I have fond memories of reading. நான் படித்ததில் இனிமையான நினைவுகள்
1,The Value of True Beauty
During a sermon, Guruji called upon a young man to stand.
“Suppose you are walking on Marina Beach,” Guruji asked, “and a beautiful woman walks ahead of you. What will you do?”
The man replied, “I will admire her face and explore her beauty with my eyes.”
“Will you look back after she passes?” Guruji pressed.
The man smiled, “Yes, if my wife is not around.” The audience laughed.
Guruji then asked, “How long will you remember her face?”
“Ten or fifteen minutes,” the man admitted. “Until I see the next beautiful woman.”
Guruji nodded and then painted another picture:
“Imagine you are traveling from Chennai to Bangalore. I give you a parcel of books to deliver to a wealthy man there. When you reach his house, you see his riches—luxury cars, guards at the gate. Yet when you hand over the books, he himself comes out to greet you. He welcomes you in, serves you a delicious meal, and arranges for his driver to drop you safely at home. Even after you return, he calls to check if you reached safely. Now tell me, how long will you remember this man?”
The young man replied softly, “Guruji, I will never forget him. His kindness will remain in my memory until my last breath.”
Guruji turned to the crowd and said:
“A beautiful face is remembered only for a short time.
A beautiful personality is remembered for a lifetime.
This is the true mantra of life: value good actions over outward appearance. Cultivate inner beauty, kindness, and character. Such beauty never fades, and it inspires others forever.”
பிரசங்கத்தின் போது குருஜி ஒரு முப்பது வயது இளைஞனை எழுந்து நிற்கச் சொன்னார்.
“நீ மரீனா கடற்கரையில் நடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறாய் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது உன் எதிரே ஓர் அழகிய பெண் நடந்து வருகிறாள். அப்போது நீ என்ன செய்வாய்?”
“அவள் முகத்தைப் பார்த்து ரசிப்பேன். அவளது வளைவுகளைக் கண்களால் ஆராய்வேன்.”
“அவள் உன்னைக் கடந்து போய்விட்டால் திரும்பிப் பார்ப்பாயா?”
“மனைவி அருகில் இல்லையெனில் திரும்பிப் பார்ப்பேன்” (கூட்டத்தில் சிரிப்பு)
“அவளது அழகிய முகத்தை எவ்வளவு நேரம் நினைவில் வைத்திருப்பாய்?”
“ஒரு பத்துப் பதினைந்து நிமிஷம் - அடுத்த அழகிய பெண்ணைப் பார்க்கும் வரை நினைவில் வைத்திருப்பேன்”
“இப்படிக் கற்பனை செய்து பார் - நீ சென்னையிலிருந்து பெங்களூர் செல்கிறாய். நான் உன்னிடம் சில புத்தகங்கள் அடங்கிய பார்சலைக் கொடுத்து அதனை பெங்களூரில் வசிக்கும் ஒரு பெரிய மனிதரிடம் சேர்க்கச் சொல்கிறேன்.
நீ பெங்களூரில் புத்தகங்களைக் கொடுக்க அப்பெரிய மனிதனின் வீட்டிற்குச் செல்கிறாய்.
அந்த வீட்டைப் பார்க்கும்போது தான் உனக்கு அவர் எவ்வளவு பெரிய பணக்காரர் எனத் தெரிய வருகிறது.
வாசலில் 10 சொகுசுக் கார்கள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளன. 5 பேர் வாசலில் காவலுக்கு இருக்கிறார்கள்
நீ புத்தகப் பார்சலோடு வந்திருக்கும் தகவலை அவர்களிடம் சொல்லியனுப்புகிறாய்.
விஷயத்தைக் கேட்டதும் அப்பெரிய மனிதரே வெளியே வந்து முகமன் கூறி உன்னை வரவேற்கிறார்.
புத்தகப் பரிசை உன்னிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்கிறார். நீ திரும்பிச் செல்ல எத்தனிக்கையில் பணிவோடு உன்னை வீட்டுக்குள் வரும்படி சொல்கிறார். உன்னோடு அமர்ந்து சுடச்சுட விருந்து பரிமாறுகிறார்.
நீ விடை பெற எழுந்த போது “என் வீட்டிற்கு எப்படி வந்தீர்கள்?” எனக் கேட்கிறார். “மெட்ரோ ரயிலில் ஐயா” என நீ பதிலிறுக்கிறாய்.
அவர் தன் டிரைவரை அழைத்து உன்னை வீடு வரை விட்டு வரச் சொல்கிறார்
நீ வீட்டை நெருங்குகையில் அவரிடமிருந்து அலைபேசி அழைப்பு வருகிறது - “பத்திரமாகப் போய்ச் சேர்ந்தீர்களா?” என்று.
இப்போது சொல் - இப்பெரிய மனிதரை நீ எவ்வளவு நேரம் நினைவில் வைத்திருப்பாய்?”
இளைஞன் சொன்னான் - “ஆசானே அவரை என் வாழ்நாளில் மறக்க மாட்டேன். நான் சாகும் வரை அவர் முகம் என் நினைவிலிருக்கும்.”
கூட்டத்தினரிடம் திரும்பி குருஜி சொன்னார் - “இது தான் வாழ்க்கையின் நிதர்சனம்.
அழகிய முகம் சிறிது நேரம் நினைவில் இருக்கும். அழகிய குணம் வாழ்நாள் முழுதும் ஞாபகம் இருக்கும்.
இது தான் வாழ்க்கையின் தாரக மந்திரம். உங்கள் முகப்பொலிவிலும் உடல் வனப்பிலும் காட்டும் அக்கறையை விடவும் அதிகமாக செயல்களின் அழகியலில் கவனம் செலுத்துங்கள். வாழ்தல் இனிதாயிருக்கும் - உங்களுக்கு. அடுத்தவர்களுக்கு - அது பெரிய உத்வேகமாக இருக்கும்”.
2,The Snake Business
Once upon a time, in a small town, the local authorities made a surprising announcement: “Anyone who catches a live snake will be paid 1,000 rupees per snake.”
For the townspeople, this seemed like an easy way to make money. After all, 1,000 rupees was more than most of them earned in a whole day. Soon, people left their usual jobs and took to the forests and fields, hunting for snakes. Within weeks, most of the snakes in the area were caught.
But the hunger for money didn’t stop. They began traveling to neighboring towns and villages, hunting snakes there too. Seeing the growing interest, the government raised the price to 2,000 rupees per snake. More people joined the hunt. Snake hunting had now become the town’s main occupation.
Then came a clever trader, a man from outside the town. He watched the situation and saw a golden opportunity. He made an announcement of his own:
“I will buy each snake for 25,000 rupees!”
The people were shocked. If they could sell a snake for 25,000 rupees, they would be rich! Everyone stopped whatever they were doing and rushed to search for snakes. But by now, there were no snakes left — they had all been caught and sold already.
That’s when the trader revealed his plan.
“All the snakes you caught before — I have them now. You sold them to me for 2,000 rupees each. I will now sell them back to you for 10,000 rupees each. You can make a huge profit when you sell them for 25,000 rupees!”
Greedy and desperate for quick money, many people bought back their own snakes at the higher price, hoping to sell them to the trader later for the promised amount. But when they went to find the trader — he was gone. He had left the town with all their money, never intending to buy back a single snake.
The town was left empty-handed, poorer than before, and with a bitter lesson: when greed blinds you, even a snake charmer can fool you with your own snakes.
மக்களிடம் உருவாகும் சிந்தனைகள் உலகம் முழுவதும் வெவ்வேறு வடிவமாக கதைகளாகச் சென்று விடும்" அப்படித்தான் ஒரு கதை ஒரு செழிப்பான மலைப்புற கிராமத்தில் கணேசன் என்பவர் அவர் நண்பர் மாரிமுத்து இருவரும் சேர்ந்து மக்களை ஏமாற்ற திட்டம் போட்டு எங்களிடம் பாம்பு உயிரோடு பிடித்துக் கொண்டு வந்து கொடுத்தால் ஒரு பாம்புக்கு 500 ரூபாய் தரப்படும் என்றார்கள்,
அன்றைக்கு ஒரு நாள் கூலி 100 ரூபாய் தான் 500 ரூபாய்க்கு ஆசைப்பட்டு நிறைய பாம்புகள் பிடிக்கப்பட்டது கிட்டத்தட்ட பாம்புகள் தீர்ந்து போயிட்டு இவர்கள் ஒரு பாம்புக்கு 1000 ரூபாய் என்று அறிவித்தார்கள் அப்போது இவர்கள் ஊரில் இருந்து கொஞ்சம் தூரம் போய் அங்கேயும் பாம்புகளை தேடி அதிலும் சில பாம்புகள் பிடிக்கப்பட்டு ஆயிரம் ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டு போனார்கள் ஒருநாள் கணேசன் திட்டமிட்டு கணேசன் ஊரை விட்டு வெளியூர் சென்று விட்டார் போகும் முன்னாடி அவர் சொன்னது ஒரு பாம்புக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் தருகிறேன் பாம்பு இருந்தால் பிடித்துக் கொண்டு வாருங்கள் என்றார் மக்களுக்கு பேராசை எங்கேயும் பாம்பு இல்லை ஆனால் பாம்புகளை எல்லாம் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த முருகேசன் என்னிடம் ஒரு பாம்புக்கு ஐந்தாயிரம் ரூபாய் கொடுங்கள் உங்களுக்கு நான் கொடுக்கிறேன் அதை கொண்டு எங்கள் முதலாளி கணேசனிடம் கொடுத்தால் அவர் உங்களுக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் கொடுப்பார் உங்களுக்கு ஐந்தாயிரம் ரூபாய் லாபம் தானே என்று இருந்த பாம்பு எல்லாம் ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு விற்று விட்டார் முருகேசன் என்பது ஒரு கதை
Once upon a time in a European town, the local authorities decided to build a magnificent zoo. They spent a fortune bringing wild and exotic animals from all corners of the world—lions, tigers, bears, leopards, and more. The animals were displayed in beautiful enclosures, and the gates were opened with great celebration.
But to everyone’s surprise, no one in the town visited. Day after day, the zoo remained empty. The people were more concerned with their daily struggles and had no interest in watching caged animals.
Then, someone came up with a cunning idea.
One day, without any warning, the gates of the zoo were closed and locked from the outside—with all the townspeople inside. Even worse, the cages were opened, releasing lions, tigers, and bears into the pathways of the zoo.
Panic spread like wildfire.
Then came the announcement: “If you want to leave safely, you must pay a thousand rupees.”
Suddenly, the very zoo they ignored became the most terrifying and expensive experience of their lives. People paid any price just to escape.
இதையே ஐரோப்பிய நாடுகளில் வேறு வடிவமாக சொல்வார்கள் அதாவது ஒரு பெரும் செல்வந்தர் அம்பானி அதானி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள் ஒரு மிருகச் காட்சி சாலை கட்டி திறந்து வைத்து ஒவ்வொருவருக்கு ஒரு ரூபாய் நுழைவு கட்டணம் என்று அறிவித்தார்கள் யாரும் பெரிதாகக் கண்டு கொள்ளவில்லை அந்தப் பணக்கார முதலாளி இலவசமாக எல்லோரும் மிருகக்காட்சி சாலையை காணலாம் வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை அனைவரும் வருக ஆதரவு தருக என்று அறிவிக்கிறார் ஊர்மக்கள் எல்லாம் மிருகக்காட்சி சாலைக்கு வந்து விட்டார்கள் கதவை இழுத்து மூடி சிங்கம் புலி கரடி மூன்றை மட்டும் கூண்டிலிருந்து வெளியே விட்டு விட்டு இப்போது வெளியே செல்வதென்றால் ஒருவருக்கு ஆயிரம் ரூபாய் என்று அறிவித்து அதன்படியே வசூலித்து வெளியே அனுப்பினார்கள் இது ஒரு கதை
One such tale is about Jayadratha, who raised a parrot.
One day, the parrot suddenly spoke:
“I have been your companion for so long. Tell me, when will I be free?”
Shocked, Jayadratha immediately went to his guru, Dronacharya, and told him what the parrot had said. Hearing this, Dronacharya fainted.
Later, Jayadratha returned and told the parrot, “As soon as I asked my guru about you, he fainted.”
The moment the parrot heard this, it too fainted and fell down.
To Jayadratha’s surprise, when he opened the door and looked at the parrot, it suddenly flew away.
The meaning is this: the parrot understood the truth hidden in Dronacharya’s fainting, while Jayadratha himself could not understand it.
மகாபாரதத்தில் பல கிளைக் கதைகள் உள்ளன. ஜெயத்ரதன் ஒரு கிளியை வளர்த்தது பற்றிய கதை இது.
ஒரு நாள், கிளி திடீரென்று பேசியது:
“நான் இவ்வளவு காலமாக உங்கள் தோழனாக இருந்தேன். நான் எப்போது விடுதலை பெறுவேன் என்று சொல்லுங்கள்?”
அதிர்ச்சியடைந்த ஜெயத்ரதன் உடனடியாக தனது குரு துரோணாச்சாரியாரிடம் சென்று, கிளி சொன்னதைச் சொன்னான். இதைக் கேட்டு துரோணாச்சாரியார் மயக்கமடைந்தார்.
பின்னர், ஜெயத்ரதன் திரும்பி வந்து கிளியிடம், “நான் என் குருவிடம் உன்னைப் பற்றி கேட்டவுடன், அவர் மயக்கமடைந்தார்” என்று கூறினார்.
இதைக் கேட்ட கிளியும் மயங்கி கீழே விழுந்தது.
ஜெயத்ரதன் ஆச்சரியப்படும் விதமாக, கதவைத் திறந்து கிளியைப் பார்த்தபோது, அது திடீரென்று பறந்து சென்றது.
இதன் பொருள் இதுதான்: துரோணாச்சாரியாரின் மயக்கத்தில் மறைந்திருந்த உண்மையை கிளி புரிந்துகொண்டது, அதே நேரத்தில் ஜெயத்ரதனால் அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
5,The Story of Monk Puttukosi(kovanam )
Once upon a time, a hermit named Puttukosi lived in a small hut in the forest outside a town. He had a few disciples, and people often came to listen to his sermons.
One day, the hut became infested with rats. They disturbed the monk’s meditation.
A disciple said,
“Guruji, I have an idea! If we keep a cat, the rats will go away. Where a cat lives, mice never stay.”
The monk agreed and said,
“Yes, you are right. Bring a cat at once!”
So the disciples brought a cat.
But soon they realized another problem. The cat refused to eat fruits or leftovers from the hut. Another disciple reminded the monk,
“Guruji, cats drink only milk. We must buy milk every day.”
The monk agreed again. For a while, they bought milk from the village. But soon the disciples grew tired—it was not possible to fetch milk daily. The poor cat grew weak.
The monk thought for a while and said,
“If we buy a cow, the cat will never go hungry. And we too will have milk.”
So a cow was brought, along with a calf. The cat was happy, the disciples were happy, and for a short while everything went well.
But soon another problem appeared. Who would clean the cowshed, milk the cow, and take care of all the chores?
After another consultation, they decided to hire help. An woman from the village came. She cleaned the hut, tended to the cow, cooked food, and even assisted in daily worship.
Gradually, the monk began to feel attached to this household life. The woman became essential in every way. Finally, the monk married her.
The hermitage soon turned into a household, and the disciples found themselves part of a large family.
And so, the preacher who once wanted only peace and meditation ended up becoming a householder—all because of a little cat
“I bought a headset because it was difficult to talk on the phone while driving, but it often got damaged. Then I bought a Bluetooth headset, but it drained my phone battery. To solve that, I bought a power bank, but I couldn’t carry it in my belt pocket. So, I ended up buying a bag.”
சாமியார் பூனை வளர்த்த கதையாய்
வண்டி ஓட்டும்போது போன் பேச கஷ்டமாருக்குன்னு ஹெட்செட் வாங்குனேன் அது அடிக்கடி டேமேஜ் ஆகுதுன்னு ப்ளூடூத் ஹெட்செட் வாங்குனேன் அது மொபைல் சார்ஜ dry பண்ணுதுன்னு பவர்பேங் வாங்குனேன் இப்ப அத பேண்ட் பாக்கெட்ல வைக்க முடியலைன்னு பேக் வாங்கிருக்கேன் 😒
ஊருக்கு ஒரு புறமாக இருந்த காட்டில் ஒரு துறவி வசித்துவந்தார். அவருக்கு சில சிஷ்யர்களும் இருந்தனர். மக்களும் அவ்வப்போது வந்து அவரின் உபதேசங்களை கேட்டு சென்றனர்.
அவர் வசிக்கும் குடிலில் எலித் தொல்லை அதிகமாக இருந்தது. அது அவருடைய தியானத்துக்கு இடையூறாக இருந்தது.
சிஷ்யன் ஒருவன் "குருஜி, எனக்கு ஒரு யோசனை! ஒரு பூனை வளர்த்தால் அது எலியை விரட்டிவிடும் . பூனை வசிக்கும் இடத்தில் எலி மீண்டும் வராது" என்று கூறினான்.
துறவியும், " ஆமாம் . நீ சொல்வது சரிதான்! ஒரு பூனை வளர்ப்போம்! இன்றே கொண்டு வாருங்கள்" என்றார். பூனை கொண்டுவரப்பட்டது .
இவர்கள் சாப்பிடும் பழங்களை உணவாக வைத்தனர். அது சாப்பிடவே இல்லை. இன்னொரு சிஷ்யன் கூறினான், " குருஜி, பூனை பால் தான் குடிக்கும். பால் வாங்கி வைக்கலாம்" என்றான்.
சரி கிராமத்துக்குப் போய் பால் வாங்கி வாருங்கள் என்றார். சில நாட்கள் கழிந்தது. தினமும் பால் வாங்கி வர சீடர்களால் முடியவில்லை. பூனைக்கு சரியான உணவு இல்லாததால் மெலிந்து போயிற்று .
துறவி யோசித்தார். நாம் ஒரு பசு வாங்கிவிடலாம். பூனைக்கும் உணவு தட்டுப்பாடு வராது நமக்கும் உதவும் என்றார். பசு ஒன்று கன்றுடன் வாங்கப்பட்டது.
இப்பொழுது பூனைக்கு வேளாவேளைக்கு பால் கிடைத்தது. எல்லோருக்கும் சந்தோஷம். ஆனால் மாட்டு தொழுவத்தை சுத்தம் செய்யவும் பால் கறக்கவும் யாருக்கும் முடியவில்லை.
இப்பொழுது மீண்டும் ஆலோசனை. வேலைக்கு ஒருவரை வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தனர் .வேலைக்கு வந்ததோ ஒரு முதிர்கன்னி. குடிலையும் மாட்டு தொழுவத்தையும் சுத்தம் செய்து அனைத்து வீட்டு வேலைகளையும் செய்தாள் . பூஜைக்கு உதவினாள். சாப்பாடு செய்து அனைவருக்கும் கொடுத்தாள் .அவளின் உதவி அங்கு இன்றியமையாததாகிவிட்டது.
துறவிக்கு மனதில் மெல்ல மெல்ல இல்லறத்தின் மீது நாட்டம் வந்தது. அந்தப் பெண்ணையே மணம் செய்து கொண்டார்.
இப்பொழுது துறவி ஒரு குடும்பஸ்தன் ஆகிவிட்டார் சீடர்களுடன் சேர்ந்து அவரது குடும்பம் பெரிய குடும்பம் ஆகிவிட்டது. இது தான் சாமியார் பூனை வளர்த்த கதை.
6,The Lesson of Simplicity and Purity – A Story from the Ramakrishna Math
In the early days of the Ramakrishna Math, the young monks, full of enthusiasm but not yet matured in wisdom, approached the head Swami with a request.
“Swamiji,” they said, “we are spending too much time sweeping floors, washing utensils, and cooking food—chores traditionally done by women. We feel it would be more appropriate to hire some elderly women to handle these tasks, so we can focus more on our spiritual practices.”
The Swami listened patiently but said nothing in reply.
That evening, he quietly made a small change. When preparing their simple meal, he added an extra amount of salt—so much that the food was nearly inedible. After serving the meal, he closed the Math's main door from the outside and left without a word, going to his own quarters nearby. The monks were locked in.
As the night wore on, their thirst intensified. There was no drinking water available. In their desperation, the monks began searching for water anywhere they could find it.
At dawn, the Swami returned and opened the door. The monks rushed to complain, “Swamiji! You locked us in all night without water! We were suffering!”
The Swami calmly asked, “Where did you get water then?”
“We drank from the bucket—the one with cow dung,” one of them confessed.
The Swami’s eyes softened, and he said, “Now you see, this is why I did not hire old women.”
The monks were stunned. Silence fell upon them as the message slowly sank in.
Desire is not conquered by distance; it is conquered by awareness. As Sri Ramakrishna Paramahamsa often taught, lust is not something to be challenged with force—it is to be given up with understanding, with inner transformation.
This experience stayed with the young monks. The lesson was not about labor, or about who should do what work—it was about inner purity, about facing the nature of desire and ego with honesty and humility.
It was not Raja Ganesan who told this story—it was the voice of Sri Ramakrishna himself, echoing through the lived wisdom of those who walked the path after him.
காமம் என்பது இயற்கை அதை மனிதன் ஜெயிக்க நினைக்க கூடாது அதன் போக்கு விட்டுவிட வேண்டும் அதைத்தான் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சொன்னார் ரஜினி ஓஷோவும் சொன்னார்
ராமகிருஷ்ண மடத்தில் ஒரு முறை தலைமை சாமியாரிடம் இளம் சாமியார்கள் ஒரு கோரிக்கை வைத்தார்கள் இங்கே பெண்கள் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் எல்லாம் நாங்களே செய்து கொண்டிருக்கிறோம் கூட்டி பெருக்குறோம் பாத்திரம் கழுவுகிறோம் சமைக்கிறோம் இதற்காக வயதான பெண்களை ஆவது வேலைக்கு சேர்க்கலாமே என்று ஒரு கோரிக்கை வைத்தார்கள், இவர்களுக்கு புத்தி வரவேண்டும் என்பதற்காக உணவில் உப்பு அதிகமாக போட்டு சாப்பிட வைத்து இரவு கதவை வெளியில் தாப்பா போட்டு விட்டு வீட்டுக்கு போய் விட்டார் அந்த குரு சாமியார், எல்லோருக்கும் தண்ணீர் தாகம் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை, கடைசியில் காலையில் வாசல் தெளிக்க சாணி கரைசல் இருந்தது அதை மேலோடு கையில் அள்ளி குடித்துவிட்டு போய் விட்டார்கள் திரும்ப வந்தவன் அதையே செஞ்சான்
காலையில் வந்து கதவை திறந்தார் குரு எல்லோரும் முறையிட்டார்கள், இப்படி கதவை சாத்திட்டீங்களே நாங்க எல்லாம் தண்ணிக்கு கஷ்டப்பட்டோம் , சரி சாணி கரசு வச்சிருந்த தண்ணி எங்கன்னு கேட்டார் அதைத்தான் நாங்க எல்லாரும் நைட்டு குடிச்சோம் அப்படின்னாங்க இப்ப தெரியுதா நான் ஏன் கிழவியை வேலைக்கு வைக்கவில்லை என்று சொன்னார்
இதை ராஜா கணேசன் சொல்லவில்லை ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சொல்லி இருக்கிறார் அவருடைய ஆட்டோ பயோகிராபி
7,One day, a very rich man named Ramaiah Udayar approached a monk named Raja Ganesan, who was quietly meditating under a tree.
“Swamiji,” the man said, “I have immense wealth—diamonds, jewels, and property worth crores. Yet, I am not happy. Why is that so?”
Raja Ganesan looked at him calmly and asked, “How much wealth do you have?”
The rich man proudly pointed to a heavy sack beside him. “This bag alone has diamonds and jewels worth crores. But still, I feel empty.”
Without a word, Raja Ganesan suddenly picked up the sack and ran down the street.
Shocked, the rich man panicked and ran after him, shouting, “Stop! Stop! That’s mine!” He ran with all his strength, desperate not to lose his treasure.
After some distance, the monk placed the sack in front of him. The rich man, panting and exhausted, hugged the sack with relief. His face lit up with joy as he said, “Thank God! I’m so happy to have it back.”
The monk looked at him and smiled gently.
“Do you see? A moment ago, you said this sack could not make you happy. But when you thought it was gone, the same sack filled you with happiness when you got it back. Happiness is not in the wealth itself—it lies in how you perceive it.”
The rich man bowed his head in silence, realizing the truth.
Moral: Happiness does not depend on what we possess, but on how we value what we have.
ஒரு நாள், ராமையா உடையார் என்ற பெரும் பணக்காரர், ஒரு மரத்தின் கீழ் அமைதியாக தியானம் செய்து கொண்டிருந்த ராஜ கணேசன் என்ற துறவியை அணுகினார்.
“சுவாமிஜி,” அந்த மனிதர், “எனக்கு ஏராளமான செல்வம் இருக்கிறது - வைரங்கள், நகைகள் மற்றும் கோடிக்கணக்கான மதிப்புள்ள சொத்துக்கள். ஆனாலும், நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. அது ஏன் அப்படி?”
ராஜ கணேசன் அமைதியாக அவரைப் பார்த்து, “உங்களிடம் எவ்வளவு செல்வம் இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்.
பணக்காரர் பெருமையுடன் தனக்கு அருகில் இருந்த ஒரு கனமான பையைக் காட்டினார். “இந்தப் பையில் மட்டும் கோடிக்கணக்கான மதிப்புள்ள வைரங்களும் நகைகளும் உள்ளன. ஆனாலும், நான் காலியாக இருப்பதாக உணர்கிறேன்.”
ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல், ராஜ கணேசன் திடீரென்று பையை எடுத்துக்கொண்டு தெருவில் ஓடினார்.
அதிர்ச்சியடைந்த பணக்காரர் பீதியடைந்து, “நிறுத்து! நிறுத்து! அது என்னுடையது!” என்று கத்திக் கொண்டே அவரைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினார், தனது புதையலை இழக்கக்கூடாது என்ற வெறியுடன்.
சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு, துறவி பையை அவருக்கு முன்னால் வைத்தார். பணக்காரர், மூச்சிரைத்து, சோர்வடைந்து, நிம்மதியுடன் பையைக் கட்டிப்பிடித்தார். "கடவுளுக்கு நன்றி! அது திரும்பக் கிடைத்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி" என்று அவர் சொன்னபோது அவரது முகம் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தது.
துறவி அவரைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தார்.
"புரிகிறதா? ஒரு கணம் முன்பு, இந்த பை உங்களை மகிழ்ச்சியடையச் செய்ய முடியாது என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். ஆனால் அது போய்விட்டது என்று நீங்கள் நினைத்தபோது, அதே பை அதை மீண்டும் பெற்றபோது உங்களை மகிழ்ச்சியால் நிரப்பியது. மகிழ்ச்சி செல்வத்தில் இல்லை - நீங்கள் அதை எப்படி உணர்கிறீர்கள் என்பதில்தான் உள்ளது."
பணக்காரர் அமைதியாக தலை குனிந்து உண்மையை உணர்ந்தார்.
ஒழுக்கம்: மகிழ்ச்சி என்பது நம்மிடம் இருப்பதைப் பொறுத்தது அல்ல, ஆனால் நம்மிடம் இருப்பதை நாம் எவ்வாறு மதிக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது.
8,“As long as there is toil in man, there will be a lust for inheritance.”
This earth has been changing for millions of years. The last one to come is man. If he wants to remain on earth forever, he must be a working man.
All work has been done by machines. The birth rate will decrease. Only people who have lust will have children. The Americans have researched and discovered this.
9,DMK leader Anna's stories about world literature told in simple terms
This story was written by Hans Christian Andersen (April 2, 1805 – August 4, 1875). He was from Denmark, and the tale was first published in 1837.
Many years ago, there lived an emperor who loved nothing more than wearing new clothes. He spent as much money as he wished on his garments and changed his outfits so often that people would say, “The emperor is now in court,” or even, “The emperor is in his dressing room.” His wardrobe was filled with the most expensive fabrics, embroidered with gold threads and pearls.
One day, two strangers arrived in the capital. They called themselves weavers, but in truth, they were swindlers. They claimed that they could make the most magnificent clothes ever seen—garments so fine that they were invisible to anyone unfit for their office or foolish in character.
When the emperor heard this, he was delighted. He gave the two men money, jewels, and whatever they asked for, and ordered them to weave such a robe. The “weavers” set up their looms, but in fact, they worked with empty frames and no thread at all. Only the clatter of the looms could be heard.
After some time, the emperor sent a senior minister—one of the wisest men in the palace—to see the progress. The two tricksters showed him the empty looms and exclaimed, “Look at this soft cloth! Notice the beautiful colors, the shining gold threads, and the sparkling jewels!” Afraid that admitting he saw nothing would expose him as unfit for his position, the minister praised the cloth: “Magnificent! I have never seen such fabric.” The swindlers thanked him warmly.
A few days later, another minister was sent. He too saw nothing but feared being thought incompetent, so he also praised the “cloth.” Finally, the emperor himself visited. He stared at the empty looms and thought, If I admit I see nothing, they will think I am unworthy to be emperor. So he, too, admired the invisible garments and declared them extraordinary.
When the swindlers announced the robes were finished, they brought an empty box to the palace. Pretending to hold up fine garments, they asked the emperor to remove his clothes. They then “dressed” him in nothing at all, adjusting folds and smoothing wrinkles as if the robes were real. Standing before the mirror, the emperor exclaimed, “What a splendid robe!”
The two ministers who had first praised the cloth agreed, and soon the entire court echoed the admiration, each unwilling to admit the truth.
The emperor then marched in a grand procession through the city. Two attendants walked behind him, holding their hands as if lifting the train of a robe that did not exist. The people lining the streets were astonished, but none dared to speak. Instead, they whispered to each other, “How majestic are the emperor’s new clothes!”
At last, a little child cried out: “But the emperor has nothing on!” The father tried to hush her, but soon others began to murmur the same. Then, as if by one voice, the entire crowd shouted: “The emperor has no clothes!”
The emperor trembled, for he knew the people were right. Still, he continued the procession with his head held high, while his attendants followed behind, carrying the imaginary train.
This story also carries a political message. Just like the little child who spoke the truth, the people of a nation can show their wisdom and honesty through their votes. No matter how powerful the illusions or deceptions, the truth eventually comes to light.
Thirty years ago I ran the conference at the City Tower Hotel in Coimbatore. I was in charge of everything—schedules, speakers, rooms, the little emergencies that always bubble up around a big event. Ilangovan was my right-hand man: capable, loud, and impossible to leave alone for five minutes. If he went out of the room, somehow the entire security detail unraveled. If I tried to slip away and read the Youth Express or the Science Express in peace, Ilangovan would burst back in like a small, cheerful hurricane and scatter the calm I’d managed to steal.
So I learned a trick.
It was a little theater of tricks, really: I would fold my uniform and trousers, wrap them carefully in a sheet of hotel stationery, and tuck the bundle where he could see it. When Ilangovan left—perhaps to check a noisy guest or walk the service corridor—I’d leave the bundle deliberately untied, as if I were in a hurry. He couldn’t resist. He’d come back, frown at the bundle, and start fiddling with the knot. While he was untying it, I would finish whatever I was doing: a teatime paper, a phone call, a tiny slice of peace.
People asked me later where I picked up such a petty, charming maneuver. I always smiled and told them: from a mullah’s story.
There was a Mullah who lived on the fringe of town, a man who knew more about human oddities than any official report. Rumors swirled around him—people whispered that he smuggled everything from bales of hay to contraband curios. Officers were forever receiving orders to investigate “suspicious activity” in his direction. But the Mullah had the patience of winter; the inquiries came, the reports were filed, and—somehow—no real evidence stuck.
Years slid by. The Mullah retired quietly. One day an officer, still annoyed from past investigations, paid him a final visit. “We were informed you were smuggling things,” the officer said, making the accusation as official as the stationery the hotel used for my little knots. “Hay. Goods. Livestock. What happened? Did you smuggle anything or not?”
The Mullah looked at him with the slow amusement of a man who’d kept secrets as easily as he kept his prayer beads. “Smuggle?” he said. “No. I didn’t smuggle anything important. Just one thing—I kidnapped a donkey.”
The officer, baffled, pressed for the kind of answer paperwork likes: names, times, a confession. The Mullah only chuckled and told the simplest explanation in the world. He had taken the donkey because a donkey was what he needed—for a week of sore backs to carry his bundles, or perhaps for the sheer joy of complicating a straight life with a harmless absurdity. The town kept its official records; the Mullah kept his story.
That small, sly confession—donkey instead of contraband—stuck with me. It was a kind of misdirection, an ordinary theft told as if it were a scandal. So I borrowed the tone: fold, wrap, leave it only partly tied, and let curiosity do the rest. Ilangovan unknotted my little paper parcels more times than I can count. The security stayed none the worse for it, the conference ran smoothly, and I got my fifteen minutes of paper-and-tea solitude.
Now, when old colleagues and guests ask about those calm minutes I used to steal, I tell them about the Mullah and his donkey. They laugh, and I tell them the truth: sometimes the smallest tricks—an untied knot, a silly story—are all you need to keep order in the middle of chaos. And sometimes, if you’re lucky, the world rewards you with an answer that is both ridiculous and perfectly honest: “I kidnapped a donkey.”
முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு கோயம்புத்தூரில் உள்ள சிட்டி டவர் ஹோட்டலில் சிறிய மற்றும் பெரிய இரண்டு அரங்குகள் ஹொட்டேல் ஓனர் இருவரும் கேரளா முஸ்லிம்கள் அவர்களுக்கு வியாபாரம் மதநம்பிக்கைகள் குறித்து புரியவைக்க மூன்று மாதம் அனைத்து சட்டமீறல்களையும் மாதம் பத்தாயிரம் ரூபாய் காவல்நிலத்திற்கு கொடுத்து கூட்டங்களில் மதுவிருந்து அனுமதித்தேன் அனைத்திற்கும் நான் பொறுப்பேற்றேன். இளங்கோவன் என் வலது கை: திறமையானவர்,
வாரம் இரண்டுமுறை வரும் யூத் எக்ஸ்பிரஸ் அல்லது சயின்ஸ் எக்ஸ்பிரஸை நிம்மதியாகப் படிக்க துணை பேப்பேர்கள் சப்ப்ளிமெண்ட்ரி அறைக்கு சென்றுதான் படிக்கமுடியும் ஆனால் பேப்பேரை எடுத்து செல்ல அனுமதி இல்லை
அதனால் நான் ஒரு தந்திரத்தைக் கற்றுக்கொண்டேன். அது ஒரு சிறிய தந்திர அரங்கம், உண்மையில்: நான் என் சீருடையையும் கால்சட்டையையும் மடித்து, ஹோட்டல் ஸ்டேஷனரி தாளில் கவனமாகச் சுற்றி, மூட்டையை அவர் பார்க்கக்கூடிய இடத்தில் வைப்பேன். இளங்கோவன் வெளியேறும்போது - ஒருவேளை சத்தமாக இருக்கும் விருந்தினரைச் சரிபார்க்க அல்லது சேவை நடைபாதையில் நடக்க - நான் அவசரத்தில் இருப்பது போல் மூட்டையை வேண்டுமென்றே அவிழ்த்து விடுவேன். அவரால் எதிர்க்க முடியவில்லை. அவர் திரும்பி வந்து, மூட்டையை முகம் சுளித்து, முடிச்சுடன் விளையாடத் தொடங்குவார். அவர் அதை அவிழ்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, நான் என்ன செய்தாலும் அதை முடிப்பேன்: ஒரு தேநீர் நேரக் காகிதம், ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு, ஒரு சிறிய அமைதித் துண்டு. மக்கள் பின்னர் என்னிடம் இவ்வளவு அற்பமான, அழகான சூழ்ச்சியை நான் எங்கே எடுத்தேன் என்று கேட்டார்கள். நான் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே அவர்களிடம் சொன்னேன்: ஒரு முல்லாவின் கதையிலிருந்து. நகரத்தின் விளிம்பில் வாழ்ந்த ஒரு முல்லா இருந்தார், எந்தவொரு அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையையும் விட மனித வினோதங்களைப் பற்றி அதிகம் அறிந்த ஒரு மனிதர். அவரைச் சுற்றி வதந்திகள் பரவின - வைக்கோல் மூட்டைகள் முதல் கடத்தல் பொருட்கள் வரை அனைத்தையும் அவர் கடத்திச் சென்றதாக மக்கள் கிசுகிசுத்தனர். அவரது திசையில் "சந்தேகத்திற்கிடமான நடவடிக்கையை" விசாரிக்க அதிகாரிகள் எப்போதும் உத்தரவுகளைப் பெற்றனர். ஆனால் முல்லாவுக்கு குளிர்காலத்தின் பொறுமை இருந்தது; விசாரணைகள் வந்தன, அறிக்கைகள் தாக்கல் செய்யப்பட்டன, - எப்படியோ - உண்மையான ஆதாரங்கள் எதுவும் சிக்கவில்லை. ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. முல்லா அமைதியாக ஓய்வு பெற்றார். ஒரு நாள் கடந்த கால விசாரணைகளால் எரிச்சலடைந்த ஒரு அதிகாரி, அவரை இறுதிப் பார்வையிட்டார். "நீங்கள் பொருட்களை கடத்துவதாக எங்களுக்குத் தகவல் கிடைத்தது," என்று அதிகாரி கூறினார், எனது சிறிய முடிச்சுகளுக்கு ஹோட்டல் பயன்படுத்திய எழுதுபொருட்களைப் போலவே குற்றச்சாட்டை அதிகாரப்பூர்வமாக்கினார். "வைக்கோல். பொருட்கள். கால்நடைகள். என்ன நடந்தது? நீங்கள் எதையும் கடத்தினீர்களா இல்லையா?" முல்லா தனது பிரார்த்தனை மணிகளை வைத்திருப்பது போல் ரகசியங்களை எளிதில் வைத்திருக்கும் ஒரு மனிதனைப் போல மெதுவாக வேடிக்கையாக அவரைப் பார்த்தார். "கடத்தல்?" அவர் கூறினார். "இல்லை. நான் முக்கியமான எதையும் கடத்தவில்லை. ஒரே ஒரு விஷயம் - நான் ஒரு கழுதையை கடத்தினேன்." அதிகாரி, குழப்பமடைந்து, பெயர்கள், நேரங்கள், ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலம் போன்ற பதில் ஆவணங்களை வற்புறுத்தினார். முல்லா சிரித்துக் கொண்டே உலகின் எளிமையான விளக்கத்தை மட்டுமே கூறினார். கழுதை தனக்குத் தேவையானது என்பதால் - தனது மூட்டைகளைச் சுமக்க ஒரு வாரம் வலிக்கும் முதுகுக்காகவோ அல்லது ஒரு நேரடி வாழ்க்கையை ஒரு பாதிப்பில்லாத அபத்தத்தால் சிக்கலாக்கும் மகிழ்ச்சிக்காகவோ - அவர் கழுதையை எடுத்துக் கொண்டார். நகரம் அதன் அதிகாரப்பூர்வ பதிவுகளை வைத்திருந்தது; முல்லா தனது கதையை வைத்திருந்தார். அந்த சிறிய, தந்திரமான ஒப்புதல் வாக்குமூலம் - கடத்தல் பொருட்களுக்கு பதிலாக கழுதை - என்னுடன் ஒட்டிக்கொண்டது. இது ஒருவித தவறான வழிகாட்டுதல், ஒரு சாதாரண திருட்டு, ஒரு ஊழல் போலச் சொல்லப்பட்டது. எனவே நான் தொனியைக் கடன் வாங்கினேன்: மடி, மடக்கு, ஓரளவு மட்டும் கட்டியெழுப்பவும், மற்றதை ஆர்வம் செய்யட்டும். இளங்கோவன் என் சிறிய காகிதப் பொட்டலங்களை என்னால் எண்ண முடியாத அளவுக்கு அதிகமான முறை அவிழ்த்துவிட்டார். பாதுகாப்பு அதற்கு மோசமாக இல்லை, மாநாடு சீராக நடந்தது, எனக்கு பதினைந்து நிமிடங்கள் காகிதம் மற்றும் தேநீர் தனிமை கிடைத்தது. இப்போது, பழைய சகாக்களும் விருந்தினர்களும் நான் திருடிய அந்த அமைதியான நிமிடங்களைப் பற்றி கேட்கும்போது, முல்லா மற்றும் அவரது கழுதை பற்றி நான் அவர்களிடம் சொல்கிறேன். அவர்கள் சிரிக்கிறார்கள், நான் அவர்களிடம் உண்மையைச் சொல்கிறேன்: சில நேரங்களில் சிறிய தந்திரங்கள் - கட்டவிழ்க்கப்பட்ட முடிச்சு, ஒரு முட்டாள்தனமான கதை - குழப்பத்தின் மத்தியில் ஒழுங்கைக் காக்க உங்களுக்குத் தேவையானது. சில நேரங்களில், நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி என்றால், உலகம் உங்களுக்கு அபத்தமான மற்றும் முற்றிலும் நேர்மையான பதிலைக் கொடுக்கும்: "நான் ஒரு கழுதையைக் கடத்தினேன்."
11,Many Tamil stories teach us what truly matters in life.
Once, a very rich businessman lived in a town. A wise speaker came there and
told him, “Wealth alone will not give you happiness. Come to me for true
guidance.” But the businessman refused. His only goal was to earn more and save
for his children.
The next year, the sage returned.
This time, the businessman was dead, and his son was running the shop. The son
said, “My father died of a heart attack. I want him to attain Moksha. What
should I do?”
The sage replied, “Your father is
not in heaven. He has been reborn as the dog guarding your house.” Then, as if
the dog could speak, it said, “I worked all my life only to earn and protect
property for my children. Now I am born as a dog to guard it.”
Moral: If life is spent only on wealth and attachments, even death
cannot give freedom. True wealth is wisdom.
வாழ்க்கையில் உண்மையிலேயே என்ன முக்கியம் என்பதை பல தமிழ் கதைகள் நமக்குக் கற்பிக்கின்றன.
ஒரு காலத்தில், ஒரு பணக்கார தொழிலதிபர் ஒரு ஊரில் வசித்து வந்தார். ஒரு ஞானி அங்கு வந்து, "செல்வம் மட்டும் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தராது. உண்மையான வழிகாட்டுதலுக்காக என்னிடம் வாருங்கள்" என்று கூறினார். ஆனால் தொழிலதிபர் மறுத்துவிட்டார். அவரது ஒரே குறிக்கோள் அதிகமாக சம்பாதித்து தனது குழந்தைகளுக்காக சேமிப்பதுதான்.
அடுத்த வருடம், முனிவர் திரும்பினார். இந்த முறை, தொழிலதிபர் இறந்துவிட்டார், அவரது மகன் கடையை நடத்தி வந்தார். மகன், "என் தந்தை மாரடைப்பால் இறந்தார். அவர் மோட்சத்தை அடைய வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்றான்.
முனிவர், "உன் தந்தை சொர்க்கத்தில் இல்லை. உன் வீட்டைக் காக்கும் நாயாக மறுபிறவி எடுத்துள்ளார்" என்று பதிலளித்தார். பின்னர், நாய் பேசக்கூடியது போல், அது, "என் குழந்தைகளுக்காக சொத்துக்களை சம்பாதித்து பாதுகாக்க மட்டுமே என் வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்தேன். இப்போது நான் அதைக் காக்க ஒரு நாயாகப் பிறந்துள்ளேன்" என்று கூறியது.
ஒழுக்கம்:
வாழ்க்கையை செல்வம் மற்றும் பற்றுதலுக்காக மட்டுமே செலவிடினால், மரணம் கூட சுதந்திரத்தை அளிக்க
முடியாது. உண்மையான செல்வம் ஞானம்.
12, The Sewer and the 50 Paisa Coin
One day, the king of a prosperous kingdom decided to disguise himself and walk among his people to observe their lives closely. As he strolled through the streets, he noticed a strong, well-built man with his arm deep inside a filthy sewer, searching for something.
Curious, the king approached him and asked, “What are you looking for in that mess?”
Without hesitation, the man replied, “I dropped a 50 paisa coin in here, and I’m trying to find it.”
The king was amused. “Fifty paisa? Is that all? I will give you 100 rupees — wash your hands, come out of that filth, and be done with it.”
The man gratefully took the 100 rupees, washed his hands, but to the king’s surprise, he went right back to digging in the sewer.
Now the king was irritated. “What’s wrong with you? I just gave you far more than what you lost! In fact, if you want, I will even give you a part of my empire. Why are you still obsessed with that tiny coin?”
The man looked up calmly and said, “Your Majesty, tell me — in that part of the empire you promised, will this sewer be included? Because whether you give me money, or land, or even a kingdom, my mind will still be stuck on that small coin I lost here.”
The king stood silent, realizing a deep truth in that man’s words.
Moral:
Sometimes, people hold on to small losses, past mistakes, or petty desires, even when life offers them greater opportunities. The real poverty is not of wealth, but of the mind trapped in trivial pursuits, unable to see the bigger picture.
.png)
மன்னர் ஒரு நாள் ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்க போய்க்கொண்டிருந்தார் அப்போது உடல் வலுவாக இருந்த ஒருவர் சாக்கடைக்குள் கையை விட்டு எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தார் என்ன தேடுகிறீர்கள் என்று மன்னர் கேட்டார் என்னுடைய 50 பைசா நாணயம் விழுந்துவிட்டது அதை தேடுகிறேன் என்றார்,
நான் உங்களுக்கு 100 ரூபாய் தருகிறேன் கையை கழுவி விட்டு மேலே வாருங்கள் என்று சொன்னார்,
கையை கழுவி விட்டு 100 ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் அந்த சாக்கடைக்குள் கையை விட்டு தேட ஆரம்பித்தார்,
மன்னருக்கு கோபம் வந்துவிட்டது என்னதான் உங்கள் பிரச்சனை உங்களுக்கு என்னுடைய சாம்ராஜ்யத்தில் ஒரு பகுதியை எழுதிக் கொடுக்கிறேன் போதுமா ஏன் மீண்டும் மீண்டும் அந்த சாக்கடைக்குள் கையை விட்டு தேடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் அதற்கு அந்த மனிதர் சொன்ன பதில்,
நீங்கள் எனக்கு கொடுக்கும் சாம்ராஜ்யத்தின் ஒரு பகுதியில் இந்த சாக்கடை வருமா என்று கேட்டாராம் அப்போதும் அவர் சாக்கடைக்குள் விழுந்த 50 பைசா நாணயத்தை தான் புத்தியில் ஏற்றி வைத்திருக்கிறார் இதுதான் கருமைத்தனத்தின் உச்சம்
13, The Blind Seer and the King”
In the heart of a vast and wild forest, a weary king and his loyal general wandered under the blazing sun. They had been riding for hours, their throats dry and bodies tired, with no sign of water. Just when despair began to settle in, they encountered a blind man slowly making his way along the forest path.
The king, surprised to see someone in such a place, asked gently,
“Old man, is there any water nearby? We are parched.”
The blind man paused, took a long breath, and tilted his head as if listening to the wind. Then he said,
“Go left, the distance a peacock might leap. There you’ll find a well, hidden beneath the shade.”
Doubtful, yet desperate, the king and general followed his strange directions. To their astonishment, they found the well just where he said, cool and full of sweet water. They drank deeply and returned, now curious.
“How did you know the well was there?” the king asked.
“I have no eyes, but my senses are sharper than most. When I was a boy, I trained my hearing, smell, and skin to read the world in ways others ignore.”
Impressed, the king took the blind man to his palace and ordered that he be served a plate of rice each day. Weeks passed, and the blind man lived quietly in the palace.
One day, merchants arrived at court selling sparkling jewels and diamonds. The king, admiring a magnificent ring, felt unsure. It was beautiful, but something didn’t seem right. He called for the blind man.
The blind man took the ring in his hand, felt its surface and said,
“This diamond is cracked within. It may look perfect, but it is broken where the eyes can't see.”
The king tested the stone—and it was true. The man was not only wise, but gifted. Overjoyed, the king ordered he be given two plates of food each day.
But the blind man’s words didn’t end there.
One evening, in the quiet of the court, the king asked him,
“Tell me honestly—what do you think of me?”
The blind man, unafraid, replied:
“You were born the son of a beggar. Your mother had three daughters. When she became pregnant again, fearful of bearing another girl—knowing the man she was married to would leave her—her father took her to safety for the birth. He sheltered her, along with five other pregnant women. All six bore daughters. But on that same day, a beggar woman nearby gave birth to a boy—you.”
The court fell silent.
Stunned, the king asked, “How do you know this? This secret only my mother knew.”
The blind man smiled faintly and said,
“I listened. I listened to your thoughts, your actions. A man’s birth is not a secret; it echoes in his character. Had you risen above your origins, you would have given me gold for what I offered. But you gave me only rice. Your birth may have been humble, but you're thinking still clings to it.”
He paused. “You are not a beggar’s son because of where you were born, but because of how you choose to see the world.”
And with those words, the court saw not a blind man, but a seer with vision clearer than kings.
ஏழ்மைமூளைக்குள் இதுக்கு இன்னொரு கதை இருக்கு அதை ஊருக்கு ஏத்த மாதிரி மாத்தி சொல்லுவாங் ஒரு மன்னனும் தளபதியும் காட்டு வழியாக சென்றபோது பயங்கரமான தாகம் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை அந்த வழியாக போன ஒரு குருடன் எதிர்பட்டான் அவனிடம் பக்கத்தில் எங்கேயாவது குடிக்க தண்ணீர் கிடைக்குமா கொஞ்சம் எங்களுக்கு சொல்லுங்கள் கேட்டது மன்னர்,
பதில் சொன்னவன் குருடன் அவன் புலன்களை அடக்கி நாலா பக்கமும் பார்த்துவிட்டு இங்கிருந்து இடது பக்கம் ஒரு மயில் தூரம் சென்றால் ஒரு சுனை இருக்கிறது அங்கே உங்களுக்கான நீர் கிடைக்கும் என்றார் இவர்களும் சென்றார்கள் நீர் அருந்தினார்கள் திரும்பி வந்து அந்த குருடனை உனக்கு எப்படி அங்கே நீர் இருப்பது தெரிந்தது கண் தெரியும் எங்களுக்கு தெரியவில்லையே என்று கேட்டபோது அவன் சொன்னான்
இந்தக் குருடன் ஒரு வைர மோதிரத்தை கைகளில் வாங்கி இதில் முக்கியமான ஒரு வேகை செயலிழந்து இருக்கிறது இது உங்களுக்கு நல்லதில்லை என்று சொன்னார் உடனே மன்னன் அவன் சொன்னது ஆராய்ந்து பார்த்து அதை வாங்க மறுத்தான் இவனுக்கு ஒரு நாளைக்கு இரண்டு பிளேட் சாப்பாடு போடுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டான் கதை இங்கே நிக்கல ஒரு நாள் மன்னன் தனியாக இந்த குருடன் இடம் தன்னைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று கேட்டபோது அந்த கண் தெரியாத குருடன் என்ன சொன்னான் நீ பிறந்தது ஒரு பிச்சைக்காரிக்கு எப்படி என்றால் உன் தாய் 3 பெண் குழந்தைகளை பெற்றதால் அடுத்தது பெண் குழந்தை பிறந்தால் அவளை கொலை செய்துவிட்டு அடுத்து வேறொரு பெண்ணை மறுமணம் செய்வதற்காக உன் தந்தை தயார் நிலையில் இருந்த போது உன் தாயின் அப்பா பிரசவத்திற்காக உன் தாயை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டில் தங்க வைத்தார் அப்போது,
அவருக்கு பாதுகாப்பாக ஐந்து கர்ப்பிணிப் பெண்களையும் தங்க வைத்தார் என்ன கொடுமை என்றால் ஆறு பேருக்கும் பிறந்தது பெண் குழந்தைகள் சூழ்நிலை என்னவென்றால் அதே நாளில் ஒரு பிச்சைக்காரிக்கும் குழந்தை பிறந்தது அது ஆண் குழந்தை அதுதான் நீ மன்னருக்கு ஆச்சரியம் நம் தாய் சொன்ன ரகசியத்தை இவன் எப்படி கண்டுபிடித்தான் குருடன் சொன்னான் நீ ஒரு பிச்சைக்காரியின் மகன் என்பது பிறவி ஆனால் உன் குணம் எனக்கு நினைத்திருந்தால் பொன் பொருள் கொடுத்து இருக்கலாம் நீ வெறும் சோறு தான் போட்டாய் அதிலிருந்து தெரியவில்லையா உன் பிறப்பு உன் சிந்தனை இதுதான் கண்டிஷன் ஆப் மைண்ட்
14,The Farmer's Birthday and the Foolish Thief
In a small village, there lived a kind old farmer who was well-loved by everyone. One fine day, the entire village gathered to celebrate his 100th birthday. There were decorations, music, and laughter everywhere, and the farmer’s house was filled with well-wishers and gifts.
But not everyone came to celebrate.
Amidst the crowd, a petty thief sneaked into the farmer’s house, eyeing the bags of grains and vegetables stored in the storeroom. After much effort, he managed to steal a small sack. As he tiptoed past the back door, the guards caught him red-handed.
The villagers brought the thief before the farmer. Instead of being angry, the old farmer smiled and said, “It’s my 100th birthday today. I don’t want anger to spoil this day. Show me what you stole.”
The thief opened the sack with trembling hands. Inside was nothing but one kilo of onions.
The farmer laughed warmly and said, “Alright, you have three choices for punishment. You may choose.”
1, Eat the entire kilo of onions here and now and walk free.
Take ten lashes from the guard.
Pay a fine of one hundred rupees.
The thief thought hard. “How hard can it be to eat onions?” he wondered. He chose to eat them.
But as he started biting into the sharp, pungent onions, tears poured from his eyes, and his stomach churned. After just half a kilo, he gave up.
Next, he chose the lashes. “Surely, I can endure ten lashes,” he thought.
But after just five strikes from the guard’s whip, he howled in pain and begged them to stop.
Finally, broken and embarrassed, the thief reached into his pocket and paid the one hundred rupees fine.
The farmer chuckled gently and said, “Son, sometimes trying to escape small punishments only leads to bigger ones. Think before you act next time.”
The villagers laughed, the celebration continued, and the thief left — a little poorer, but much wiser.
ஒரு ஊர்ல பண்ணையார் இருந்தார் அவருக்கு 100 ஆவது பிறந்தநாள் வீடே கொண்டாட்டமா இருந்தது
ஒரு திருடன் பெரும் முயற்ச்சிக்கு பின் ஒரு சிறு சாக்கு பையை திருடிக்கொண்டு வீட்டை கடக்கும்போது பிடிபடுகிறான்
பண்ணையார் முன் நிறுத்தபடுகிறான் பண்ணையார் நான் இன்று சந்தோசமாக இருக்கிறேன் நீ திருடியதை காண்பி என்கிறார் அவன் திருடியது ஒரு கிலோ வெங்காயம்
பண்ணையார் தீர்ப்பை திருடனிடமே விட்டுவிடுகிறார்
1, நீ திருடிய வெங்காயத்தை இங்கேயே தின்றுவிட்டு போ
2, எங்கள்வீட்டில் காவல் இருந்த காவல்காரன் கையாள பத்து சவுக்கடி வாங்கு ,
3,நூறு ரூபாய் அபராதம் கட்டு
திருடன் முதலில் வெங்காயத்தை திங்கமுயன்று அரைகிலோ தின்கிரதுக்குள் ஆஎன்றுஅலறி இரண்டாவதாக சவுக்கடியை தேர்ந்தெடுக்கிறான் காவல்காரன் அவன் பலத்தை சோதித்ததில் ஐந்தடிக்கு மேல் தாங்கமுடியாமல் கடைசியில் நூறு ரூபாய் அபராதத்தை கட்டினான் அந்த முட்டாள் திருடன்
15, "Get treatment for any illness:
₹500. If not cured, we’ll pay you ₹1000!"
A real doctor saw the sign and thought,
"This guy is an engineer pretending to be a doctor. I’ll trick him and earn ₹1000!"
He went inside and said:
“Doctor, I’ve lost my sense of smell. Can you treat it?”
The engineer called out:
“Nurse, bring bottle number 7 and put three drops in his nose.”
As soon as the drops hit, the doctor
screamed:
“Aaah! That’s petrol!”
Engineer smiled:
“Congrats! Your sense of smell is back. That’ll be ₹500.”
Furious but not ready to give up, the doctor returned a week later.
“Doctor, I’ve lost my hearing. I can’t hear anything.”
The engineer said:
“Nurse, bring bottle number 9 and put three drops in his ears.”
The doctor jumped:
“That’s acid! Are you crazy?”
“Perfect! Your hearing is fine now. ₹500, please.”
Now totally frustrated, the doctor came back again.
“Doctor, I’ve gone completely blind. I can’t see anything!”
The engineer thought for a moment
and said,
“Sorry, we have no treatment for blindness. Here’s your ₹1000.”
and handed him a ₹100 note.
The doctor shouted,
“Hey! This is only ₹100, not ₹1000!”
The engineer smiled:
“Welcome back, sir. Your eyesight is cured. That’s ₹500 again.”
Moral:
In this country, an engineer can cure a doctor, but a doctor can’t cure
his ego!
"எந்த நோய்க்கும் சிகிச்சை பெறுங்கள்: ₹500. குணமாகவில்லை என்றால், நாங்கள் உங்களுக்கு ₹1000 கொடுப்போம்!" ஒரு உண்மையான மருத்துவர் அந்த அடையாளத்தைப் பார்த்து, "இந்த நபர் ஒரு மருத்துவர் போல் நடிக்கும் ஒரு பொறியாளர். நான் அவரை ஏமாற்றி ₹1000 சம்பாதிப்பேன்!" அவர் உள்ளே சென்று கூறினார்: “டாக்டர், எனக்கு வாசனை உணர்வு போய்விட்டது. உங்களால் சிகிச்சையளிக்க முடியுமா?” பொறியாளர் கூப்பிட்டார்: “நர்ஸ், 7வது எண் பாட்டில் கொண்டு வந்து அவரது மூக்கில் மூன்று சொட்டுகளை ஊற்றவும்.” சொட்டு மருந்து அடித்தவுடன், மருத்துவர் கத்தினார்: “ஆஆ! அது பெட்ரோல்!” பொறியாளர் சிரித்தார்: “வாழ்த்துக்கள்! உங்கள் வாசனை உணர்வு திரும்பிவிட்டது. அது ₹500 ஆகிவிடும்.”கோபமாக ஆனால் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லாமல், மருத்துவர் ஒரு வாரம் கழித்து திரும்பினார்.“டாக்டர், எனக்கு என் கேட்கும் திறன் போய்விட்டது. எனக்கு எதுவும் கேட்கவில்லை.”
பொறியாளர் கூறினார்: “நர்ஸ், 9வது எண் பாட்டிலைக் கொண்டு வந்து அவரது காதில் மூன்று சொட்டுகளைப் போடுங்கள்.” மருத்துவர் குதித்தார்: “அது அமிலமா! உங்களுக்குப் பைத்தியமா?” “சரி! உங்கள் காது இப்போது நன்றாக இருக்கிறது. ₹500, தயவுசெய்து.” இப்போது முற்றிலும் விரக்தியடைந்த மருத்துவர் மீண்டும் வந்தார். “டாக்டர், நான் முற்றிலும் பார்வையற்றவனாகிவிட்டேன். எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை!” பொறியாளர் ஒரு கணம் யோசித்து, “சாரி, குருட்டுத்தன்மைக்கு எங்களிடம் சிகிச்சை இல்லை. இதோ உங்கள் ₹1000.” …அவரிடம் ₹100 நோட்டைக் கொடுத்தார். மருத்துவர் கத்தினார், “ஏய்! இது ₹100 மட்டுமே, ₹1000 அல்ல!” பொறியாளர் புன்னகைத்தார்: “திரும்பி வருகிறேன், ஐயா. உங்கள் பார்வை குணமாகிவிட்டது. அது மீண்டும் ₹500.” ஒழுக்கம்:இந்த நாட்டில், ஒரு பொறியாளர் ஒரு மருத்துவரை குணப்படுத்த முடியும், ஆனால் ஒரு மருத்துவர் அவரது ஈகோவை குணப்படுத்த முடியாது!
16,A fisherman brought a fish to the king and said,
"It would be most appropriate for you to buy this rare fish."
The king was pleased and gave him five thousand gold coins.
The queen was furious.
"Is this much money for just one fish?" she exclaimed. "Buy it back!"
But the king refused, saying, "It is not right to go back on a deal once it has been made."
The queen thought for a moment and said,
"Fine. Call the fisherman again and ask him whether the fish is male or female.
If he says it's male, ask him if he wants a female fish.
If he says it's female, ask if he wants a male fish.
In any case, find a reason to take the gold coins back."
The fisherman was summoned again. The queen posed the question.
He replied carefully,
"This is a marvelous fish. It is neither male nor female — it holds the qualities of both, and also of neither. That is why I brought it to the king."
The king was deeply impressed by his clever answer and gave him another five thousand gold coins.
As the fisherman collected the reward, one coin fell to the ground. He bent down and picked it up.
The queen became furious again.
"You greedy man! Couldn’t you have left the fallen coin for a servant to pick up?" she said to the king.
The king calmly replied,
"He did not pick it up out of greed, my queen. That coin bears the image of the king. He could not bear to see it being stepped on, even by accident."
The king, even more moved by this explanation, gave the fisherman another five thousand gold coins.
Now the queen said nothing more.
The king smiled and said,
"No money in our country is ever wasted! The queen is not only beautiful but also wise!"
Pleased by the compliment, the queen herself gave the fisherman another five thousand gold coins.
மன்னருக்கு மீன் கொண்டு வந்தான்
ஒரு மீனவன். 'அரிதான இந்த மீனை தாங்கள் வாங்குவது தான் பொருத்தமாக இருக்கும்' என்றான். மன்னரும் மகிழ்ந்து அவனுக்கு ஐந்தாயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்தார்.
மகாராணி கொதித்து விட்டார். 'ஒரு அற்ப மீனுக்கு இவ்வளவு பணமா?' அதை திரும்ப வாங்குங்கள் என்றாள்.
'முடிந்த வியாபாரத்தை மாற்றுவது அழகல்ல' என்று மன்னர் மறுத்தார்.
'சரி அவனை கூப்பிட்டு இந்த மீன் ஆனா பெண்ணா என்று கேளுங்கள் ஆண் மீன் என்று அவன் சொன்னால் பெண் மீன்தான் வேண்டும் என்றும் பெண் மீன் என்று சொன்னால் ஆண் மீன் தான் வேண்டும் என்றும் கேளுங்கள். எப்படியும் அவனிடமிருந்து பொற்காசுகளை பிடுங்கி ஆக வேண்டும்' என்றாள் மகாராணி.
மீனவன் திருப்பி அழைக்கபட்டான். கேள்வி கணையை மகாராணி தொடுத்தாள். அவன் உஷாராக பதில் சொன்னான் 'இது ஆணுமில்லை பெண்ணுமில்லை இரண்டின் குணங்களையும் கொண்ட அதிசய மீன். அதனால் தான் அதை மன்னருக்கு கொண்டு வந்தேன்' என்றான்.இந்த பதிலால் நெகிழ்ந்த மன்னர் மேலும் ஐந்தாயிரம் பொற்காசுகளை கொடுத்தார். அதிலிருந்து ஒரு காசு தரையில்விழுந்து ஓடியது. மீனவன் அதை தேடி எடுத்தான். மகாராணி கோபத்தின் உச்சிக்கே போனாள்.
பேராசைக்காரன்...! கீழே விழுந்த காசை யாராவது வேலைக்காரர்கள் எடுத்து போகட்டுமே என்று விட்டானா பாருங்கள்' என்றாள் மன்னரிடம்.
அவன் நிதானமாக திரும்பிச் சொன்னான்.'நான் பேராசையில் அதை எடுக்கவில்லை மகாராணி! அந்த நாணயத்தில் மன்னரின் உருவம் இருக்கிறது. யாராவது தெரியாமல் அதை மிதித்தால் கூட என்னால் தாங்கிக் கொள்ளவே முடியாது'.
இதனால் இன்னும் நெகிழ்ந்த மன்னர் மேலும் ஐந்தாயிரம் பொற்காசுகளை கொடுத்தார். இப்பொழுது மஹாராணி தனது வாயை மூடிக் கொண்டாள்.
நம் நாட்டில் எந்தவொரு வீண் செலவும் நடைபெறாது.! அரசியார் பேரழகி மட்டுமல்ல பேரறிவாளி யும் கூட .!" என்றான்
அதில் அகம் மகிழ்ந்த மகாராணியார் மேலும் ஐயாயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்தார் என சொல்லவும் வேண்டுமா என்ன.!
17, Raja Ganesan, Velankanni Mahta Temple
Once Raja Ganesan went to the Velankanni Mahta temple,
The young priest who was performing puja there was talking about many progressive ideas,
Raja Ganesan asked him what the reason for his joint pain and respiratory problems was. The priest replied that such ailments were caused by habits such as drinking a lot of alcohol and smoking cigarettes,
No, I read in the paper that the Pope had blamed this problem on him. When I told him, the priest stopped walking without looking back.
ராஜா கணேசன்நும் கிறிஸ்தவ மத போதகரும்
ஒருமுறை ராஜா கணேசன் வேளாங்கண்ணி மாதா கோயிலுக்கு போயிருந்தார் அங்கு பூஜை செய்யும் இளம் பாதிரியார் நிறைய முற்போக்கு சிந்தனைகளை பேசிக்கொண்டு இருந்தார்,
அவரிடம் மூட்டு வலி சுவாசக் கோளாறு வருவதற்கு என்ன காரணம் என்று கேட்டார் ராஜா கணேசன் அதற்கு அந்த பாதிரியார் நிறைய மது அருந்துவது சிகரெட் குடிப்பது போன்ற பழக்கத்தினால் இது போன்ற உபாதைகள் வரும் என்றார்,
இல்லை நான் பேப்பரில் படித்தேன் போப் ஆண்டவருக்கு தான் இந்த பிரச்சனை என்று போட்டிருந்தது என்று சொன்னவுடன் பாதர் திரும்பிப்பார்க்காமல் நடையை கட்டினார்.
Not far from this village lived a
wealthy widow who had inherited an immense fortune after her husband’s death.
Rather than allowing her wealth to sit idle, she felt a quiet responsibility to
do something meaningful with it. Believing that travel could change lives, she
made a remarkable decision. She promised the forty villagers that she would
take complete care of their expenses if they agreed to travel across India.
For the villagers, the journey
itself was like stepping into another universe. Traveling from the silent
deserts of Rajasthan to the roaring heart of Kolkata was overwhelming. The
endless crowds, towering buildings, and restless energy of the city left them
speechless. They had never imagined that such a world could exist.
One day, after returning to their
train compartment, they saw cleaning workers on the platform scrubbing the
train. Without hesitation or thought of reward, the villagers joined them,
bending down to help. The workers, however, paid no attention, assuming these
strangers were rivals who might steal their daily wages.
That was when one of the villagers
softly said something that revealed the purity of their hearts:
“Why should someone else clean the place we use? We should clean our own
compartment.”
In that simple sentence lived a rare
sense of dignity, honesty, and moral clarity. These were farmers who owned
little, knew little of the world, yet possessed something far
greater—integrity.
The wealthy woman had arranged a
separate compartment just for them, almost renting it exclusively, and had even
ensured that they could cook their own meals during the journey. Yet comfort never
dulled their humility.
This small, powerful incident might
have remained unknown if not for a quiet observer sharing their space. An
American woman was traveling in the same compartment. She had come to India to
write a book, believing that she could understand the country by watching life
unfold from a train window. What she discovered instead was the soul of
India—not in monuments or cities, but in ordinary people.
Deeply moved, she wrote a remarkable
book based on her journey. Those who have the chance should read it, especially
her moving accounts of Madurai, Kanyakumari, and Rameswaram, where she captures
not just places, but the spirit and humanity of the land.
This story endures because it
reminds us that true greatness does not come from wealth, education, or
power—but from the quiet honesty of simple hearts.
18. 1940-களில், இந்தியா சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பு, ராஜஸ்தானில் நாற்பது குடியிருப்பாளர்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. பரந்த உலகத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட அந்த கிராம மக்கள் எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களின் உலகம் சிறியதாக இருந்தது, அவர்களின் அனுபவங்கள் குறைவாக இருந்தன, மேலும் அவர்களுக்குள் அடிக்கடி சிறு சண்டைகள் எழுந்தன—அது கொடுமையினால் அல்ல, மாறாக, தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாலும், தங்கள் புழுதி படிந்த பாதைகளுக்கு அப்பால் உள்ள எதையும் அறியாததாலும் ஏற்பட்டது.
அந்தக் கிராமத்திற்கு அருகில், தன் கணவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு பெரும் செல்வத்தை வாரிசாகப் பெற்ற ஒரு செல்வந்த விதவைப் பெண் வாழ்ந்து வந்தார். தன் செல்வம் சும்மா முடங்கிக் கிடப்பதை விரும்பாத அவர், அதைக் கொண்டு அர்த்தமுள்ள ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்ற ஒரு பொறுப்புணர்வை உணர்ந்தார். பயணம் வாழ்க்கையை மாற்றும் என்று நம்பிய அவர், ஒரு குறிப்பிடத்தக்க முடிவை எடுத்தார். இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்ய ஒப்புக்கொண்டால், அவர்களின் அனைத்துச் செலவுகளையும் தானே கவனித்துக்கொள்வதாக அந்த நாற்பது கிராம மக்களுக்கும் அவர் உறுதியளித்தார்.
அந்த கிராம மக்களுக்கு அந்தப் பயணமே ஒரு வேறு உலகத்திற்குள் நுழைவது போல இருந்தது. ராஜஸ்தானின் அமைதியான பாலைவனங்களிலிருந்து கொல்கத்தாவின் பரபரப்பான இதயப்பகுதிக்கு பயணம் செய்தது அவர்களுக்குப் பெரும் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது. நகரத்தின் முடிவற்ற கூட்டமும், வானுயர்ந்த கட்டிடங்களும், ஓய்வற்ற ஆற்றலும் அவர்களை வாயடைக்கச் செய்தன. இப்படி ஒரு உலகம் இருக்க முடியும் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் கற்பனை செய்ததில்லை.
ஒரு நாள், தங்கள் ரயில் பெட்டிக்குத் திரும்பியபோது, நடைமேடையில் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் ரயிலைத் தேய்த்து சுத்தம் செய்வதைக் கண்டனர். எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல், அந்தக் கிராம மக்கள் அவர்களுடன் சேர்ந்து, குனிந்து உதவத் தொடங்கினர். ஆனால், அந்தப் பணியாளர்கள், இந்த அந்நியர்கள் தங்கள் தினக்கூலியைத் திருட வந்த போட்டியாளர்கள் என்று கருதி, அவர்களைக் கவனிக்கவில்லை.
அப்போதுதான், அந்தக் கிராம மக்களில் ஒருவர் மெதுவாகச் சொன்ன ஒரு வார்த்தை, அவர்களின் இதயங்களின் தூய்மையை வெளிப்படுத்தியது:
“நாம் பயன்படுத்தும் இடத்தை வேறு யாராவது ஏன் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்? நாமே நமது பெட்டியைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.”
அந்த எளிய வாக்கியத்தில், ஒரு அரிய கண்ணியம், நேர்மை மற்றும் தார்மீகத் தெளிவு குடி கொண்டிருந்தது. அவர்கள் சொற்ப உடைமைகளைக் கொண்ட, உலகத்தைப் பற்றி அதிகம் அறியாத விவசாயிகள்; ஆனாலும், அவர்கள் அதைவிட மேலான ஒன்றை, அதாவது நேர்மையைக் கொண்டிருந்தனர்.
அந்தச் செல்வந்தப் பெண் அவர்களுக்காகவே ஒரு தனிப் பெட்டியை ஏற்பாடு செய்திருந்தார், கிட்டத்தட்ட அதை அவர்களுக்காகவே பிரத்யேகமாக வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார், மேலும் பயணத்தின் போது அவர்கள் தங்கள் சொந்த உணவைத் தயாரித்துச் சாப்பிடவும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். ஆனாலும், அந்த வசதி அவர்களின் பணிவை ஒருபோதும் மழுங்கடிக்கவில்லை.
அவர்களுடன் அதே பெட்டியில் பயணம் செய்த ஒரு அமைதியான பார்வையாளர் இல்லையென்றால், இந்தச் சிறிய, சக்திவாய்ந்த சம்பவம் அறியப்படாமலேயே போயிருக்கலாம். ஒரு அமெரிக்கப் பெண் அதே பெட்டியில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஒரு ரயில் ஜன்னல் வழியாக வாழ்க்கையைப் பார்ப்பதன் மூலம் இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று நம்பி, ஒரு புத்தகம் எழுதுவதற்காக அவர் இந்தியா வந்திருந்தார். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக அவர் கண்டறிந்தது இந்தியாவின் ஆன்மாவைத்தான்—அது நினைவுச்சின்னங்களிலோ அல்லது நகரங்களிலோ அல்ல, சாதாரண மக்களிடம் இருந்தது.
ஆழ்ந்த நெகிழ்ச்சியடைந்த அவர், தனது பயணத்தின் அடிப்படையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க புத்தகத்தை எழுதினார். வாய்ப்பு கிடைப்பவர்கள் இதை அவசியம் படிக்க வேண்டும், குறிப்பாக மதுரை, கன்னியாகுமரி மற்றும் ராமேஸ்வரம் பற்றிய அவரது நெகிழ்ச்சியூட்டும் வர்ணனைகளைப் படிக்க வேண்டும். அவற்றில் அவர் அந்த இடங்களை மட்டுமல்லாமல், அந்த மண்ணின் ஆன்மாவையும் மனிதநேயத்தையும் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளார்.
இந்தக் கதை நிலைத்து நிற்கிறது, ஏனென்றால் உண்மையான மகத்துவம் செல்வம், கல்வி அல்லது அதிகாரத்திலிருந்து வருவதில்லை, மாறாக எளிய இதயங்களின் அமைதியான நேர்மையிலிருந்தே வருகிறது என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
A burglar slipped quietly into an
apartment, moving with the practiced caution of someone who knew he did not
belong there. Drawers were opened, shelves searched, objects weighed in the
hand and put back down. Then, almost by accident, his eyes fell on a book
resting on a table. He picked it up—not to steal it, but to glance at it,
perhaps only for a moment.
That moment stretched into minutes.
Minutes into pages.
Pages into silence.
The noise of the world faded. The
purpose that had brought him there dissolved. When the police arrived, they did
not find a man fleeing or hiding. They found him seated, absorbed, utterly
still—reading.
The book had done what alarms and
locks could not: it had stopped him.
When the story reached the public,
it traveled far beyond Rome. It reached Giovanni Nucci, the author of the book
that had interrupted a crime and awakened a reader in the unlikeliest of
places. He was deeply moved—not by the irony of the event, but by its humanity.
A man who had entered to take something had instead been taken by words.
Nucci spoke gently when he
responded. He said he wished to send the burglar a copy of the book, so he
could finish reading it in prison.
Not as a joke.
Not as a gesture of triumph.
But as an act of faith.
Faith that stories can pause even
the darkest intentions.
Faith that a human being, no matter how lost, can still be reached.
Faith that a book can become a bridge—between who we are and who we might still
become.
In a city built on ruins and
rebirth, a quiet truth revealed itself once more: sometimes, redemption does
not arrive with judgment or punishment, but with a sentence on a page—and the
sudden, fragile desire to keep turning it.
ஆகஸ்ட் 2024-ல், நித்தியமான, ஓய்வற்ற, கோடைக்காலத்தின் பிற்பகுதி வெப்பத்தால் தகித்துக்கொண்டிருந்த ரோம் நகரம், ஒரு சிறிய, எதிர்பாராத அற்புதத்தைக் கண்டது.
ஒரு திருடன் அமைதியாக ஒரு குடியிருப்பிற்குள் நுழைந்தான்; தான் அங்கு இருக்கக்கூடாதவன் என்பதை அறிந்த ஒருவனின் பழகிய எச்சரிக்கையுடன் அவன் அசைந்தான். இழுப்பறைகள் திறக்கப்பட்டன, அலமாரிகள் தேடப்பட்டன, பொருட்கள் கையில் எடுத்து எடைபோடப்பட்டு மீண்டும் கீழே வைக்கப்பட்டன. பின்னர், கிட்டத்தட்ட தற்செயலாக, மேஜையின் மீது இருந்த ஒரு புத்தகத்தின் மீது அவன் கண்கள் பட்டன. அவன் அதை எடுத்தான்—திருடுவதற்காக அல்ல, ஒருவேளை ஒரு கணம் மட்டும் அதைப் பார்ப்பதற்காக.
அந்த ஒரு கணம் நிமிடங்களாக நீடித்தது.
நிமிடங்கள் பக்கங்களாக மாறின.
பக்கங்கள் மௌனமாகின.
உலகின் இரைச்சல் மங்கியது. அவனை அங்கு கொண்டு வந்த நோக்கம் கரைந்து போனது. காவல்துறை வந்தபோது, அவர்கள் ஓடும் அல்லது ஒளிந்திருக்கும் ஒரு மனிதனைக் காணவில்லை. அவர்கள் அவனை அமர்ந்த நிலையில், ஆழ்ந்து, அசைவற்று—படித்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள்.
அலாரங்களாலும் பூட்டுகளாலும் செய்ய முடியாததை அந்தப் புத்தகம் செய்திருந்தது: அது அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியிருந்தது.
இந்தக் கதை பொதுமக்களிடம் சென்றடைந்தபோது, அது ரோமைத் தாண்டியும் பரவியது. ஒரு குற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்தி, சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு இடத்தில் ஒரு வாசகனைத் தட்டியெழுப்பிய அந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஜியோவானி நூச்சியை அது சென்றடைந்தது. அவர் ஆழ்ந்த நெகிழ்ச்சி அடைந்தார்—அந்த நிகழ்வின் முரண்பாட்டால் அல்ல, அதன் மனிதநேயத்தால். எதையோ எடுக்க வந்த ஒரு மனிதன், அதற்குப் பதிலாக வார்த்தைகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தான்.
நூச்சி பதிலளித்தபோது மென்மையாகப் பேசினார். அந்தத் திருடனுக்கு அந்தப் புத்தகத்தின் ஒரு பிரதியை அனுப்ப விரும்புவதாகவும், அதனால் அவன் சிறையில் அதை முழுமையாகப் படித்து முடிக்க முடியும் என்றும் கூறினார்.
ஒரு கேலியாக அல்ல.
வெற்றியின் அடையாளமாக அல்ல.
மாறாக, நம்பிக்கையின் ஒரு செயலாக.
கதைகளால் இருண்ட நோக்கங்களைக் கூட நிறுத்தி வைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை.
ஒரு மனிதன் எவ்வளவு தொலைந்து போனவனாக இருந்தாலும், அவனைச் சென்றடைய முடியும் என்ற நம்பிக்கை.
ஒரு புத்தகம் ஒரு பாலமாக மாற முடியும் என்ற நம்பிக்கை—நாம் யார் என்பதற்கும், நாம் இன்னும் யாராக மாறக்கூடும் என்பதற்கும் இடையில்.
இடிபாடுகளின் மீதும் மறுபிறப்பின் மீதும் கட்டப்பட்ட ஒரு நகரத்தில், ஒரு அமைதியான உண்மை மீண்டும் ஒருமுறை தன்னை வெளிப்படுத்தியது: சில நேரங்களில், மீட்பு என்பது தீர்ப்பு அல்லது தண்டனையுடன் வருவதில்லை, மாறாக ஒரு பக்கத்தில் உள்ள ஒரு வரியுடனும்—அதை மேலும் புரட்ட வேண்டும் என்ற திடீர், மென்மையான ஆசையுடனும் வருகிறது.
தன்னைத்தானே ஜாம்பவானாக
நினைத்துக் கொண்டு வாழும் மனிதரா
நீங்கள்?எச்சரிக்கை.
லெபனானில்...
பெரும் பணக்காரர்களில் ஒருவர் எமில்
புஸ்தானி. பெய்ரூத்தில் தமக்காக ஓர்
அழகிய கல்லறையை பார்த்துப் பார்த்துக்
கட்டினார். சொந்தமாக ஒரு ஜெட் விமானம்
வைத்துக் கொண்டு அதில் அவர் மட்டும்
பயணம் செய்வார்...
அப்படி பயணம் செய்யும்போது ஒருநாள்
அது கடலில் விழுந்தது... அவரது உடலைக்
கண்டுபிடிக்க மில்லியன் கணக்கில்
டாலர்கள் செலவு செய்யப்பட்டன.
இறுதியில் விமானம் மட்டுமே கிடைத்தது.
அவர் கட்டி வைத்த கல்லறையில்
அடக்கம் செய்ய கடைசி வரை அந்த உடல்
கிடைக்கவே இல்லை.
அது போல பிரிட்டனைச் சார்ந்த
பெரும் பணக்கார யூதர் ரூட் சைல்ட்.
அவரிடமிருந்த அபரிதமான செல்வச்
செழிப்பால் சில சமயம் பிரிட்டன்
அரசுக்கே கடன் கொடுப்பாராம்.
ரொக்கமாக இருக்கும் செல்வத்தை
சேமித்து வைக்க பாதுகாப்பு
அம்சங்களுடன் தனியாக ஓர் அறையைக்
கட்டினார்.
ஒருமுறை அங்கு நுழைந்தவர் அறியாமல்
கருவூலக் கதவை அடைத்துவிட்டார்.
அவ்வளவு தான்..! கடைசி வரை கதவு
திறக்கவே இல்லை. சப்தமிட்டார்..
கத்தினார்.. யாருக்கும் கேட்கவில்லை.
காரணம், அவர் தங்குவது வீடல்ல..
அரண்மனை. பெரும்பாலும்
அரண்மனையிலிருந்து பலநாள்
உல்லாசப் பயணம் சென்றுவிடுவார்.
அன்றும் அவ்வாறே சென்றிருப்பதாக
குடும்பத்தார் நினைத்தனர்.
பசியாலும் தாகத்தாலும் கத்திக்
கத்தி கூச்சலிட்டு பணக்கட்டுகளுக்கு
மேல் கிடந்து மரணித்தார். மரணிக்கு
முன் விரலைக் காயப்படுத்தி சுவரில்
எழுதினார் இப்படி: "உலகிலேயே பெரும்
பணக்காரர் பசியாலும் தாகத்தாலும்
இறக்கிறார்".
சில வாரங்களுக்குப் பின்னரே அவரது
உடல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
பணம் மட்டுமே தேவைகளை பூர்த்தி
செய்கிறது என நினைப்பவர்களுக்கு ஒரு
செய்தி..
ஒருநாள் உலகைப் பிரிந்தே
ஆகவேண்டும். ஆயினும், எங்கே..?
எப்போது..? எப்படி..? என்பது மட்டும்
புரியவே புரியாது...புரியவும் முடியாது.
உல்லாசப் பயணம் சென்றால்
திரும்பலாம்.. உலகைப் பிரிந்தால் திரும்ப
முடியுமா..?
எனவே, யாரையும் வெறுக்காமல்,
யாரையும் ஒடுக்காமல், யாரையும்
காயப்படுத்தாமல், யாரையும்
கேவலப்படுத்தாமல், நாங்கள் மட்டுமே
வசதியாக வாழ வேண்டும்... எங்களிடம்
மட்டுமே பணம், வசதி இருக்க வேண்டும்
என நினைக்காமல் வாழ்வோம்!
வருமானம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க நம்
செல்வமும் அதிகரிக்கும்... ஒன்றுக்கு
10 வீடுகள் வாங்கலாம்... ஆனால் நாம்
தூங்கவதற்கு 6 அடி கட்டில் போதும்...
அறுசுவை உணவை ஒவ்வொரு
வேளையம் உண்ணலாம்
ஆனால்
அறுசுவை உணவை ஒவ்வொரு
வேளையும் உண்ணலாம்.. ஆனால்
மறுநாள் அதுவே மலமாகி விடும்...
உண்மையான மகிழ்வு பிறருக்கு
அளிப்பதில் தான் உள்ளது... நல்ல
நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு கப் தேநீர்
அருந்தும் போது கிடைக்கும் ஆனந்தம்
நாம் மட்டும் தனியாக நம் வசதிக்கேற்ப
ஸ்டார் ஹோட்டலில் சாப்பிடும் போது
நிச்சயமாக கிடைக்காது...
சுயநலத்துடன் வாழாதீர்கள். அகந்தையில்
தலைக்கனத்துடன் நடக்காதீர்கள்.
மனிதம் வளருங்கள்... அன்பை
விதையுங்கள், சக மனிதனை மனிதனாய்
மதியுங்கள்
Comments
Post a Comment