட சில குடிகள் தான் இன்றைய வரை வியாபாரத்தில் கொடிகட்டி பறக்கிறார்கள் #செட்டிநாட்டு_அரசர் என்று சொல்பவர்_யாரும்

படை நடத்திய மன்னர்கள் அல்ல ஆங்கிலேயனுக்கு அதிக வரி கொடுத்த வியாபாரிகள் இந்தியாவிலிருந்து

ஆங்கிலேயரின் பிற பகுதிகளுக்கு உப்பு ஏலக்காய் புகையிலை நெல் அரிசி போன்றவற்றை வியாபாரம் செய்ய அனுமதி பெற்ற செட்டியார்கள் தான் பெரும் பணக்காரராக மாறினார்கள் #உப்பு_குறவர் என்ற ஒரு இனம் இந்தியாவில் வாழ்ந்தது அவர்கள் பண்டமாற்று செய்வார்கள் தலைச்சுமை வியாபாரிகள் ஒரு பகுதியிலிருந்து இன்னொரு பகுதிக்கு அங்கே கிடைக்கும் பொருள்களை சுண்டவத்தல் முதல் சிறிய வெங்காயம் போன்ற சமையலுக்குத் தேவையான பொருள்களுடன், அன்றைய பெண்கள் அணிந்த வளையல்கள் கயிறு வகைகள் மாடுகளுக்கு கட்டப்படும் மூக்கணாங்கயிறு போன்றவற்றை ஊர் ஊராகச் சென்று விற்பனை செய்து வந்தார்கள் ,ஆங்கிலேயர் இவர்களிடம் ஒழுங்காக வரி வசூலிக்க முடியாது என்பதை அறிந்து அவர்களை குற்றப் பரம்பரையாக அறிவித்தார்கள் ஒரு வியாபார இனம் இன்றைக்கு நாடோடியாக போனது ஆங்கிலேயர் செய்த வரலாற்றுத் துரோகம்,

வங்காளத்தில் உப்பு விளையும் பகுதிகள் அனைத்தையும் ராபர்ட் கிளைவ் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான் அவன் நியமித்த மிர் ஜாபர் 23 லட்சத்து 40 ஆயிரம் ரூபாய் லஞ்சமாக ஆண்டுக்கு 3,00,000 வருடாந்திர வாடகை ஆகவும் வழங்க வேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டான் முப்பத்தி மூன்று வயதில் ராபர்ட் கிளைவ் இங்கிலாந்தின் பெரும் பணக்காரன் ஆகி விட்டான் அதற்கு அவன் இந்தியாவில் மேற்கொண்ட வியாபாரம் என்ற பெயரில் திருட்டு காரணமாக அமைந்தது

*மிர் ஜாபர் மனசாட்சி உறுத்தியதால் நாட்டை விட்டு ஓடி விட்டார் அதன் பிறகு *மீர் காசிம் பதவியேற்றார் இவரும் ஆண்டுக்கு 50 லட்சம் வெள்ளில் கொடுக்க ஒத்துக் கொண்டார்

ராபர்ட் கிளைவ் தனக்கு உதவியாக இருந்த நீண்டகாலம் இந்தியாவில் வேலை செய்த ஆங்கிலேயருக்கு தன்னைப்போல அவர்களுக்கும் ஊதியம் கொடுக்க முடிவு செய்தார் அதற்காக உருவாக்கப்பட்டது தான் exclusive company

இது ஒரு சிண்டிகேட் கம்பெனி அறுபத்தி ஒரு ஊழியர்கள் இதில் மதபோதகர் மருத்துவர் ராணுவ வீரர் போன்றவர்கள் இருந்தனர் இவர்களின் லாபத்திற்காக இந்தியாவில் #புகையிலை #ஏலக்காய் #கிராம்பு #மிளகு போன்ற தானியங்களுக்கு அதிக வரி விதித்து நிறைய லாபம் பெற்றுக் கொண்டனர்

மண்ணெண்ணெய் உப்பு வியாபாரம் செய்பவர்களுக்கு ஆங்கிலேயரின் நேரடி ஆட்சியில் வழங்கப்பட்ட லைசென்ஸ் நுட்பமானது இரண்டு சக்கரம் பொருத்திய #கையால்_இழுக்க_கூடிய_வண்டிக்கு தான் #மண்ணெண்ணை விற்க அனுமதி கொடுத்தார்கள் உப்பு வியாபாரம் மொத்த வியாபாரம் #ரெட்ட_மாட்டு_வியாபாரம் என்ற ஜாதி உட்பிரிவு எல்லாம் அப்போது வந்ததுதான் ஆங்கிலேயர் இரண்டு மாடு பூட்டி மாட்டு வண்டியில் வியாபாரம் செய்ய சிலருக்குத்தான் அங்கீகாரம் கொடுத்தார்கள்

ராபர்ட் கிளைவ் இந்தியாவில் சுருட்டியது எல்லாம் லண்டன் கொண்டுபோய் ஆடம்பர பங்களா ஒன்று கட்டிக்கொண்டான் அங்கு தனக்கு ஆதரவான செனட் உறுப்பினர்கள் உருவாக்கிக் கொண்டார் மீண்டும் இந்தியா திரும்பிய போது இங்கே நிலைமை

ஊழல் லஞ்சம் என ஆட்சி செய்ய முடியாத அளவுக்கு அவரின் வழிவந்த ஆங்கிலேய நிலைமையை மோசமாக வைத்திருந்தார்கள் திடீரென புது புது சட்டங்களை போட்டார் அவை விலை உயர்ந்த அன்பளிப்பு தடை செய்யப்படும் வரிவிலக்கு சலுகைகள் ஐந்து வருடங்களுக்கு மேல் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சலுகை என்பது போல இருந்தது

1773 கணக்குப்படி 40 லட்ச ரூபாய் மதிப்புள்ள உப்பு ராபர்ட் கிளைவ் மூலம் கடத்தி வைக்கப்பட்டதாக ஆங்கில அறிக்கை சொல்கிறது

நாற்பத்தி ஒன்பது வயதுக்குள் இங்கிலாந்தில் பெரும் பணக்காரனாக நாடு திரும்பிய கிளைவ் நிம்மதியாக வாழ முடியவில்லை எதிரான விசாரணைகள் தொடர்ந்தன அளவுக்கதிகமான போதைப்பழக்கம்

வயிற்று வலி தாங்காமல் தன்னைத் தானே பேனா கத்தியால் கழுத்தை அறுத்துக்கொண்டுஆடம்பர பங்களாவில் இறந்து போனான் அவன் கேட்ட கல்லறைத் தோட்டத்தில் இடமளிக்கவில்லை தற்கொலை செய்து கொண்டான் என்பதை காரணம் காட்டி அடையாளம் இல்லாத ஒரு கல்லறையில் புதைக்கப்பட்டார்

1780 ஹெஸ்டிங்ஸ் பிரபு உப்பு தயாரிப்பையும் வரி வசூலையும் நேரடி அரசு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார் பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டு போகும் வரை இந்த நிலைமை நீடித்தது வட இந்தியாவில் உப்பளங்களில் இஸ்லாமியர் ஆட்சியில் உப்பு தயாரிப்பில் ஈடுபட்டு வந்த #மலாங்கி கள்

உப்பளங்கள் இருந்து அகற்றப்பட்டு குத்தகைக்கு விடப்பட்டு குத்தகைதாரர் இடம் இவர்கள் வேலை செய்யும் நிலைமையை உருவாக்கினார் மாவட்டம் வாரியாக முகமை ஏஜென்சிஸ் தனி அதிகாரி என கண்காணிக்கப்பட்டது காரணம் இந்தியாவுக்கு வெளியே உப்புக்கு அதிக கிராக்கி இருந்தது இந்த காலத்தில்தான் டாடா போன்ற கம்பெனிகளும் உப்பு வியாபாரத்திற்கு வந்தன உற்பத்தியிலும் கால்பதித்தது உற்பத்திக்கு சீனாவுக்கு கஞ்சா ஓபியம் போன்ற வஸ்துக்களை உற்பத்திசெய்து ஏற்றுமதி செய்ய ஆங்கிலேயரால் உருவாக்க பட்டதுதான் டாடா குழுமம் இவர்கள் இந்தியர் அல்ல தனி வரலாறு நிற்க

உப்பின் விலையை நீங்கள் உணர வேண்டும் என்றால் அன்றைய ஆய்வு இப்படி சொல்கிறது ஒரு குடும்பத்தில் 2மாத ஊதியம் ஓராண்டு கான உப்பின் செலவாக கணக்கிடப்படுகிறது அப்படி என்றால் வருட குடும்ப வருமானத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கு உப்புக்கு இப்போது தெரிகிறதா உப்பு ஏன் கடைக்கு வெளியே கிடக்கிறது என்று அவ்வளவு வன்மம் ஆங்கில என்மேல் உற்பத்தியை பெருக்கி தன் ஆற்றாமையை போக்கிக் கொண்டனர் இந்திய மக்கள்

1803 இல் உருவாக்கப்பட்ட #சௌக்கி

இவர்கள் சுங்கச்சாவடியை கண்காணிப்பாளர்கள் யாரும் ஏமாற்றி போகக்கூடாது என்பதற்காக முள் வேலி அமைக்கப்பட்டது அவற்றின் பெயர் #ரோவானா_சௌக்ககிகள் என்ற சுங்க அதிகாரிகள் உள்ளூரில் தரம்கெட்ட ரவுடிகளாக தேர்வு செய்யப்பட்டார்கள் இவர்களுக்கு ஊதியம் தரப்படவில்லை அவர்கள் பெண் தலைச்சுமை வியாபாரிகளை மானபங்கம் வன்புணர்வு போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள் இன்றைக்கு வீட்டிற்கும் கஞ்சாவை வைத்து வழக்குப் போடுவதை கேள்விப்பட்டிருப்போம் அன்று வீட்டிற்கு முன் உப்பை கலயங்களை வைத்துவிட்டு

வீட்டிலிருந்து எடுத்ததாக

பொய்வழக்கு போட்டதாக உயர் அதிகாரிக்கு புகார்கள் சென்றிருக்கிறது

காங்கிரஸ் கட்சியை சமஸ்கிருத மண்டபத்தில் துவங்கிய அதே ஆலன் ஆட்டோ ஹியும்

1868 முதல் ஆணையராக பொறுப்பேற்கிறார் இவர் காலத்தில்தான் மழையிலும் வெள்ளத்திலும் பாதிக்கப்பட்ட முள் வேலிகளை சப்பாத்திக்கள்ளி செடிகளை கொண்டு சரி செய்கிறார்

இவருக்குப் பின்பு வந்த ஜி ஹெச் எம் பாட்டன் 1870 லிருந்து 1876 வரை இவர் காலத்தில் வேலையை விரும் பராமரிப்பு மட்டுமே செய்கிறார் சட்லஜ் பகுதியில் 116 மைல்களுக்கு வேலியை நீட்டிப்பு செய்கிறார் அதற்கு முன்பு இருந்த ஜிஹெச் ஸ்மித் இமயமலையிலிருந்து ஒரிசா வரைக்கும் உயிருள்ள வேலிகளை உருவாக்கினார்கள் அவர்கள் நட்ட மரங்கள் துளிர் விட்டதாக குறிப்புகள் இருக்கிறது இவை எல்லாம் சுங்க வரியில் இருந்து மக்கள் தப்பிக்காமல் இருக்க செய்யப்பட்ட வேலைகள் இந்த உயிருள்ள வேலிகளை அவர்கள் வரலாற்றில் எங்கேயும் பதிவு செய்யவில்லை எப்படி கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் அலுவலகத்தை வரலாற்றில் இருந்து தொலைத்து விட்டார்களோ அதேபோல இந்த முள்வேலி ஆவணங்களில் இருந்து அகற்றப்பட்டு இருக்கிறது

அவர்களே வெட்கப்பட்டு இந்த வேலையை செய்து இருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்

இறுதியாக சுங்க அதிகாரியாக பதவி வகித்தவர் டபிள்யூ எஸ் கால்ஷே

சுங்க வேலி குறித்த இவரின் பதிவு

உயிருள்ள பச்சை புதர் வேலி 410 மைல்கள் உயிருள்ளதும் காய்ந்ததும் கலந்த வேலி 300 மைல்கள்

காய்ந்த வேலி 470 மயில்கள்

கல்வேலி ஜோடிக்கப்பட்ட கற்கள் 6 மயில்கள்

முழுமையற்ற வேலி 33 மயில்கள்

மொத்தம் 1500 மைல்கள் சுங்க வரிக்காக நாட்டுக்குள்ளேயே 12 அடி அகலம் கொண்ட முள் புதரை வேலியை பராமரித்து வருகிறார்கள் இதற்கான செலவு வரவை விட அதிகமாக போனதால் கைவிடப்பட்டதாக குறிப்பும் எழுதி இருக்கிறார்கள்

பஞ்சாபில் நீளமான குன்றுகள் கடல் உள்ளே இருந்தன அவைகளில் 70 ஆயிரம் மில்லியன் டன்கள் உப்புப் படிவங்கள் வடிவத்தில் இருந்தன அதனையும் ஆங்கிலேயன் முடிந்தவரை வெட்டி எடுத்தான் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவை இப்போது பாகிஸ்தான் எல்லையில் இருக்கிறது

பனைமரம் அதிகம் இருந்த தென்னிந்தியாவில் #கருப்பட்டி_ரயில் பதநீரை ஏற்றிச் சென்றது போல குஜராத்திலும் சம்பர் ஏரியில் அதிகமாக உற்பத்தியான உப்பை கொண்டு செல்ல #உப்பு_ரயில் இயக்கப்பட்டது

காந்தியின் உப்பு சத்தியாக்கிரகம் நேர்த்தியாக கட்டமைக்கப்பட்டது உப்பை நீங்களே தயாரித்துக் கொள்ளுங்கள் உப்பு நீரை பானையில் வைத்து உப்பு தயாரிக்கலாம் ராட்டையில் நூல்நூற்பதுபோல செயல்முறை மக்களிடம் எடுபட்டது வீடுகளில் உப்பு தயாரிக்க பட்டது அவர் 22 நாள் நடந்து கிளர்ச்சி செய்து விட்டுப் போய் விட்டார் ஆனால் 200க்கும் மேற்பட்ட போராட்டக்காரர்களை சித்திரவதை செய்தனர் ஆங்கிலேயர் அடிமைகள்

ஐரோப்பியர்கள் வேட்டை விரும்பிகள் ஆர்வமாக சுங்கச்சாவடி வேலைக்கு வந்தனர் ஆனால் இந்தியாவிலிருந்து இந்த வேலைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் அனைவரும் குற்றப் பின்னணி உடையவர்கள் குடும்பம் குடும்பமாக அங்கே இருந்தபோது நிறைய பெண்கள் முறைதவறி உறவு கொள்ளும் நிலை வந்தது இது குறித்து விவரமாக ஆங்கிலேயர்களே பதிவு செய்திருக்கிறார்கள் அது பதினாறாம் நூற்றாண்டின் கடைசி ஆண்டு. உலகின் மொத்த பொருட்களின் உற்பத்தியில் கால் பகுதி இந்தியாவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டது. இதே காரணத்திற்காக, இந்த நாடு தங்கப் பறவை என்று அழைக்கப்பட்டது. அப்போது, முகலாய பேரரசர் ஜலாலுதீன் முஹம்மது அக்பர் டெல்லியில் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தார்.

அவர் உலகின் பணக்காரப் பேரரசர்களில் ஒருவராக இருந்தார். மறுபுறம், பிரிட்டன் உள்நாட்டுப் போரினால் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் பொருளாதாரம் விவசாயத்தை சார்ந்தே இருந்தது. உலகின் மொத்த உற்பத்தியில் மூன்று சதவீதம் மட்டுமே அங்கு உற்பத்தி செய்யப்பட்டு வந்தது.

அந்த நேரத்தில் பிரிட்டனில், முதலாம் எலிசபெத் மகாராணி ஆட்சி செய்து வந்தார். ஐரோப்பாவின் முக்கிய வல்லரசுகளாக இருந்த போர்த்துகீசும் ஸ்பெயினும் வர்த்தகத்தில் பிரிட்டனைப் பின்னுக்குத் தள்ளின. வணிகர்கள் என்ற போர்வையில், போர்ச்சுகல் மற்றும் ஸ்பெயினின் வணிகக் கப்பல்களைக் கொள்ளையடிக்கும் கடல் கொள்ளையர்களாகவே திருப்தி அடைந்தனர் பிரிட்டிஷ்காரர்கள்.

அந்த நேரத்தில், திரை கடலோடி வணிகம் செய்து வந்த பிரிட்டிஷ் தொழிலதிபர் ரால்ஃப் ஃபிட்ச், இந்தியப் பெருங்கடல், மெசொப்பொத்தேமியா, பாரசீக வளைகுடா, தென்கிழக்கு ஆசியா ஆகிய நாடுகளுக்கு வணிக பயணங்களை மேற்கொண்டதில் இந்தியாவின் செழிப்பைப் பற்றி அறிந்து கொண்டார்.

ரால்ஃப் ஃபிட்சின் பயணம் மிக நீண்டது, அவர் பிரிட்டனுக்குத் திரும்புவதற்கு முன்பு அவர் இறந்ததாகவே கருதப்பட்டு, அவரது விருப்பத்தை நிறைவேற்ற முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. லெவண்ட் நிறுவனம் கிழக்கத்திய நாடுகளிலிருந்து மசாலா பொருட்களைப் பெற இரண்டு முறை முயன்று தோல்வியைத் தழுவியது.

இந்தியாவைப் பற்றிய ரால்ப் ஃபிட்சின் தகவல்களின் அடிப்படையில், பிரிட்டனில் இருந்து 200 க்கும் மேற்பட்ட செல்வாக்கு மிக்க மற்றும் தொழில்முறை வல்லுநர்களுடன், இந்தியாவை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்ற யோசனை, மற்றொரு பன்னாட்டு வணிகரான ஜேம்ஸ் லான்கஸ்டருக்கு வந்தது.

அவர் டிசம்பர் 31, 1600 அன்று ஒரு புதிய நிறுவனத்திற்கு அடித்தளம் அமைத்து, கிழக்கு ஆசியாவில் வர்த்தக உரிமையையும் ராணியிடமிருந்து பெற்றார். இந்த நிறுவனத்திற்குப் பல பெயர்கள் உள்ளன, ஆனால் இது கிழக்கிந்திய கம்பெனி என்று அழைக்கப்படுகிறது.